Η ελευθερία χωρίς τη μάθηση είναι πάντα σε κίνδυνο· η μάθηση χωρίς ελευθερία είναι πάντα μάταιη. Τζων Κέννεντυ .-
Η ευτυχία είναι απλή, σαν τη σκέψη ενός παιδιού .-
~ Η αγάπη αποτελείται απο μια μοναδική ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα! (Αριστοτέλης) ~ Όταν δεν έχεις κάνει αυτό που αγαπάς , πρέπει να αγαπάς αυτό που έχεις.- (Σίλερ).-
~ Το μόνο κόσμημα, που δεν υπόκειται σε φθορά είναι η Γνώση.- (Φούλερ).-
~ Εκείνο που γνωρίζουμε είναι μηδανηνό , ενώ εκείνο που αγνοούμε είναι άπειρο .(Λαπλάς).-
~ Είναι σκληρό να αποτύχεις , είναι όμως πιο σκληρό το να μην έχεις δοκιμάσει να πετύχεις. (Θ Ρούσβελτ).- 'Αλλο σκευάσματα και άλλο κατασκευάσματα ,-
`~ Ηγλώσσα της καρδιάς είναι τα μάτια. (Γ.Σανδή).-
~ Ο Ευφυής άνθρωπος αλλάζει γνώμη , ο ανόητος ποτέ.(Στερό).-
~ Η Ζωή είναι όμορφη όταν θέλουμε να την βλέπουμε όμορφη. (stamos).- Οι ιδέες πεθαίνουν όταν σταματήσεις να αγωνίζεσαι για αυτές.

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Αρχαία Ελλάδα -Έρευνα και Επιστήμη Παρασκευή 06Νοεμβρίου 2015

Αρχαία  Ελλάδα -Έρευνα  και  Επιστήμη Παρασκευή 06Νοεμβρίου  2015 :
Πάντως δεν νομίζω να υπάρχει, έστω και ένας αμερόληπτος επιστήμονας που να μην συμφωνεί ότι ο πραγματικός πολιτισμός και γενικότερα ο ανθρωπισμός προήρθε από εκείνους τους πάνσοφους νόες, τους πανάρχαιους προγόνους μας......

~
~***  Το δαχτυλίδι του Γύγη - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Ο Σωκράτης σε ένα διάλογο της Πολιτείας με τον Γλαύκωνα, αδερφό του Πλάτωνα, ισχυρίστηκε ότι η δικαιοσύνη πρέπει να επιδιώκεται όχι μόνο διότι αποφέρει οφέλη, αλλά και γιατί ως προς την ουσία της είναι κάτι καλό. Τότε του διηγήθηκε την ιστορία για κάποιον Γύγη.
Ο Γύγης ήταν πρόγονος του Λυδού. Ηταν βοσκός στην υπηρεσία του βασιλιά της Λυδίας και μια φορά, ύστερα από μια μεγάλη μπόρα και .......
σεισμό, σκίστηκε η γη κ' έγινε ένα χάσμα στο μέρος ακριβώς που έβοσκε. Αυτός από περιέργεια κατέβηκε μέσα, όπου βλέπει, καθώς διηγούνται, και άλλα θαυμάσια πράγματα κ' ένα άλογο, που είχε στα πλευρά του κάτι παραθυράκια· σκύφτει λοιπόν και βλέπει μέσα από κει ένα νεκρό, μα, καθώς φαίνονταν, πολύ μεγαλύτερο από συνηθισμένο άνθρωπο και που τίποτε άλλο δε φορούσε παρά ένα χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι, που του το πήρε και βγήκε έξω.
Όταν κατόπι μαζευτήκανε οι βοσκοί, όπως συνήθιζαν κάθε μήνα, να δώσουν αναφορά στο βασιλέα για τα κοπάδια του, ήρθε και κείνος με το δαχτυλίδι στο χέρι· καθώς λοιπόν κάθονταν με τους άλλους, έτυχε να στρέψη την πέτρα του δαχτυλιδιού από το μέσα μέρος κι αμέσως έγινε άφαντος στους άλλους, που βρίσκονταν εκεί κι άρχισαν να μιλούν γι' αυτόν σα να ήταν φευγάτος. Εκείνος παραξενεύτηκε και ψηλαφητά γύρισε πάλι το δαχτυλίδι προς το έξω μέρος, κι αμέσως έγινε φανερός.
Κι αφού το παρατήρησε αυτό, ξαναδοκίμαζε το δαχτυλίδι, αν έχη πραγματικώς αυτή τη δύναμη, όταν το στρέφη από τη μέσα μεριά να χάνεται από τα μάτια των άλλων, και όταν προς τα έξω να παρουσιάζεται πάλι· αφού το βεβαιώθηκε ενήργησε να πάη κι αυτός με τους άλλους βοσκούς, που ήταν να δώσουν τους λογαριασμούς στο βασιλέα, και κει τα κατάφερε να τα ψήση με τη βασίλισσα κι αφού μαζί οι δυο των σκοτώνουν το βασιλιά, παίρνει, αυτός το θρόνο.
Αν λοιπόν υπήρχαν δυο τέτοια δαχτυλίδια και φορούσε το ένα ο δίκαιος και το άλλο ο άδικος, κανείς δε θα βρίσκονταν, καθώς ήθελε φανή, με τόσο ατσαλένιο χαρακτήρα, που να διατηρηθή στη δικαιοσύνη και να έχη τη γενναιότητα να το κράτηση και να μη βάλη το χέρι του στα αγαθά των άλλων, ενώ θα είχε την εξουσία κι από την αγορά να παίρνη ό,τι ήθελε και μέσα στα ξένα σπίτια να μπαίνη και να έρχεται σε σχέσεις μ' οποίον ήθελε, και να σκοτώνη τον ένα και να γλυτώνη τον άλλο από τη φυλακή, κι όλα τα πάντα να κάνη σα θεός μέσα στους ανθρώπους. Και γενικά τίποτα διαφορετικό δε θα 'κανε από τον άλλο τον άδικο, αλλά κ' οι δυο τους τον ίδιο το δρόμο θα 'παιρναν.
Τίποτα λοιπόν δε θα μπορούσε να αποδείξη καλύτερ' απ' αυτό το παράδειγμα, πως κανείς δεν είναι δίκαιος από ευχαρίστησή του, μα από ανάγκη, επειδή δεν είναι πράγμα αφ' εαυτού του καλό, κι που κανείς νομίζει πως είναι ικανός να αδική, αδικεί. Γιατί κάθε άνθρωπος πιστεύει, και πολύ δίκαια, καθώς θα πουν όσοι υποστηρίζουν αυτό το λόγο, πως πολύ περισσότερο τον ωφελεί η αδικία παρά η δικαιοσύνη· κι αν κανείς, που έπαιρνε τέτοια εξουσία, δε θα 'θελε ποτέ ν' αδικήση μηδέ να βάλη χέρι σε ξένο πράγμα, θα τον περνούσαν για τον πιο κακομοιριασμένο και ανόητο όλοι όσοι έχουν αίσθηση· το πολύ να τον επαινούν στα φανερά και να γελούν έτσι ο ένας τον άλλο, από φόβο μην πάθουν τίποτα κ' οι ίδιοι.   Πλάτων. Πολιτεία. (Βιβλίο Β) 359d-360d

***  Η ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ
"Ειν ένα θάμα το αττικό στην ιστορία του κόσμου,
και σκαλιστό ένα ποίημα στον αθηναίο το Βράχο,
το ποίημα της εντέλειας..."
...εξυμνεί έκθαμβος ο ποιητής Κωστής Παλαμάς. Και γεννάται ευλόγως το ερώτημα: Γιατί άραγε η Ακρόπολις των Αθηνών δεν συμπεριλαμβάνεται στα "επτά θαύματα του κόσμου? "Η απάντηση είναι απλή:\\


"Η Ακρόπολις των Αθηνών ξεπερνά κάθε ανθρώπινο θαύμα, αγγίζει τα όρια του θείου, της θεϊκής εντέλειας. Και ως εντέλεια, ήταν, είναι και "έσσεται ήματα πάντα¨, ασύγκριτη και μοναδική. Ότι τελειότερον έχει να επιδείξη ο Ανθρώπινος Πολιτισμός. Επάνω στον ιερό Βράχο των Αθηνών, έσμιξαν με αρμονία πρωτόφαντη και ανεπανάληπτη ο Λόγος, το Κάλλος, το Μέτρον."
Άννα Τζιροπούλου-Ευσταθίου
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Στο βραχώδη λόφο της Ακρόπολης, που δεσπόζει στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας, βρίσκεται το σπουδαιότερο και μεγαλοπρεπέστερο ιερό της αρχαίας πόλης, αφιερωμένο, κατά κύριο λόγο, στην προστάτιδα θεά της, την Αθηνά. Με τον ιερό αυτό χώρο σχετίζονται οι σημαντικότεροι μύθοι της αρχαίας Αθήνας, οι μεγάλες θρησκευτικές εορτές, οι παλαιότερες λατρείες της πόλης αλλά και ορισμένα από τα καθοριστικά για την ιστορία της γεγονότα.
Τα μνημεία της Ακρόπολης, αρμονικά συνδυασμένα με το φυσικό περιβάλλον, αποτελούν μοναδικά αριστουργήματα της αρχαίας αρχιτεκτονικής, που εκφράζουν πρωτοποριακούς συσχετισμούς ρυθμών και τάσεων της κλασικής τέχνης και επηρέασαν την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία για πολλούς αιώνες αργότερα. Η Ακρόπολη του 5ου αιώνα π.Χ, αποδίδει με τον τελειότερο τρόπο το μεγαλείο, τη δύναμη και τον πλούτο της Αθήνας στην εποχή της μεγαλύτερης ακμής της, το ''χρυσό αιώνα'' του Περικλή.
Το μνημείο όμως εκείνο που την κάνει ιδιαίτερα διάσημο είναι το αριστούργημα των κατασκευών, ο "Παρθενώνας", άφθάστου κάλλους και αρμονίας, αφιερωμένο στην θεά Αθηνά και εκφράζει την ολοκλήρωση της ανθρώπινης διάνοιας !!!
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.
Πρίν προχωρήσω στο καθαυτό θέμα της Ακρόπολης, θα αναφερθώ με λίγα λόγια στην ιστορία της προϊστορικής Αθήνας, με την οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένο.
Το επίτομο λεξικό «Πρωίας» (εκδ. 1932) γράφει ότι η Ακρόπολη των Αθηνών κατοικείτο πριν το 10.000 π.Χ., με άνθιση του πολιτισμού της γύρω στο 3.500 π.Χ. επί Ερεχθέα.
Η ίδρυση της Αθήνας χάνεται στην αχλύ του μύθου, καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι προϋπήρχε της Μυκηναϊκής εποχής. Στα πανάρχαια χρόνια της νεολιθικής εποχής, όλη η περιοχή της Αττικής λεγόταν "Κραναά". Η ονομασία προέρχεται από το επίθετο "κραναός" που σημαίνει τραχύς, πετρώδης, όπως δηλαδή ήταν όλη η βραχώδης Αττική χερσόνησος.
Πρώτοι κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται οι Πελασγοί και μετέπειτα, μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, οι Ίωνες(ο γενάρχης Ίων ήταν υιός του Απόλλωνα και της Κρέουσας).
 Πρώτος βασιλιάς της πόλης, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν ο Πελασγός Ακταίος και το αρχικό της όνομα ήταν "Ακτή" ή "Ακτική". Τον Ακταίο διαδέχθηκε ο γαμπρός του, "Κέκροπας", από τον οποίο ονομάστηκε "Κεκροπία" ο οποίος ήταν μισός άνθρωπος και μισός ερπετό. Τό ανάκτορο του ήταν επάνω στον ιερό βράχο στην θέση του μετέπειτα Ερεχθείου. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, στο έργο του "Τίμαιος", Αιγύπτιοι ιερείς της Ίσιδος αποκάλυψαν στον Σόλωνα που τους επισκέφτηκε ότι, σύμφωνα με τα αρχεία τους, υπήρχε πόλη ακμάζουσα με το όνομα «Αθήνα» πριν από τον καταλύσμό 9560 π.Χ.(Δευκαλίωνα) κατά τον οποίον κατεβυθίσθει η Ατλαντίδα και η Αιγηίς (στην θέση του σημερινού Αιγαίου).
Άρα λοιπόν ο Κέκροπας βασίλευσε προ του κατακλυσμού, εφ'όσον το όνομα "Αθήνα" εδόθει επί των ημερών του, όπως θα δούμε πιό κάτω, και όχι το 3500 ή κατ'άλλους το 1500 πΧ, εκτός αν πρόκειται για άλλον με το ίδιο όνομα.
Ο Κέκροπας για να προστατεύσει την πόλη από τους πειρατές της Καρίας από την θάλασσα και τους Βοιωτούς από την ξηρά, διένειμε την Αττική σε δώδεκα περιοχές, για να διαχειρίζεται καλύτερα τον πληθυσμό: Αφίδναι, Βραυρώνα, Δεκέλεια, Επάκρια, Ελευσίνα, Κεκροπία, Κηφισία, Κυθαιρός, Φάληρο, Σφαιττός, Τετράπολις, Θορικός.
Ήδη επί Κέκροπος, όπως αφηγείται Ο "Απολλόδωρος" στην "Ιστορική Βιβλιοθήκη", εφάνει καλόν στους θεούς να καταλάβουν πόλεις σαν "πολιούχοι", στις οποίες θα ετιμάτο ο κάθε θεός ιδιαιτέρως.
Για το ονομα της Κεκροπίας, φιλονίκησαν ο Ποσειδώνας και η Αθηνά. Πρώτος ο Ποσειδώνας με την τρίαινα του χτύπησε το βράχο της Ακροπόλης και αμέσως "ανέβλυσεν εξ αυτού ύδωρ". Στο σημείο που χτύπησε υπηρχε μικρή πηγή με την ονομασία "Ερεχθηίς θάλασσα", στο δυτικό τμήμα του Ερεχθείου που ήταν αφιερωμένο στον Ποσειδώνα.
Αμέσως μετά η Αθηνά χτύπησε το δόρυ της στο έδαφος και εμφανίστηκε μια μικρή ελιά. Ο Κέκροπας παραξενεύτηκε αλλά και εντυπωσιάστηκε από το δώρο της Αθηνάς και αποφάσισε να διαλέξει το δώρο της και να γίνει αυτή προστάτιδα της πόλης. Έτσι πήρε η Αθήνα το όνομά της. Το σημείο που χτύπησε η Αθηνά είναι και αυτό στο δυτικό τμήμα του Ερεχθείου, όπου σήμερα υπάρχει μία σύγχρονη ελιά.(Φωτό).Η ελιά αυτή κατά την αρχαιότητα ονομάζετο "Μορία"(=εκ του μοίρα, μόρος=όλεθρος, θάνατος για όποιον δεν την σεβασθεί).
Ο Κέκροπας εισήγαγε την λατρεία του Διός και τις προσφορές εδεσμάτων (πελανοί) στις τελετές, αντί για ανθρωποθυσίες. Ο τάφος του στην Ακρόπολη διετηρείτο μέχρι και τον 4ο αιώνα π.Χ.
Τον Κέκροπα διαδέχθηκε ο γιος του, Ερυσίχθων, ο οποίος δεν είχε παιδιά και αυτόν ο Κραναός.
Ο Κραναός εκθρονίσθηκε από τον Αμφικτύωνα, ο οποίος εν συνεχεία εξορίστηκε από τον Εριχθόνιο ή Ερεχθέα, γιο του Ήφαιστου και της Γης.
  Θα σταθούμε Εριχθόνιο ή Ερεχθέα. Σύμφωνα με τον μύθο όταν βασίλευε ο Κέκροπας, η θεά Αθηνά πήγε στο εργαστήριο του θεού Ηφαίστου για να παραγγείλει όπλα. Ο Ήφαιστος όμως την ερωτεύθηκε και άρχισε να την κυνηγάει. Εκείνη όμως επειδή ήθελε να παραμείνει παρθένα τον απέφευγε. Κάποια στιγμή όμως ο Ήφαιστος εκσπερμάτωσε και το σπέρμα του έπεσε στον μηρό της Αθηνάς, η οποία αηδιάζοντας το σκούπισε με ΄κομμάτι μάλλινου υφάσματος το οποίο έρριψε στην γη .Ο εκ του σπέρματος γόνος ανεπτύχθει μέσα στην γη η οποία τον παρέδοσε στην Αθηνά για να τον αναθρεύσει, χωρίς όλα αυτά να τα γνωρίζουν οι άλλοι θεοί. Το παιδί έλαβε το όνομα Εριχθόνιος ή Εριχθονεύς ή Ερεχθεύς. Για να μήν γίνει γνωστό το γεγονός στους άλλους θεούς η Αθηνά έκλεισε το μωρό σε ξύλινο κιβώτιο και το παρέδωσε στις κόρες του Κέκροπα (Άγλαυρο, Έρση, Πάνδροσο)με την εντολή να μήν ανοίξουν το κιβώτιο. Η Πάνδροσος, η μικρότερη, υπάκουσε, αλλά η Άγραυλος και η Έρση το άνοιξαν και είδαν ένα ερπετό με την μορφή παιδιού ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ένα φίδι περιτυλιγμένο γύρω από το μωρό Εριχθόνιο, το οποίο βγήκε έξω και αναρριχήθηκε στην ασπίδα της Αθηνάς. Οι κοπέλες τρομαγμένες από αυτό που είδαν, έπεσαν από την Ακρόπολη και σκοτώθηκαν. Την Αθηνά την ειδοποίησαν κόρακες για το γεγονός αυτό, την στιγμή που αυτή μετέφερε βράχο για την καλύτερη ασφάλεια της Ακροπόλης, τον οποίο αναγκάσθηκε να τον εγκαταλείψει.
Ο βράχος αυτός είναι ο "Λυκαβηττός". Δηλαδή ο βράχος πάνω στον οποίο "βαίνει" και "άττει(=ορμά) το φώς (Λυκ) την στιγμή που ανατέλει ο ήλιος. Έτσι λοιπόν προήλθε η ονομασία του Λυκαβηττού και όχι απο δήθεν λύκους που είχαν τις φωλιές τους εκεί, όπως κάποιοι ισχυρίζονται.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, όταν ένας εχθρικός στρατός πολιόρκησε την Αθήνα, οι Αθηναίοι ζήτησαν την συμβουλή του μαντείου των Δελφών, το οποίο τους έδωσε τον χρησμό, ότι για να σωθεί η πόλη, ένας Αθηναίος έπρεπε να θυσιαστεί με την θέληση του. Όταν η κόρη του Κέκροπα, Άγραυλος, έμαθε για τον χρησμό, ανέβηκε στην Ακρόπολη και πέφτοντας σκοτώθηκε. Οι Αθηναίοι για να την τιμήσουν, έκτισαν ένα ναό στην Ακρόπολη και κάθε χρόνο εόρταζαν τα Αγραύλεια. Επίσης το όνομα της αναφερόταν και στον όρκο των Αθηναίων οπλιτών.
Ο μύθος παριστάνει τον Εριχθόνιο ή Ερεχθέα σαν μισό άνθρωπο και μισό ερπετό ο οποίος εδραίωσε μια ισχυρή δυναστεία και έδωσε στον λαό του, που μέχρι ΄τοτε λεγόταν "Κεκροπίδες", το όνομα "Αθηναίοι "προς τιμή της θεας.
Ο Ερεχθέας τοποθέτησε στην Ακρόπολη το ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς (ξόανο) σε ναό και εισήγαγε την εορτή, τα Αθήναια. Το άγαλμα αυτό λάμβανε μέρος στην εορτή των "Παναθήναιων" και των "Καλλυντιρίων και Πλυντηρίων".
Το όνομα "Αθήναι" που ισχύει μέχρι σήμερα το έδωσε ο βασιλιάς Θησέας (γ'αυτο και οι ξένοι την ονομάζουν ATHENS και όχι ATHEN).
Και όμως μέχρι σήμερα δεν υπάρχει στην πόλη ούτε ένα άγαλμα του.
Άλλοι καθοριστικοί σταθμοί στην ιστορία των Αθηνών, υπήρξαν οι νομοθεσείες του Δράκοντος και του Σόλωνος, η επέκταση του Αθηναϊκού κράτους χαρις την οξυδερκή ναυτική πολιτική του Πεισίστρατου (6ος αιώνας),η μεταρρυθμιση του Κλεισθένους, η εγκαθίδρυση της Αθηναϊκης Δημοκρατίας το 508πΧ και ο "χρυσους αιών" του Περικλέους.
ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΑ ΠΡΟ ΤΟΥ 480πΧ
Ο Πλάτων στο βιβλίο του "Κριτίας" (111ε–112δ), μιλά για την Ακρόπολη των Αθηνών, όπως ήταν τον καιρό πριν τον ελληνοατλαντικό πόλεμο, τον οποίο και τοποθετεί εννέα χιλιετηρίδες πριν από την εποχή του, δηλαδή περί τα μέσα της 10ης προ Χριστού χιλιετίας. Σύμφωνα με το χωρίο αυτό του "Κριτία", η Ακρόπολη κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερη σε έκταση, ενώ απλωνόταν από τον Ηριδανό και τον Ιλισό ποταμό μέχρι τον Λυκαβηττό, περιλαμβάνοντας και την Πνύκα. Η πόλη των Αθηνών που πολέμησε εναντίον των Ατλάντων ήταν χτισμένη πάνω στην εκτεταμένη Ακρόπολη. Η Ακρόπολη τέλος πήρε τις διαστάσεις που είχε την εποχή του Πλάτωνα εξ αιτίας έντονων βροχοπτώσεων, σεισμών και του κατακλυσμού. Το νερό παρέσυρε μαζί του το χώμα που κάποτε περιέβαλλε την Ακρόπολη, αφήνοντας στην θέση του μόνο συμπαγείς βράχους, όπως αυτός της σημερινής Ακροπόλης.
Ο βράχος επιλέχθηκε ήδη από τα νεολιθικά χρόνια (4000/3500-3000 π.Χ.) ως τόπος εγκατάστασης των κατοίκων της περιοχής. Κατάλοιπα εγκατάστασης της Πρώιμης και Μέσης Εποχής του Χαλκού εντοπίσθηκαν στην περιοχή του Ερεχθείου.
Γύρω στα 1400 π.Χ. με το 1000 π.Χ. κτίσθηκε ένα ψηλό τείχος, με τεράστιους ογκόλιθους κι ένα παλάτι, στο σημείο όπου αργότερα ανεγέρθη το Ερεχθείο. Μέσα στο τείχος, που λεγόταν "Πελασγικό" ή ''Κυκλώπειο', υπήρχαν βωμοί, ιερά και μια πηγή, που ονομαζόταν Κλεψύδρα. Οι κάτοικοι της πόλης, που άρχισε να αναπτύσσεται κάτω από την Ακρόπολη, έβρισκαν καταφύγιο μέσα σ' αυτήν, όταν αντιμετώπιζαν εχθρικές επιδρομές.
Ο χαρακτήρας της αρχίζει να γίνεται έντονα θρησκευτικός, καθώς οι κάτοικοι των γύρω συνοικισμών θεωρούν πως το κοινό κέντρο της λατρείας πρέπει να τοποθετηθεί σ' αυτήν. Έτσι χτίζεται ο πρώτος ναός, αφιερωμένος στο μυθικό βασιλιά Ερεχθέα, το Ερεχθείο. Ο ναός αυτός χρησιμοποιεί τον πωρόλιθο σαν πρώτη ύλη και σήμερα σώζονται τα θεμέλια του.
Το 750πΧ χτίζεται το Εκατόμπεδο, που λεγόταν έτσι γιατί είχε μήκος 100 πόδια, στη θέση που αργότερα θα χτιστεί ο Παρθενώνας. Ο τύραννος Πεισίστρατος κτίζει το 530πΧ ένα νέο Εκατόμπεδο στη θέση του παλιού, ενώ δίνει ώθηση και στη διακόσμηση της Ακροπόλεως, χτίζοντας ιερά και βωμούς σε θεούς, ημίθεους και ήρωες. Τότε κατασκευάσθηκε το ιερό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος και έγινε η πρώτη προσπάθεια για τη διαμόρφωση μνημειακού προπύλου του χώρου. Οι πιστοί αφιέρωναν στο ιερό πολυάριθμα και πλούσια αναθήματα, όπως ήταν οι μαρμάρινες κόρες και οι ιππείς, τα χάλκινα και πήλινα αγαλμάτια και τα αγγεία, πολλά από τα οποία συνοδεύονταν από επιγραφές, που βεβαιώνουν τη σημασία που είχε η λατρεία της Αθηνάς κατά την αρχαϊκή περίοδο.
Όταν οι Αθηναίοι επί Κλεισθένους εγκαθίδρυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα, άρχισαν να χτίζουν καινούργιους ναούς για να λαμπρύνουν την πόλη τους κι έτσι γκρέμισαν το Εκατόμπεδο για να χτίσουν τον πρώτο Παρθενώνα.
Ο ναός δεν τελείωσε, γιατί το 480 π.Χ. οι Πέρσες κατέλαβαν την Αθήνα την οποία έκαψαν καθώς και την Ακρόπολη και το ξύλινο τείχος της εισόδου (μετέπειτα Προπύλαια),φονεύοντας τους καταφυγόντας σ'αυτήν και τους φρουρούς της, καταστρέφοντας τα πάντα και λεηλατώντας αξιόλογα έργα τέχνης. Δεν εσεβάσθηκαν ούτε την "Ιερά Ελαία "(Μορίαν).
Η πυρποληθείσα ιερά ελαία την επομένη ημέρα άνθισε και επέταξε ανθούς. Αυτό ήταν σημάδι της θεάς ότι η πόλη θα ξαναγεννιόταν και ο Ξέρξης θα τιμωρείτο για την ύβρη του, θα υφίστατο όλεθρο ,¨μόρον¨, οπως και έγινε !!!
Το παράξενο αυτό συμβάν το αναφέρει και ο Αριστοτέλης στο έργο του "Περί θαυμασίων ακουσμάτων"(845β):"Αθήνησι φάσι τον ιερόν της ελαίας θαλλόν εν μία ημέρα βλαστήσαι και πλείονα γενέσθαι, ταχύ δε αυ πάλιν συστέλλεσθαι ".
Επίσης και ο Παυσανίας στα "Αττικά"(27): "Κατακαυθήναι μεν την ελαίαν, ηνίκα ο Μήδος την πόλιν ενέπρησεν, κατακαυθείσαν δε, αυθημερόν δύο πήχεις βλαστήσαι".
ΧΡΥΣΟΥΣ ΑΙΩΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Μετά την αποχώρηση των Περσών, η πρώτη φροντίδα των Αθηναίων ήταν να επισκευάσουν πρόχειρα τον Εκατόμπεδο ναό για να στεγάσουν πρόχειρα το ξόανο της θεάς Αθηνάς το οποίο είχαν πάρει μαζί τους στην Σαλαμίνα. Έπειτα ενταφίασαν το γλυπτό διάκοσμο των κατεστραμμένων ναών καθώς και όσα αναθήματα είχαν διασωθεί, γεμίζοντας τις φυσικές κοιλότητες του εδάφους και διαμορφώνοντας με αυτό τον τρόπο τεχνητά άνδηρα στο χώρο του ιερού. Η Ακρόπολη οχυρώθηκε με νέο τείχος, αρχικά από το Θεμιστοκλή (στη βόρεια πλευρά) και στη συνέχεια από τον Κίμωνα (στη νότια πλευρά). Μάλιστα, στο βόρειο τμήμα του τείχους ενσωματώθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη των κατεστραμμένων ναών, που φαίνονται μέχρι σήμερα από την αρχαία Αγορά και από τη βόρεια πλευρά της πόλης.
Το 478πΧ (ένα έτος μετά την μάχη των Πλαταίών) δημιουργήθηκε η πρώτη Αθηναϊκή συμμαχία. Τότε στο προσκήνιο της Δημοκρατικής παρατάξης εμφανίζεται ένας νέος πολιτικός, ο Περικλής, η εποχή του οποίου ονομάσθει ¨Χρυσούς Αιών" των Αθηνών.
"Ουδέποτε εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος επανελήφθη αυτό το θαύμα. Τόσον πολλά αριστουργήματα, τόσον αθάνατα έργα, με τόσον αμετάκλητον επίδρασιν επί του πολιτισμού ολοκλήρου της ανθρωπότητος..."
Ο Περικλής πλαισιωνόταν από έναν μεγάλο κύκλο καλλιτεχών,ποιητών,φιλοσόφων,αρχιτεκτόνων,γλυπτών,ζωγράφων,κλπ.Υποβάλει στην Εκκλησία του Δήμου πρόταση να εγκριθεί διάθεση μέρους των χρημάτων του συμμαχικού ταμείου, για την ανοικοδόμηση των ναών και των μνημείων της Ακροπόλεως. Αμέσως μετά την υπερψήφιση της προτάσεως καταστρώνεται συνολικό πρόγραμμα έργων από ¨λαμπρό Πεντελικό μάρμαρο" και αρχίζει η κατασκευή του Παρθενώνος, των προπυλαίων, του ναού της Απτέρου Νίκης και του Ερεχθείου. Για την εκτέλεσή του εργάσθηκαν πολλοί άνθρωποι, Αθηναίοι και ξένοι, ελεύθεροι και δούλοι, με ημερομίσθιο μία δραχμή.
ΟΙΚΟΔΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΓΑΛΜΑΤΑ
Ο βράχος της Ακρόπολης σε παλαιότερες εποχές είχε μεγαλύτερο ύψος. Το σημείο που βρίσκονται σήμερα τα ιερά είναι στην κυριολεξία ισοπεδωμένο για να δεχθεί τα έργα.
Τα αριθμητικά στοιχεία του βράχου είναι: Μήκος 330 μέτρα, στην κορυφή 270 μ. μέσο πλάτος 156 μ. και ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας 156 μ.
Εάν επεκτείνουμε τις παρειές του βράχου, σε ύψος 835,50 μ. σχηματίζει πυραμιδοειδές στερεό. Όλος ο όγκος του βράχου έχει υπολογίστει σε 1.617.165 κυβικά μέτρα.
Όλα τα κτίσματα της Ακρόπολης είναι κατασκευασμένα από Πεντελικό μάρμαρο με τη μοναδική στο κόσμο κρυσταλλοδομή, το οποίο υπόκειται στο φαινόμενο του πιεζοηλεκτρισμου κάτω υπό ορισμενες συνθήκες, με αποτέλεσμα την δημιουργία ηλεκτρομαγνητικων πεδίων.(Λεπτομέρειες στο άρθρο μου ¨Τα Μυστήρια της Πεντέλης").
Αυτοί που συνέλαβαν, σχεδίασαν και υλοποίησαν το μεγαλείο όλων των κατασκευών του ιερού βράχου ήταν οι αρχιτέκτονες, Ικτίνος, Καλλικράτης, Μνησικλής, Καλλίμαχος και ο γλύπτης Φειδίας ο οποίος ήταν και ο γενικός επόπτης του όλου έργου.
Αυτά ήταν:
1.Τα Προπύλαια που ήταν και η είσοδος στο χώρο των ιερών:
Η μνημειώδης αυτή είσοδος της Ακρόπολης άρχισε να χτίζεται το 436 π.Χ. μετά την ολοκλήρωση του Παρθενώνα, πάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Μνησικλή.
Το κεντρικό οικοδόμημα είναι κάτι το μοναδικό στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Έξι κίονες δωρικού ρυθμού κοσμούν την πρόσοψη. Οι κίονες λεπταίνουν, όσο προχωρούν από τη βάση προς την κορυφή. Πάνω σ’ αυτούς στηριζόταν ένα αέτωμα χωρίς διακόσμηση. Ο κύριος χώρος διαιρείται σε τρία κλίτη με δύο σειρές από ιωνικούς κίονες (τρεις σε κάθε πλευρά).
Η βόρεια πτέρυγα, μήκους 8,5 μέτρων αποτελείται από μια στοά και ένα δωμάτιο, την πινακοθήκη, που φιλοξενούσε εκθέσεις ζωγραφικής.
Η νότια πλευρά των Προπύλαιων δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το 431 άρχισε ο Πελοποννησιακός πόλεμος και οι εργασίες σταμάτησαν. Το 429 πέθανε ο Περικλής και οι διάδοχοί του δεν έδειξαν ενδιαφέρον για την συνέχιση του έργου.
2.Ο Ναός του Παρθενώνα:
Αφιερωμένος στην αειπάρθενο θεά Αθηνά, είναι το αριστούργημα των κατασκευών, άφθαστου κάλλους και αρμονίας που εκφράζει την ολοκλήρωση της ανθρώπινης διάνοιας, με το εντός αυτού χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς ύψους 13μ.(Θα αναφερθώ λεπτομερώς πιο κάτω).
3.Ο ναός της Απτέρου Νίκης" που βρίσκεται στα Προπύλαια:
Είναι ένας μικρός ολομάρμαρος ναός, που άρχισε να χτίζεται μεταξύ 427 και 424 π.Χ. με αρχιτέκτονα τον Καλλικράτη. Είναι τετράστυλος αμφιπρόστυλος ναός ιωνικού ρυθμού, χτισμένος πάνω σε μία κρηπίδα με τέσσερις βαθμίδες. Δεν έχει πρόναο. Μέσα στο σηκό του, υπήρχε άγαλμα της Αθηνάς Νίκης, που κρατούσε στο αριστερό χέρι περικεφαλαία και στο δεξί ρόδι, που είναι σύμβολο των θεών του κάτω κόσμου. Λέγεται ότι την ονόμασαν άπτερο για να μην φύγει(η νίκη) από την πολη. Η ζωφόρος και τα αετώματα του ναού είχαν γλυπτές παραστάσεις. Γύρω από το 421 - 415 π.Χ. ο ναός περιβλήθηκε με ένα συνεχές θωράκιο ύψους 1,05 μ., που στην εξωτερική του όψη παρίστανε ανάγλυφες Πτερωτές Νίκες την ώρα που προετοιμάζουν θυσία για την Αθηνά.(Φωτο)
4.Το Ερεχθείο:
Αυτός ο ναός χτίσθηκε στην θέση παλαιοτέρου, από το 421 μέχρι το 407πΧ με σχέδια του αρχιτέκτονα Καλλίμαχου. Το σπουδαίο είναι ότι στη διάρκεια ενός φοβερού πολέμου, του Πελοποννησιακού, οι Αθηναίοι δεν σταμάτησαν την κατασκεύη του.
Το Ερέχθειο αποτελεί τον ιερότερο τόπο λατρείας στην Αθήνα. Εκεί λατρεύονταν εκτός από την Αθηνά, ο Ποσειδώνας, ο Ήφαιστος, ο Κέκροπας (ο μυθικός πρώτος βασιλιάς της Αθήνας) και οι τοπικοί ήρωες Ερεχθέας και Βούτης. Όλη η ιστορία της πόλης συμπυκνωνόταν σε αυτό το σημείο. Απομεινάρια της διαμάχης μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα για την κυριότητα της πόλης είναι η ελιά(σύγχρονη ) που χάρισε η θεά στην πόλη και βρίσκεται στα δυτικά του κτηρίου και τα ίχνη της τρίαινας του Ποσειδώνα στον βράχο απ'όπου ανέβλυσε αλμυρό νερό. Ακόμα, κάτω από την βόρεια πρόσταση του Ερεχθείου βρίκεται η τρύπα όπου σύμφωνα με τον μύθο κατοικούσε το ιερό φίδι του Εριχθόνιου. Σε ένα από τα εσωτερικά δωμάτια φυλασσόταν το πανάρχαιο (ακόμα και για τότε) ιερώτατο από ξύλο ελιάς, άγαλμα(ξόανο) της θεάς που δεν το κατασκεύασε ανθρώπινο χέρι, γνωστό σαν «Αχειροποίητο», γιατί το είχε ρίξει ο ίδιος ο Ζευς και για τούτο και «Διιπετές» καλείτο. Μπροστά του έκαιγε η περίφημη "άσβεστος λυχνία" και προς τιμή του, όπως προανέφερα, ελάμβανε χώρα η εορτή των "Παναθηναίων".
Το σημείο που χτίστηκε το Ερέχθειο δεν είναι καθόλου τυχαίο καθώς εκεί βρισκόταν και το Μυκηναϊκό ανάκτορο με όλα τα ιερά του. Στον χώρο του θεωρούσαν ότι υπήρχε ο τάφος του Κέκροπα.
 Ανατολικά έχει πρόσταση με έξι ιωνικούς κίονες, βόρεια ένα μνημειώδες πρόπυλο με διακοσμημένη θύρα και νότια μία πρόσταση με έξι κόρες, τις γνωστές Καρυάτιδες(αναπαραστάσεις αθηναίδων απαράμιλλης ομορφιάς)που στηρίζουν την στέγη. Η μία απ'αυτές  βρισκεται στο Βρετανικό μουσείο του Λονδίνου (κλεμένη) και στην θέση της υπάρχει γύψινο αντίγραφο.
5.Το Πανδρόσειο:
Λίγο πιο δυτικά του Ερεχθείου, μικρή στοά αφιερωμένη στη νύμφη Πάνδροσο, κόρη του Κέκροπα.
6.Το Αρρηφόριο:
Ήταν ένα τετράγωνο κτίσμα στο βορειοδυτικό μέρος της Ακρόπολης. Ήταν ο τόπος κατοικίας των δύο Αρρηφόρων, δύο κοριτσιών ηλικίας 7-11 ετών, που επιλέγονταν κάθε χρόνο για να υφάνουν τον Πέπλο της Αθηνάς με τον οποίο κάλυπταν το ξόανο της θεάς κατά τη γιορτή των Παναθηναίων. Επίσης κατά τη διάρκεια των Αρρηφορίων κουβαλούσαν τα Ιερά Σκεύη (άρρητα-φέρειν). Ήταν κατασκευασμένο από πωρόλιθο και είχε τέσσερις πλευρές με μήκος 12,5 μέτρα η κάθε μία. Στην νότια πλευρά όπου και η κεντρική είσοδος, υπήρχε κιονοστοιχία με δύο ή τέσσερις δωρικούς κίονες. Στα δυτικά, υπήρχε μία τειχισμένη αυλή όπου οι Αρρηφόρες έπαιζαν και ονομαζόταν Σφαιρίστρα των Αρρηφόρων. Πολύ σημαντικό ρόλο στο κτήριο αλλά και στις γιορτές τις οποίες εξυπηρετούσε, ήταν η σκαλισμένη στην βόρεια πλαγιά της Ακρόπολης κλίμακα η οποία συνέδεε το Αρρηφόριο με την πόλη. Από αυτήν την κλίμακα γινόταν η "Κάθοδος των Αρρηφόρων" κατά τα Αρρηφόρια.
Η τελετή διαδραματιζόταν κατά τη διάρκεια της νύχτας και είχε μυστηριακό χαρακτήρα. Οι δύο αρρηφόροι τοποθετούσαν στα κεφάλια τους, κατά το πρότυπο των Καρυάτιδων, καλάθια που τους έδινε η ιέρεια της Αθηνάς των οποίων το περιεχόμενο δεν γνώριζε ούτε η ιέρεια ούτε και οι ίδιες. Στη συνέχεια κατευθύνονταν προς τον περίβολο της Αφροδίτης των Κήπων ο οποίος βρισκόταν εκεί κοντά, στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης που είναι σήμερα κλειστή για το κοινό και από εκεί κατέβαιναν μέσω ενός υπόγειου περάσματος στο εσωτερικό του βράχου. Εκεί κάτω άφηναν τα αντικείμενα που μετέφεραν και έπαιρναν κάτι άλλο που έβρισκαν εκεί, ήδη τοποθετημένο και το έφερναν πίσω μαζί τους καλυμμένο. Ο Παυσανίας είτε δεν ήξερε είτε δεν ήθελε να αποκαλύψει τη φύση των μεταφερομένων αντικειμένων, καθώς και τη σκοπιμότητα αυτής της τελετής για την οποία απ' ό,τι φαίνεται ούτε και η ίδια η ιέρεια της Αθηνάς είχε επαρκή πληροφόρηση. Αλλά τότε ποιος είχε γνώση της φύσης όλων αυτών των αντικειμένων που πηγαινοέρχονταν μέσω υπογείων περασμάτων, χωρίς κάποιο προφανή λόγο με τέτοια μυστικότητα και μέσα στη νύχτα ? Προφανώς κάποιος ή κάποιοι που κατείχαν ιδιαίτερες γνώσεις σχετικές τόσο με τις χθόνιες λατρείες, οι οποίες είχαν συνήθως μυστηριακό χαρακτήρα, όσο και με την ιδιαίτερη σημασία της χρήσης σπηλαίων και υπογείων στοών σε τέτοιου είδους τελετουργίες.
Μην ξεννάμε ότι σήμερα είναι κλεισμένα όλα τα σπήλαια του ιερού βράχου και απαγορεύεται η προσέγγιση σ'αυτα. Γιατί άραγε ? Τι θέλουν να μας κρύψουν ?
7.Το Ιερό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος (προστάτιδα των λεχώνων):
Χτίσθηκε το 459πΧ ΝΔ του Παρθενώνα και λειτουργούσε ως παράρτημα πιθανότατα του μεγάλου ιερού στη Βραυρώνα Αττικής. Είχε σχήμα "Π" και στις πλαϊνές πτέρυγες φυλάσσονταν τα αναθήματα των πιστών.
8.Το Ιερό Διός Πολιέως ΒΑ του Παρθενώνα:
Σε αυτό πραγματοποιούνταν θυσίες βοδιών κατά τους εορτασμούς των Διιπολίων. Για τον λόγο αυτό, κατά τους αρχαϊκούς χρόνους εκτρέφονταν εκεί δίπλα, βόδια όπως φαίνεται από μία επιγραφή που απαγορεύει τη ρίψη κοπριάς στα δυτικά του ναού.
9.Το Ιερό Πανδίονος ανατολικά του Παρθενώνα:
Αφιερωμένο στον μυθικό ήρωα και βασιλιά Πανδίονα, γιο του Εριχθόνιου ή του Κέκροπα. Σε αυτό πραγματοποιούσε τις διάφορες τελετές της η Πανδιονίδα φυλή (μία από τις 10 φυλές των Αθηνών). Στη θέση του βρίσκεται σήμερα το παλιό μουσείο της Ακρόπολης.
10. Η Χαλκοθήκη ΝΔ του Παρθενώνα:
Το κτήριο φιλοξενούσε κυρίως μεταλλικά αναθήματα που είχαν προσφέρει οι πιστοί στην Ακρόπολη, όπως όπλα, αγαλματίδια και υδρίες, και αποτελούσαν περιουσία της θεάς Αθηνάς. Σήμερα σώζονται μόνο λίγα λαξεύματα στο βράχο και κατάλοιπα από τα πώρινα θεμέλιά της.
11.Το χάλκινο άγαλμα της Αθηνάς Προμάχου, ύψους οκτώ μέτρων, μεταξύ των Προπυλαίων και του Παρθενώνα, από τη δεκάτη των λαφύρων που πήραν οι Αθηναίοι μετά τη μάχη του Μαραθώνα. Υπήρχε μέχρι το 395 μ.Χ. και φόβισε κατά τα λεγόμενα τον Αλάριχο κατά την εισβολή του στην Αθήνα. Δεν είναι γνωστό πότε και από ποιον καθαιρέθηκε. Πιθανώς να το μετέφεραν οι Χριστιανοί στο Βυζάντιο.
12.Το χάλκινο άγαλμα της Λημνίας Αθηνάς, πιθανώς στην Βόρεια πλευρά αμέσως μετά τα Προπύλαια (δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για την θέση του).
13.Ο Ναός της Ρώμης και του Αυγούστου ήταν ένα μικρό ιωνικό ναϊκό οικοδόμημα στην Ακρόπολη των Αθηνών.
Ο ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στην Ρώμη και στον πρώτο αυτοκράτορά της Οκταβιανό Αύγουστο. Χτίστηκε στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., μετά το 27 π.Χ., οπότε ο Οκταβιανός είχε πάρει τον τίτλο του Αυγούστου. Πιθανότερη χρονολογία κατασκευής του είναι ανάμεσα στο 17 και 10 π.Χ.. Είχε κυκλικό σχήμα διαμέτρου 8,6 μέτρων περίπου και αποτελείτο από 9 ιωνικούς κίονες. Στεγαζόταν από ημισφαιρική ή κωνική ορωφή με μαρμάρινα κεραμίδια.(Φωτο-αναπαράσταση))
Στούς πρόποδες της Ακρόπολης υπήρχε μεγάλος αριθμός κτισμάτων με κυριότερα:
1.Το Ωδείο του Περικλή, η ξύλινη στέγη του οποίου ήταν κανονική πυραμίδα.
2.Το θέατρο του Διονύσου.
3.Το Ασκληπιείο.
4.Άγνωστο θέατρο στην θέση του οποίου χτίσθηκε το 161μΧ το Θέατρο του Ηρώδη του Αττικού και η στοά του Ευμένους.
ΦΕΙΔΙΑΣ
Κατασκευαστής του μεγαλουργήματος του Παρθενώνα και γενικός επόπτης όλων των έργων, ήταν ο γλύπτης Φειδίας, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 500 π.Χ. και έζησε 80 χρόνια, όταν ο μέσος όρος ζωής την εποχή εκείνη ήταν τα 50 χρόνια. Το όνομα ΦΕΙΔΙΑΣ μαρτυρεί κάποιες ιδιαίτερες ιδιότητες του ατόμου το οποίο ήταν επιφορτισμένο με ειδική αποστολή.
Το ΦΕΙΔΙΑΣ αναλύεται σε ΦΕΙ+ΔΙΑΣ.
Το ΦΕΙ σημαίνει, φείδομαι, κάνω τα πάντα με μέτρο, και ο Παρθενώνας είναι ο ναός του μέτρου και της αρμονίας. Σημαίνει επίσης το φέγγος.
Το ΦΕΙ αναλύεται σε Φ+Η=Φως είσαι , ήλιος, Απόλλωνας, αιώνιο φως.
Το γράμμα «Φ» σχηματίζεται από τον κύκλο «Ο» και από την κάθετη γραμμή «Ι» όταν το ένα τοποθετηθεί πάνω στο άλλο δημιουργούν τη θεία υπόσταση αφού ο κύκλος παριστά το σύμπαν και η κάθετη γραμμή τη θεϊκή ακτίνα.
Το δεύτερο συνθετικό ΔΙΑΣ είναι ο πατέρας των θεών και ανθρώπων, είναι η ουράνια οντότητα γνωστή σαν Ιερός Άρχοντας Φωτός.
Επομένως το όνομα Φειδίας σημαίνει το φέγγος-Φως του Δία, και κρυπτογραφεί μια ουράνια ενσαρκωμένη οντότητα με συγκεκριμένο έργο, αφού εκτός από τα αριστουργήματα της Ακροπόλης κατασκεύασε και τα παρακάτω έργα:
1.Χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου. Είχε ύψος 13 μέτρα, περίπου ένα τόνο χρυσάφι, ελεφαντοστούν, μάτια από πολύτιμους λίθους και το Γοργόνειο στο στήθος από πολύτιμο λίθο κοραλένιου χρώματος και πάνω σ' αυτό ήταν σκαλισμένο το κεφάλι της Γοργόνας-Μέδουσας.(Θα αναφερθώ σ'αυτο με λεπτομέρειες πιο κάτω).
Οι Αθηναίοι κατηγόρησαν αργότερα το Φειδία πως είχε κλέψει αρκετό από το χρυσάφι που προοριζόταν για το άγαλμα και τον έφεραν σε δίκη. Εκείνος, γνωρίζοντας πολύ καλά τον ανθρώπινο φθόνο, είχε λάβει τα μέτρα του. Είχε ζυγίσει το χρυσάφι που του παράδωσαν, το οποίο ήταν ακριβώς 44 τάλαντα. Το χρυσάφι στο άγαλμα το είχε τοποθετήσει με τέτοιον τρόπο, ώστε να ξεκολλάει εύκολα και να μπαίνει ξανά στη θέση του. Στη δίκη ζήτησε να βγάλουν το χρυσάφι και να το ζυγίσουν, πράγμα που έγινε. Και το βάρος του ήταν ακριβώς το ίδιο, 44 τάλαντα!
Φυσικά ο Φειδίας αθωώθηκε. Αλλά, βρήκε καινούργιους μπελάδες. Τον κατηγόρησαν για ιεροσυλία, επειδή έδωσε στους δύο πολεμιστές της ασπίδας της Αθηνάς, τη μορφή του και τη μορφή του Περικλή. Θα τον καταδίκαζαν οπωσδήποτε σε θάνατο, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και έφυγε για την Ολυμπία, όπου μαζί με τους δυο αχώριστους βοηθούς του, Πάναινο και Κολώτη, έφτιαξε ένα καινούργιο αριστούργημα, το γιγαντιαίο (12μ) χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός(ένα από τα επτά θαυματα). Δυστυχώς όμως και εδώ τον κυνήγησε η ίδια μοίρα, αφού ξανά κατηγορήθηκε για κατάχρηση και κλοπή χρυσού και φυλακίστηκε ως τον θάνατό του.
2.Το άγαλμα της Αθηνάς Προμάχου. Ήταν ένα τεράστιο χάλκινο άγαλμα οκτώ μέτρων, με επίχρυση αιχμή δόρατος που φαινόταν από τους παραπλέοντας το Σούνιο ναυτικούς. Ευρίσκετο στον χώρο μεταξύ Προπυλαίων και Ερεχθείου.
3.Το άγαλμα της Λημνίας Αθηνάς, αφιέρωμα των κληρούχων της Λήμνου. Χάλκινη κι αυτή, φημιζόταν για το κάλλος του προσώπου, τις θαυμάσιες αναλογίες των χαρακτηριστικών και την αυστηρή πνευματική της έκφραση. Στεκόταν ορθή με το δόρυ, το κράνος στο χέρι και την ασπίδα λοξά στο στήθος. Η θέση του δεν είναι ακριβώς γνωστή. Πιθανότατα ήταν στημένο σε μαρμάρινη βάση αμέσως μετά τα Προπύλαια, στα αριστερά του εισερχομένου.
4.Το άγαλμα της Αρείας Αθηνάς των Πλαταιών. Ένα αριστούργημα από επιχρυσωμένο ξύλο με κεφάλι και άκρα χειρών και
ποδών μαρμάρινα, από τα λάφυρα του Μαραθώνα.
5.Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ολυμπίου Διός της Ολυμπίας, κολοσσιαίων διαστάσεων (12,20μ) ένα από τα εφτά θαύματα της
αρχαιότητας. Ήταν τόσο τέλειο άγαλμα που υπήρχε η επιγραφή για τον επισκέπτη «Ω Φειδία ή εσύ ανέβηκες στους ουρανους και είδες τον Δία ή ο Ζευς κατέβηκε στη γη».
6.Χάλκινο "σύνταγμα" Αθηναίων ηρώων, Αθηνάς, Απόλλωνα και Μιλτιάδη, αφιέρωμα από τα λάφυρα του Μαραθώνα στους Δελφούς.
7.Χρυσελεφάντινη Αθηνά στην Πελλήνη Αχαΐας, από τα πρωιμότερα έργα του.
8.Χάλκινος Απόλλων Παρνόπιος (δηλ. ακριδοκτόνος) μπροστά στον Παρθενώνα.
9.Αφροδίτη Ουρανία από παριανό μάρμαρο στην Αγορά.
10.Χρυσελεφάντινη Ουρανία Αφροδίτη στην Ήλιδα.
11.Χρυσελεφάντινη Αθηνά στην Ήλιδα.
12.Χάλκινο άγαλμα πληγωμένης Αμαζόνας στο ιερό της Αρτέμιδος στην Έφεσο.
13.Εκτός από τα έργα αυτά κατασκεύασε το ναό του Ηφαίστου ή περισσότερο γνωστό σαν "Θησείο"( ο μοναδικός σχεδόν ακέραιος ναός σήμερα), από Πεντελικό μάρμαρο, το ναό του Άρη στην αρχαία αγορά των Αθηνών, το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, της Νεμέσεως στη Ραμνούντα Αττικής, και το ναό του Ιλισσού (πιθανώς της Αρτέμιδος) κοντά στον ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ
Πριν αναφερθώ με λεπτομέριες για τα δημιουργήματα της Ακροπόλεως, θα αναφέρω με λίγα λόγια για την ιστορία της μέχρι σήμερα.
Στην Ρωμαϊκή εποχή δεν πραγματοποιήθηκαν πολλές αλλαγές πάνω στην Ακρόπολη. Το μόνο καινούργιο μνημείο ήταν ο κυκλικός ναός της Ρώμης προς τιμή του αυτοκράτορα Αύγουστου και της Ρώμης ανατολικά του Παρθενώνα. Περί το 180μ.Χ. κατασκεύαστηκαν τα Μικρά Προπύλαια που οχυρώθηκαν. Επίσης, μία μικρή επισκευή έγινε στον δυτικό τοίχο του Ερεχθείου που είχε υποστεί ζημιές από πυρκαγιά.
Αντίθετα, στη νότια πλαγιά της Ακρόπολης προστέθηκαν νέα κτήρια. Το θέατρο του Διονύσου απέκτησε νέα μεγαλοπρεπή σκηνή από τον Νέρωνα ο οποίος σε μια επίσκεψή του στην Αθήνα έδωσε εκεί μουσική παράσταση. Το Ωδείο του Περικλή, που είχε καταστραφεί από τους Αθηναίους κατά την πολιορκία του Σύλλα, για να μην χρησιμοποιήσει ο Ρωμαίος στρατηγός τα ξύλα της στέγης του, ξαναχτίζεται. Στο άλλο ακριβώς άκρο της πλαγιάς ο Ηρώδης ο Αττικός έχτισε ένα μεγαλοπρεπές ωδείο, το Ηρώδειο το οποίο ήταν, κατά τον περιηγητή Παυσανία, το ωραιότερο της Ελλάδας. Επίσης παρατηρούνται αρκετές μικροεπισκευές και ανακαινίσεις στα περισσότερα κτήρια της νότιας κλιτύος.
Το 267μΧ το γερμανοσκανδιναυικό φύλο των Ερούλων, κατά το πέρασμα του από την Αθήνα, πυρπολεί το εσωτερικό του Παρθενώνα. Η ολοκληρωτική καταστροφή απεφεύχθει χάρις στον άρχοντα των Αθηνών Δέξιππο, ο οποίος νίκησε τους βαρβάρους σε μάχη κοντά στον Κηφισό ποταμό. Έναν αιώνα αργότερα θα τον επισκευάσει ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός Ο Φιλόσοφος(γνωστός και ως παραβάτης).
Την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, η Ακρόπολη αρχίζει να παρακμάζει, καθώς η παλιά θρησκεία χάνει την αίγλη της.
Το 369μΧ οι Βησιγότθοι υπό τον Αλάριχο, με την εντολή από τον αυτοκράτωρα Θεοδόσιο "ες έδαφος φέρειν τα των Ελλήνων ιερά", μόλις αντίκρυσαν το επί της Ακρόπολις άγαλμα της Αθηνάς Προμάχου, πανικόβλητοι ετράπησαν σε φυγή !!!
Ο Παρθενώνας το 500μΧ μετατρέπεται σε ναό της Παναγίας Αθηνιώτισσας, τα Προπύλαια σε ναό των Ταξιαρχών και το Ερεχθείο σε ναό της Θεοτόκου.
Γύρω στον 5ο μΧ αιώνα έγινε η καταστροφή των βόρειων και δυτικών μετόπών του Παρθενώνα από τους χριστιανούς.
Τον 6ο μΧ αιώνα κατ'εντολή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, ξήλώθηκαν τα καλύτερα μάρμαρα και κίονες για να κοσμήσουν την Αγ. Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.
Κατά τον 12ο μΧ αιώνα, αφαιρέθηκαν έξι λίθοι της ζωφόρου του Παρθενώνα προκειμένου να δημιουργηθούν ισάριθμα παράθυρα, τρία σε κάθε μακρά πλευρά του κτηρίου, το οποίο εξακολουθούσε να λειτουργεί ως εκκλησία. Την ίδια περίοδο, που έγινε και κατοικία των αρχιεπισκόπων η Ακρόπολη, ξηλώνόντουσαν τα μάρμαρα για να χτιστούν οι εκκλησίες που βρίσκονται γύρω απο την Ακροπολη.
Οι αναφορές που υπάρχουν για τις αρχιτεκτονικές ανακατασκευές στην μετατροπή του Παρθενώνα σε εκκλησία, που υψώθηκαν τοίχοι ανάμεσα στους κίονες(αναρωτιέμαι αν κουβαλήσαν νέα υλικά για να χτίσουν ή βρήκανε τριγύρω τίποτε σπασμένα από μόνα τους... τυχαία) αναφέρουν ότι ανοίχτηκαν τρεις είσοδοι από τα δυτικά (και δεν ανοίγονται είσοδοι χωρίς να γκρεμιστεί κάτι).
Την εποχή της Φραγκοκρατίας ο χώρος γίνεται τόπος κατοικίας των Φράγκων ηγεμόνων, τα Προπύλαια διαμορφώνονται σε ανάκτορα, ενώ σε κάποιο μέρος τους, χτίστηκε ένας ψηλός τετράγωνος πύργος. Γενικά όμως η όψη της Ακρόπολης δεν υφίσταται αλλαγές.
Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Αθήνα το 1456, ο Παρθενώνας έγινε τζαμί. Οι Τούρκοι έχτισαν πολλά σπιτάκια πάνω στην Ακρόπολη και χρησιμοποίησαν διάφορα κτίρια της για αποθήκες πυρομαχικών. Το 1655, ένας κεραυνός τίναξε στον αέρα τα Προπύλαια. Η μεγαλύτερη καταστροφή όμως έγινε το 1687, όταν ο βενετσιάνος  Μοροζίνι, πολιορκούσε την Ακρόπολη. Μια οβίδα έπεσε στον Παρθενώνα ανατινάζοντας την εντός αυτού αποθήκη πυρομαχικών, γκρεμίζοντας ένα μεγάλο μέρος του ναού(μέχρι τότε ο Παρθενώνας ήταν σχεδόν ανέπαφος).Όταν τελικά κατόρθωσε να καταλάβει το βράχο λεηλάτησε τους θησαυρούς, όπως είχαν κάνει πριν απ' αυτόν τόσοι άλλοι κατακτητές. Και το Ερεχθείο καταστρέφεται σιγά-σιγά, γιατί οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τα μάρμαρα για να φτιάχνουν ασβέστη, που ήταν πρώτη ύλη στο χτίσιμο. Το 1687 οι Τούρκοι διέλυσαν το ναό της Απτέρου Νίκης και με τα αρχιτεκτονικά του μέλη ενίσχυσαν τις οχυρώσεις τους.
Εκτεταμένες καταστροφές προκάλεσε ο Άγγλος λόρδος Έλγιν λίγο πριν από την Επανάσταση του 1821.Πρέσβης της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη, εφοδιάσθει με Τουρκικό φιρμάνι απο τον Σουλτάνο, ήρθε στην Αθήνα και έβαλε να ξηλώσουν τη ζωφόρο του Παρθενώνα, μετόπες, αετώματα, μία Καρυάτιδα και έναν κίονα του Ερεχθείου, τα οποία μετέφερε στην Αγγλία και όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα, στο Βρετανικό μουσείο του Λονδίνου. Για όλα αυτά πλήρωσε 35.000 λίρες στους Τούρκους και στους Αθηναίους δώρισε ένα ρολόι, που στήθηκε στην αρχαία αγορά. Συνολικά αφήρεσε 253 τεμάχια, μεταξύ αυτών και το άγαλμα του Διονύσου που ευρίσκετο στο κάτω από την Ακρόπολη θέατρο του.
Κατά την Επανάσταση του 1821 η Ακρόπολη πολιορκήθηκε διαδοχικά από Έλληνες και Τούρκους και υπέστει νέες καταστροφές.
Στις 31 Μαρτίου 1833 εκυμάτισε για πρώτη φορά στις επάλξεις της η Ελληνική σημαία.
Ο πρώτος βασιλιάς Του Ελληνικού κράτους "Όθων", θέλησε να κατασκευάσει το παλάτι του επι του Ιερού Βράχου. Αυτό όμως απεφεύχθει με προτροπή του πατέρα του, βασιλιά της Βαυαρίας.
Μετά την δημιουργια του Ελληνικού Κράτους υπήρξε διεθνές ενδιαφέρον για την προστασία και την αναστήλωση αυτού του μνημείου της ανθρωπότητας. Οι Έλληνες αρχαιολόγοι άρχισαν πρώτοι τις ανασκαφές το 1834, ενώ παράλληλα ξεκαθάρισαν το τοπίο γκρεμίζοντας ότι δεν ανήκε στην κλασική και υστερότερη εποχή. Ο Λουδοβίκος Ρος αναστήλωσε το ναό της Απτέρου Νίκης και από το 1874 άρχισε ένα ευρύ και αυστηρά επιστημονικό πρόγραμμα αποκατάστασης.
Το πρόγραμμα αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ ένα άλλο πρόβλημα είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση, που διαβρώνει και καταστρέφει τα μάρμαρα σιγά-σιγά. Μετά την οικοδόμηση του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, πολλά έργα και κίονες μεταφέρθηκαν σ'αυτό, ενώ στην θέση τους τοποθετούνται ομοιώματα από τσιμέντο, γύψο κλπ υλικά.
ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ
Ο Παρθενώνας είναι το μεγαλύτερο και επισημότερο οικοδόμημα της Ακρόπολης και συγκεντρώνει τον θαυμασμό όλου του κόσμου αιώνες τώρα. Εκτίσθει λίγο νοτιότερα της θέσης των δύο προτέρων ναών του 750 και του 530πΧ, γνωστοί σαν "Εκατομπεδον". Οι εργασίες για την ανέγερση του ολομάρμαρου αυτού ναού της Αθηνάς άρχισαν το 447 π.Χ. υπό τη διεύθυνση των αρχιτεκτόνων Ικτίνου και Καλλικράτη και με κύριο επόπτη τον Φειδία. Ο ναός τελείωσε το 438 και κατά τα Παναθήναια του επόμενου χρόνου αφιερώθηκε στην πολιούχο θεά. Παρ' όλ' αυτά οι εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι το 432. Είναι ναός δωρικού ρυθμού περίπτερος με 8 κίονες στις στενές και 17 στις μακριές πλευρές. Οι κίονες έχουν ύψος 10,5 μ. και πάνω τους στηρίζεται ο θριγκός (επιστύλια), οι μετόπες, τα τρίγλυφα, τα γείσα και τα αετώματα. Ο σηκός ήταν χτισμένος ολόκληρος με μαρμάρινες πέτρες σε οριζόντιες σειρές και σε καθεμία στενή πλευρά είχε από έξι δωρικούς κίονες, οι οποίοι τον χώριζαν σε δύο μέρη: τον κυρίως ναό και τον οπισθόδομο. Η ζωφόρος στους τοίχους του σηκού είχε παραστάσεις της πομπής των Παναθηναίων.
Ο κυρίως ναός στο εσωτερικό του χωριζόταν σε τρία μέρη· Αυτό γινόταν με δύο κάθετες δωρικές κιονοστοιχίες. Το μεσαίο από τα τρία μέρη ήταν το πλατύτερο και σ' αυτό ήταν στημένο πάνω σε βάθρο το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς, το οποίο ο Φειδίας είχε ολοκληρώσει και τοποθετήσει το 338 π.Χ. στη θέση του. Οι 92 μετόπες εσωτερικά ήταν ανάγλυφες και παρίσταναν διάφορα μυθολογικά θέματα.
Εξωτερικά είχε γλυπτές μετόπες που απεικόνιζαν:
\-Την Γιγαντομαχία, στην ανατολική.
-Την Αμαζονομαχία, στην δυτική.
-Τον Τρωικό πόλεμο, στην Βόρεια.
-την κενταυρομαχία, στην νότια.
Στα δύο αετώματα εικονίζονταν μυθικές σκηνές που είχαν σχέση με την θεά Αθηνά :
-Η γέννηση της παρουσία των άλλων θεών, στο ανατολικό.
-Ο αγώνας της με τον Ποσειδώνα για το όνομα της πόλης, στο δυτικό.
Οι διαστάσεις του ναού ήταν:
Πλάτος 30,88 μ.
Μήκος 69,50 μ
Ύψος 21 μ. (2 + 14+5) από την γη έως την κορυφή του αετώματος.
Εμβαδόν 2.140,16 τετραγωνικά μέτρα.
Από αιώνες οι Έλληνες αρχιτέκτονες, ποτέ δεν σταμάτησαν να δουλεύουν για να ανυψωθεί ένας ναός από απλό λειτουργικό οικοδόμημα σε ένα αισθητικό δημιούργημα. Ο Παρθενώνας βρίσκεται στην κορυφή όλων των αρχαίων οικοδομημάτων ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο. Ας εξετάσουμε ένα προς ένα τα στοιχεία της αισθητικής αυτής υπεροχής:
- Η τοποθέτηση στο χώρο: Βγαίνοντας από τα Προπύλαια, ο επισκέπτης αντίκριζε όχι το μέτωπο του ναού αλλά ολόκληρο το σώμα του, χαρίζοντάς του την "ευμετρίαν" του, δηλαδή το ισοδύναμο ζύγισμα του πλάτους προς το μήκος και το ύψος του.
- Οι τρεις κατά μήκος διαιρέσεις ενός ναού (το κρηπίδωμα, η κιονοστοιχία και ο θριγκός) έχουν την αρμονικότερη σχέση, την οποίαν γνώρισε ποτέ η ελληνική τέχνη. Πρώτοι ο Γερμανός Hoffner και ο Άγγλος Pennethorne διαπίστωσαν ότι οι βαθμίδες του Παρθενώνος είναι καμπύλες. Οι βαθμίδες φουσκώνουν προς το κέντρο στις μεν μακριές πλευρές 0,11 μ., στις δε στενές 0,06μ., σχηματίζοντας τις "υπερβολικές" λεγόμενες καμπύλες. Οι επάλληλες αυτές καμπύλες δίνουν την εντύπωση πως ο ναός έχει πάρει μια βαθιά ανάσα πριν σταθεί στον χώρο.
- Αντίθετα, οι τοίχοι και η κιονοστοιχία, που αποτελούν τη δεύτερη καθ' ύψος διαίρεση του κτιρίου, κλίνουν προς τα μέσα με τρόπο, ώστε το κτίριο σχηματίζει τη βάση μιας μεγάλης πυραμίδας της οποίας το υψος (αν προεκταθούν οι κίονες)είναι 1.852μ. Οι γωνιαίοι κίονες έχουν φυσικά διπλή κλίση, δηλαδή γέρνουν προς τα μέσα, αν παρατηρηθούν από τη στενή αλλά και από τη μακριά πλευρά του κτηρίου.
- Μείωση- Ένταση- Βηματισμός: Η "μείωση" είναι το αδυνάτισμα του πάχους των κιόνων προς τα πάνω. Η μείωση αυτή δεν είναι ενιαία και ακολουθεί μία ιδιόρρυθμη καμπύλη. Στα 2/5 περίπου του ύψους του κίονος παρουσιάζεται μία αντίθετη κίνηση, η οποία μοιάζει με φούσκωμα και ονομαζόταν "ένταση", ακριβώς επειδή αποσκοπούσε στην εντύπωση πως ο κίων εντείνει την δύναμη του, για να κρατήσει το βάρος του θριγκού. Αλλά και ο "βηματισμός" των κιόνων είναι πολύ προσεγμένος. Καμία απόσταση μεταξύ των κιόνων δεν είναι ακριβώς η ίδια και επί πλέον, οι αποστάσεις των γωνιαίων κιόνων με τους διπλανούς τους είναι μεγαλύτερες απ' ό,τι μεταξύ των ενδιάμεσων κιόνων.
Όλες αυτές οι λεπτότητες, οι οποίες δεν είναι αμέσως φανερές στο μάτι, επεδίωκαν να εξασφαλίσουν για το κτίριο μία δική του ζωή αλλά και μία κρυφή αρμονία. Έτσι ο Παρθενώνας συνιστά ένα έργο πολύπλοκων υπολογισμών, που αποδεικνύει πόσο προηγμένη ήταν η μαθηματική επιστήμη αλλά και πόσο υψηλές ήταν οι απαιτήσεις του κοινού της εποχής εκείνης.
Στο επιστύλιο του Παρθενώνα ήταν αναρτημένες και οι 26 ασπίδες από τις 300 Περσικές πανοπλίες-λάφυρα, τις οποίες είχε στείλει ο Μέγας Αλέξανδρος στην θεά Αθηνά μετά την μάχη στον Γρανικό ποταμό, όπου ηταν και η πρώτη νίκη του κατά των Περσών το 334πΧ.
Οπως ανέφερα και παραπάνω, ο Παρθενώνας έμεινε άθικτος μέχρι το 1687μΧ οπότε καταστράφηκε από έκρηξη πυρομαχικών που είχαν αποθηκεύσει οι Τούρκοι, κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Ακρόπολης από τους Βενετούς τους του Μοροζίνι.
 ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ
Στο σηκό του Παρθενώνα ο Φειδίας έστησε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, ένα πραγματικό αριστούργημα ομορφιάς, τέχνης, χάρης και επιβλητικότητας.
Μας το περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ο Παυσανίας, που το είδε στη θέση του όταν επισκέφτηκε την Αθήνα. Το ύψος του αγάλματος ήταν 13μ και μαζί με το βάθρο έφτανε τα 15 μέτρα. Τα διαμαντένια μάτια της θεάς σε οβάλ σχήμα είχαν 25 εκατοστά μήκος και 12 πλάτος, και ήταν μια Αθηνά που στεκόταν όρθια, επιβλητική και ολοζώντανη. Η Αθηνά φορούσε μακρύ ποδήρη χιτώνα, τα χέρια της ήταν γυμνά, φτιαγμένα από ελεφαντόδοντο, το στήθος ήταν σκεπασμένο με την αινιγματική Αιγίδα που την συγκρατούσε κοραλένιος πολύτιμος λίθος το "Γοργόνειο" που είχε διάμετρο 30 εκατοστά με σχεδιασμένο το κεφάλι της Μέδουσας πάνω σε αυτό. Στο δεξί της χέρι κρατούσε τη φτερωτή νίκη, που είχε ύψος 1,80εκ.και ήταν χρυσελεφάντινη. Στο αριστερό χέρι κρατούσε ακουμπισμένα στο δάπεδο, το δόρυ και την ασπίδα. Στο εσωτερικό της ασπίδας φαινόταν ένα φίδι που παρίστανε τον Εριχθόνιο, επίσης ο μοναδικός ζωγράφος Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει σκηνή από τη πρώτη Γιγαντομαχία και στο εξωτερικό υπήρχε σκηνή από τον πόλεμο του Θησέα με τις Αμαζόνες. Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σ'έναν άλλο, σ'ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή. Στην κορυφή της περικεφαλαίας του αγάλματος της Αθηνάς υπήρχε σκαλισμένη μια σφίγγα και αριστερά και δεξιά δύο γρυπολέοντες.
Το χρυσάφι του αγάλματος ζύγιζε περίπου έναν τόνο, αξίας 44 ταλάντων!
Τον 5ο μΧ. αιώνα η χρυσελεφάντινη Αθηνά μεταφέρθηκε από τους χριστιανούς στην Κωνσταντινούπολη. Έκτοτε χάνονται τα ίχνη της. Κυκλοφορούν και κάτι ανεπιβεβαίοτες φήμες ότι είναι αποθηκευμένη σε κάποια μυστική υπόγεια στοά ,κάτω απο την Ακρόπολη(?)
ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ
Κατά την ανέγερση του Παρθενώνα όπως αναφέρει ο Πλούταρχος στο «Βίος Περικλή» (13) συνέβησαν μυστηριώδη γεγονότα.
Ο αρχιτεχνίτης του Παρθενώνα Μνησικλής, έπεσε από το ικρίωμα ανέγερσης του ναού από μεγάλο ύψος και τραυματίστηκε πολύ σοβαρά.
Από το ατύχημα αυτό ο Περικλής είχε περιέλθει σε απόγνωση, όχι μόνο γιατί θα καθυστερούσαν οι εργασίες αλλά και γιατί ο Μνησικλής ήταν επιστήθιος φίλος του. Ξαφνικά εμφανίστηκε σαν όραμα η Αθηνά και του υπέδειξε ένα βότανο, με το οποίο θα γινόταν καλά ο τραυματίας.
Την επομένη το πρωί έστειλε και βρήκαν το βότανο που παραδόθηκε στους θεραπευτές, ενώ η κατάσταση του Μνησικλή είχε επιδεινωθεί. Μετά τη χορήγηση του βοτάνου, άρχισε να συνέρχεται πολύ γρήγορα, αποθεραπεύτηκε τελείως και είναι
αυτός που αποπεράτωσε τον Παρθενώνα.
Εκείνο για το οποίο δε γνωρίζουμε απολύτως τίποτε είναι η τεχνολογία με την οποία κατασκευάστηκαν τα μεγαλουργήματα του Παρθενώνα. Η προσπάθεια που καταβάλλεται να πείσουν ότι τα πάντα έγιναν με πρωτόγονα μέσα είναι τουλάχιστον άστοχη.
Το επιχείρημα ότι χρησιμοποιήθηκαν μόνο τα χέρια δεν απαντά σε πλήθος ερωτημάτων. Τα γεγονότα μαρτυρούν ότι υπήρχε τεχνολογία εφάμιλλη της σημερινής ή και ανώτερη, αφού κατασκευήστηκαν με όλους τους κανόνες αντισεισμικότητας.
Σύγχρονοι Αμερικανοί επιστήμονες έχουν παραδεχθεί πως, ακόμα με σύγχρονα μέσα και μηχανήματα, είναι αδύνατον να μπορέσουν να ξαναφτιάξουν το ίδιο κατασκεύασμα με τις ίδιες λεπτομέρειες και τα ίδια μυστκά.
Το πρώτο βασικό ερώτημα, σε σχέση με τις αμερικάνικες διαπιστώσεις, είναι το που και πως σχεδιάστηκε ο Παρθενώνας, ώστε οι απλοί εργάτες, λιθοξόοι, κλπ που θα εκτελούσαν την οικοδόμηση, να συλάβουν τις απίστευτα πολύπλοκες ιδέες, οι οποίες ,αν και δεν είναι ορατές, είναι υπαρκτές και κάνουν το οικοδόμημα να ξεχωρίζει.
Αν εξετάσουμε λεπτομερώς τις διαστάσεις του, θα διαπιστώσουμε πως μέσα σ'αυτά τα νούμερα εκφράζονται συμπαντικές μονάδες μέτρησης, όπως οι αριθμοί φ=1,61803 (χρυσή τομή),π=3,1416, e=2,61802..(νεπέριος αριθμός που είναι ίσος περίπου με φ2).
Ενώ οι πρόγονοι μας κατασκεύασαν μέσα σε εννέα χρόνια τα μεγαλουργήματα της Ακρόπολης οι σημερινοί Έλληνες χρειάζονται τριάντα χρόνια για την αναστήλωση μόνο του Παρθενώνα.
Όσον αφορά το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, αν κρίνουμε από τα 13 μέτρα ύψους του, όσο μια τετραόροφη οικοδομή, τότε η μεταφορά του και η τοποθέτηση του ακόμη και σήμερα γίνεται προβληματική.
Πλήθος θρύλων μιλούν για θησαυρούς θαμμένους στο εσωτερικό του, αμύθητης αξίας αγάλματα και λαβυρινθώδεις στοές που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Υπάρχει μάλιστα και ένας θρύλος που τοποθετεί κάτω από το έδαφος της Ακρόπολης έναν Παρθενώνα μεγαλοπρεπέστερο από αυτόν που όλοι γνωρίζουμε. Ο Παυσανίας, περιγράφοντας την Ακρόπολη αναφέρει διάφορα ιερά σπήλαια, μυστηριώδη πηγάδια και ανοίγματα του εδάφους, καθώς και μυστικές τελετές που συνδέονταν με όλα αυτά.
Επίσης ο Παυσανίας περιγράφοντας τον ιερό χώρο του Ερεχθείου αναφέρει στο εσωτερικό του παράξενου οικοδομήματος την ύπαρξη ενός πηγαδιού με θαλασσινό νερό. Το αξιοπερίεργο σχετικά με αυτό το πηγάδι δεν είναι τόσο το γεγονός ότι διαθέτει θαλασσινό νερό, όσο το γεγονός ότι όταν φυσάει νοτιάς ακούγεται μέσα του ήχος κυμάτων! Υποτίθεται ότι το πηγάδι αυτό το δημιούργησε ο Ποσειδώνας με ένα χτύπημα της τρίαινάς του κατά τη διάρκεια της φιλονικίας του με την Αθηνά για την κυριαρχία της πόλης. Άραγε υπάρχει κάποια υπόγεια διαδρομή που ενώνει το πηγάδι του Ερεχθείου με τη θάλασσα ? Σήμερα πάντως το εσωτερικό του Ερεχθείου είναι απρόσιτο για το κοινό, και κανείς δεν μπορεί να είναι εκεί όταν φυσάει νοτιάς για να ακούσει τον φλοίσβο των κυμάτων που ταξιδεύει με τον άνεμο ως το βράχο της Ακρόπολης.
Μην ξεχνάμε επίσης τις δύο πυραμίδες που σχηματίζουν, οι προεκτάσεις του ιερού βραχου στα 835,50μ και οι προεκτάσεις των κίονων του Παρθενώνα στα 1852μ.Είναι γνωστόν ότι η Πυραμίδα, είναι το πλέον ενεργειακό στερεό σχήμα.
Τέλος πρέπει να αναφέρω ότι μέχρι και πρίν λίγα χρόνια, πουλιά δεν πετούσαν πάνω από τον ιερό βράχο. Αυτό άρχισε να γίνεται μετά το 1979 πού άρχισε η αντικατάσταση των μαρμάρων με τσιμεντένια και γύψινα ομοιώματα και επιδεινώθηκε τα τελευταία χρόνια με την απομάκρυνση του μεγαλυτέρου μέρους των μαρμάρων, που μεταφέρθησαν στο νέο μουσείο για να προστατευθούν από τους ρύπους της πόλεως.
Επίσης στην Ακρόπολη δεν λειτουργούσαν τα GPS όταν υπήρχαν τα κανονικά μάρμαρα.
ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ
Στο βιβλίο του στρατηγού-συγγραφέα Γερ. Καλογεράκη "Η Διαθήκη του Προμηθέα", αναφέρονται τα παρακάτω για την Ακρόπολη":
Ο Παρθενώνας της Ακρόπολης των Αθηνών, είναι κατασκευασμένος από Πεντελικό μάρμαρο, η θεμελίωση είναι από πωρόλιθο, ο βράχος είναι από ασβεστόλιθο, το σχήμα του, η δόμηση το ύψος και το σχήμα των κιόνων συνιστούν μια πολύμορφη ηλεκτρική μηχανή με ασύλληπτα ενεργειακά αποτελέσματα, άγνωστα ακόμη σ' εμάς.
Ίσως φαίνεται περίεργος ο τρόπος ελέγχου του ηλεκτρισμού από τους προγόνους μας, γιατί η σύγχρονη τεχνολογία με την πλήρη άγνοια της έκανε το πρόβλημα πολυσύνθετο.
Η παραγόμενη πολύμορφη ενέργεια στο βράχο της Ακρόπολης, θα μπορούσε να καλύψει ένα τεράστιο μέρος από το ενεργειακό πρόβλημα της πόλης των Αθηνών. Πριν από αρκετά χρόνια η ενέργεια αυτή συντελούσε στην εξουδετέρωση της πολλαπλής μόλυνσης της ατμόσφαιρας της πόλης. Σήμερα όμως έχει΄ εξουδετερωθεί αφ'ενός λόγω της απομάκρυνσης των μαρμάρων για να προφυλαχθούν από τους ρύπους της πολεως και αφ'ετέρου λόγω του όγκου τσιμέντου και σιδήρου στα κτήρια των Αθηνών.
Το σημείο του ναού που ήταν τοποθετημένο το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς ήταν το σημείο της μεγίστης συσσώρευσης ενέργειας. Με τα σημερινά δεδομένα το άγαλμα ήταν ο ένας πόλος του συσσωρευτή βράχος και ο άλλος πόλος ήταν το πηγάδι, στο πίσω μέρος του ναού που είναι σήμερα σφραγισμένο. Έτσι ο στατικός ηλεκτρισμός του βράχου συσσωρευόταν στον ναό, δημιουργούσε μαγνητικό πεδίο, ηλεκτρεγερτική δύναμη και ιονισμό της ατμόσφαιρας και τα φαινόμενα αυτά ενισχυόταν στο μέγιστο από κρύσταλλο που βρισκόταν στο σπήλαιο κάτω από το ναό. Η ενέργεια διασκορπιζόταν για τους επιθυμητούς σκοπούς με τους κίονες του ναού, που χρησιμοποιούνταν σαν αγωγοί μεταφοράς της ενέργειας.
Τα υπόγεια τελλουρικά ρεύματα και το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της γης συσσώρευαν στο βράχο ποσότητες στατικού ηλεκτρισμού που ενισχυόταν από το σχήμα του Παρθενώνα και το υλικό κατασκευής του, το πεντελικό, μάρμαρο και την κοσμική ενέργεια.
Όλη η σημερινή δομή του ναού δείχνει ότι υπήρχε γείωση για την αποφόρτιση και κενό κάτω από το ναό για εκτόνωση της πλεονάζουσας ενέργειας.
Οι γύρω από το βράχο της Ακρόπολης των Αθηνών πέτρινοι λόφοι, είναι μέρος του όλου ενεργειακού πλέγματος παραγωγής πιεζοηλεκτρικών φαινομένων, αφού μετατρεπόταν σε συλλέκτες, κοσμικής ενεργείας και του γήινου ηλεκτρισμού, συγχρόνως και σε πυκνωτές ηλεκτρομαγνητικής ενεργείας.
Αργότερα τα οικήματα της βάσης του βράχου της Ακρόπολης συσσώρευαν και αυτά μεγάλο ποσό ενέργειας(ωδείο Περικλή με πυραμιδοειδή σκεπή και θέατρα).
Η στατικότητα των κατασκευών σε μεγάλο μέρος οφειλόταν στα δυναμικά πεδία που δημιουργούντο στους αρμούς συνδέσμου των κιόνων, και εξουδετέρωναν τάσεις μετατόπισης των σπονδύλων.
"Όλος ο βράχος είναι ισχυρότατος ενεργειακός χώρος, χώρος επικοινωνίας με το διάστημα και πύλη εξόδου σε άλλη διάσταση με επίκεντρο το σημείο τομής των διαγωνίων του Παρθενώνα", σύμφωνα με μηνύματα των Ολυμπίων.
Ο βράχος της Ακρόπολης ήταν ισχυρός συσσωρευτής παντοειδούς ενέργειας, θετικών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και ο ναός μεταβαλλόταν σε πυκνωτή, που τη δέσμευε με το σχήμα, το υλικό κατασκευής και θεμελίωσης.
Ο συνδυασμός του Πεντελικού μαρμάρου, του πωρόλιθου θεμελίωσης και του ασβεστολιθικού βράχου, δημιουργούσαν πιεζοηλεκτρικά και ηλεκτροστατικά φορτία και αυτά παρήγαγαν μαγνητικό πεδίο, με αποτέλεσμα να έχουμε αδιάκοπη παραγωγή ηλεκτρισμού που συσσωρευόταν στο ναό. Η ενέργεια αυτή χρησιμοποιείτο και για την ενεργοποίηση του Γοργόνειου όταν απατείτο.
Η συσσωρευμένη ενέργεια εκτονώνονταν μέσα στα σπήλαια του βράχου της Ακρόπολης ή διαχέονταν στους γύρω λόφους και ενίσχυε τη φόρτιση των ομφαλών-συλλεκτών από μάρμαρο ή των ειδικών κρυστάλλων και έτσι δημιουργούσε ένα εκτεταμένο ενεργειακό πλέγμα.
Λόγω μορφολογίας της υπόγειας περιοχής του βράχου, των τελλουρικών ρευμάτων, και της κοσμικής ενέργειας λειτουργούσε και σαν οργονοσυλλέκτης (συλλέκτης αιθέρος).
Συνοψίζοντας θα μπορούσαμε να πούμε για το βράχο ότι είναι πηγή γεωμαγνητικής και κοσμικής ενέργειας που συσσωρευόταν στον Παρθενώνα πυκνωτή, πόλο έλξης και μετασχηματιστή ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας και συγκρατούσε μεγάλα φορτία.
Η μεγίστη τιμή του ενεργειακού πεδίου του βράχου βρισκόταν στο σημείο τομής των διαγωνίων του ναού και μεταφερόταν και σε βάθος όπου υπήρχε ειδικός κρύσταλλος που ενίσχυε όλες τις μορφές ενέργειας. Μπορεί σήμερα κάποιοι να πέτυχαν την νέκρωση του ναού του Παρθενώνα, με τη χρησιμοποίηση τεμαχίων μπετόν αντί μαρμάρων στους κίονες, δεν μπόρεσαν όμως να κάνουν το ίδιο και στον βράχο παρά το σφράγισμα των σπηλαίων, με το οποίο εξουδετέρωσαν μερικά θετικά ενεργειακά στοιχεία.
Οι ιδιότητες του βράχου σε συνδυασμό με διάφορους κοσμικούς παράγοντες, που θ' αναφέρουμε στη συνέχεια, δημιουργούσαν πίδακες φωτός, λάμψεις, φωταύγειες, ηχητικά φαινόμενα που έδιναν την αίσθηση ότι ο βράχος της Ακρόπολης δεν φιλοξενεί μόνο ιερά αλλά και τους ίδιους τους Ολύμπιους. Ο φωτισμός της Ακρόπολης τα βράδυα αποσκοπεί στην εξαφάνιση όλων αυτών των φαινομένων, επειδή ..κάποιοι το έχουν απαιτήσει.
Όπως προανεφέρθει, επεκτεινόμενες οι παρειές του βράχου σε ύψος 835,50 μ. καθώς και οι κολώνες σε ύψος 1852μ,σχηματίζουν πυραμιδοειδή στερεά που υποβοηθουν τη συλλογή ενέργειας.
Πιό ενδιαφέρον σημείο του Βράχου της Ακρόπολης είναι οι σπηλιές που υπήρχαν στη Βάση του, ο αριθμός των οποίων κατά τους αρχαιολόγους κυμαίνεται μεταξύ πέντε και δέκα. Το περίεργο είναι ότι δεν υπάρχει καμμιά περιγραφή για το βάθος τους και τι φιλοξενούσαν αυτές, ούτε ερευνήθηκαν ποτέ.
Γιατί σφραγίστηκαν οι σπηλιές και απαγορεύεται η προσέγγιση τους εδώ και χρόνια; Τι βάθος είχαν; Τι ήταν τα «Άρρητα» όπου και σήμερα κανένας δε μιλά γι' αυτά; Τι μπορεί να συμβαίνει κάτω από το Βράχο? Υπάρχει θεμελίωση του Παρθενώνα ή όχι?
Καλύφθηκαν επιχώσεις θεμελιώσεως του ναού βάθους 11 μέτρων καθώς και δύο κλιμακοστάσια που κατέβαιναν μέσα στο βράχο.
Αριστερά και πίσω από τον Παρθενώνα υπήρχε πηγάδι που οδηγούσε μέσα στο βράχο και σήμερα φαίνεται σφραγισμένο.
Όλοι οι αρχαίοι Ελληνικοί ναοί είχαν υπόγειους μυστικούς χώρους. Γιατί ο Παρθενώνας θ' αποτελούσε εξαίρεση ?
Πάνω από τις σπηλιές της Αγραύλου και της Αφροδίτης, υπήρχε το Ερεχθείο το Πανδρόσειο, και το Αρρηφόρειο, στις οποίες κατέβαιναν οι Παρθένες 7-11 ετών και μετέφεραν τα «Άρρητα» για τα οποία «ΚΑΝΕΝΑΣ» δεν μιλούσε.
Όλες οι παραπάνω πληροφορίες δημιουργούν τη βεβαιότητα, με μικρή πιθανότητα λάθους, ότι ο βράχος της Ακρόπολης στους πρόποδες του είναι κοίλος σχεδόν ολόκληρος. Μια κοιλότητα που δεν γνωρίζουμε ούτε σε τι χρησίμευε ούτε τι υπήρχε μέσα σε αυτή. Τα μυστικά τα εγνώριζαν οι ιεροφάντες και οι ιέρειες του Παρθενώνα.
Η κατασκευή των ιερών ήταν μόνο το προπέτασμα για την ευχερή πρόσβαση των μυημένων στο βράχο, για το χειρισμό των πανίσχυρων όπλων, που ούτε καν διανοείται η σημερινή επιστήμη.
Θα αποσφραγιστούν κάποτε τα σπήλαια της Ακρόπολης? Δεν νομίζω γιατί υπάρχουν απαγορεύσεις από κέντρα αποφάσεων εκτός Ελλάδας.
Όσον αφορά την θεά Αθηνά:
Ήταν τελείως διαφορετική οντότητα από τις άλλες που έφεραν την ονομασία θεότητες, γι αυτό και δε γέννησε ποτέ, φαίνεται δε, ότι είχε διαφορετικό κώδικα γενετικής.
Στο εσωτερικό της ασπίδας του χρυσελεφάντινου αγάλματος της φαινόταν ο Εριχθόνιος.
Ποιος ήταν ο Εριχθόνιος:
'Οταν ο Ήφαιστος επιχείρησε να βιάσει την Αθηνά, εκσπερμάτωσε στη γη, η οποία εκκόλαψε το θεϊκό σπέρμα και βγήκε ο Εριχθόνιος, φίδι, ο οποίος φοβούμενος μη θανατωθεί κρύφτηκε πίσω από την ασπίδα της Αθηνάς όπου και μεγάλωσε.
Το φίδι κρυπτογραφεί τα έντονα ενεργειακά και ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα του βράχου που ελεγχόταν από την ασπίδα της θεάς, και για το λόγο αυτό ο Φειδίας το σκάλισε μέσα στην ασπίδα. Ήταν η παράσταση, διακόπτης θα λέγαμε σήμερα, που έθετε σε λειτουργία όλα τα ενεργειακά φαινόμενα του βράχου. Μόνο ο Ιεροφάντης και η Ιέρεια του ναού είχαν πρόσβαση στο διακόπτη αυτό.
ΑΙΓΙΔΑ ΚΑΙ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ.
(Πληροφορίες απο το βιβλίο "Η Διαθήκη του Προμηθέα" του Γερ. Καλογεράκη, σύμφωνα με ληφθέντα μηνύματα των Ολυμπίων).
Τόσο η ελληνική παράδοση όσο και οι ιστορικοί κάνουν αναφορές σχετικά με τα όπλα αυτά.
Ο Ζευς ήταν ο κάτοχος της Αιγίδας και τη φορούσε στον αριστερό ώμο. Η Αθηνά τη φορούσε ριγμένη στους ώμους και τη συγκρατούσε με το Γοργόνειο, μπροστά στο στήθος. Σε ότι αφορά το υλικό κατασκευής της Αιγίδας από κατσίκισιο δέρμα ή το δέρμα του γίγαντα Πάλλοντα, που τον σκότωσε η Αθηνά, και δεν το διαπερνούσε τίποτα, το θεωρώ τελείως ξένο με την πραγματικότητα.
Ο Όμηρος είναι απόλυτα σαφής στον τρόπο κατασκευής, το υλικό κατασκευής και τ' αποτελέσματα της, (Ιλιάδα β-448, 0-308, 310, Π-594).Αναφέρει την Αιγίδα σαν μεταλλική, έργο του Ηφαίστου από καθαρό χρυσάφι και είχε εκατό κρόσια.
Η Αθηνά με δική της ευθύνη και επίβλεψη την έδωσε στο θεό Απόλλωνα, τον ημίθεο Ηρακλή και τον ήρωα Αχιλλέα, οι οποίοι και την επέστρεψαν αμέσως μετά τη χρησιμοποίηση της.
Το λεξικό «ΗΛΙΟΣ» αναφέρει ότι η Αιγίδα ήταν απροσδιόριστης χρήσης.
Ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Αχιλλέας τη φορούσε και από μακρυά πυρπολούσε τα τείχη των Τρώων.
Όταν ο χειριστής της Αιγίδας την έσειε δυνατά στο πεδίο της μάχης, αυτή προκαλούσε τρόμο, πανικό, φρενήτιδα και φυγή των εχθρών.
Όποιος τη χρησιμοποιούσε, θεός ή ήρωας, περιβαλλόταν από χρυσό σύννεφο, και γινόταν αόρατος.
Πριν μερικές δεκαετίες αυτά που αναφέρω φαινόταν ξέφρενα παραμύθια, σήμερα αποτελούν οράματα και στόχους της επιστήμης.
Η Αιγίδα ήταν φορητό όπλο και απαιτούσε μόνο έναν χειριστή για τη λειτουργία της, ενώ το Γοργόνειο χρειαζόταν περισσοτέρους, αλλά και ύπαρξη κατάλληλης υποδομής.
Υπήρχαν ιερά (Εστίες) του Γοργόνειου, αλλά και υπεύθυνοι ομφαλών και συλλεκτών των τμημάτων του. Για παράδειγμα η Αιγίδα μπορούσε να προκαλέσει τοπική καταιγίδα ενώ το Γοργόνειο σε πλήρη λειτουργία μπορούσε να καλύψει όλη την γη.
Το 480 π.Χ. 22 Σεπτεμβρίου όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος (Η-65, 84) και ο Πλούταρχος στο «Βίο Θεμιστοκλή» έγινε η Ναυμαχία της Σαλαμίνας και διηγούνται τα παρακάτω πολύ περίεργα φαινόμενα, τα οποία θεωρώ σαν αποτέλεσμα χρήσης του Γοργόνειου όπλου :
"Ακούστηκε θόρυβος σαν από πολλούς ανθρώπους μαζί. Σα να βάδιζαν 30.000 άνδρες. Νέφος από σκόνη φάνηκε από την Ελευσίνα και ακουγόταν μέσα από αυτό η φωνή του μυστικού Ιάκχου (Βάκχου), σηκώθηκε στον ουρανό κατευθύνθηκε στη Σαλαμίνα και στάθηκε πάνω από τα πλοία των Ελλήνων. Έβλεπαν μέσα στο νέφος οπτασίες ενόπλων οπλιτών Αιακιδών από την Αίγινα που άπλωναν προστατευτικά τα χέρια πάνω από τα πλοία".
Η Αθηνά παρουσιάστηκε στο πεδίο της μάχης και φώναξε δυνατά να την ακούσει όλος ο κόσμος, που επέπλητε τους Έλληνες: "Ω δυστυχείς ως πότε θα υποχωρείτε".
Έχω την βεβαιότητα ότι το νέφος έκανε αόρατα τα πλοία των Ελλήνων. Οφείλω να υπενθυμίσω ότι στο Θρειάσιο Πεδίον της Ελευσίνας υπήρχαν τα ιερά της Δήμητρας στα οποία υπήρχε τμήμα του Γοργόνειου.
Σύμφωνα με μηνύματα των Ολυμπίων:
"Το Γοργόνειο ήταν όπλο το οποίο αποτελείτο από κρυστάλλους και συλλέκτες, ομφαλούς και δέκτες, σε ιερά των Ελλήνων από το Δίον και την Τροία έως την Όαση Σίουα.
Τα περισσότερα ιερά της Ελλάδας διέθεταν το δικό τους Γοργόνειο που ανήκε στο πλέγμα του Γοργόνειου του ευρύτερου Ελληνικού χώρου.
Κάθε ιερό ενεργοποιούσε το δικό του τμήμα σε περίπτωση κινδύνου, ή ενίσχυε το Γοργόνειο άλλων περιοχών όταν απαιτείτο, σε περιπτώσεις εισβολών και πολέμου.
Το Γοργόνειο των Δελφών ήταν το ισχυρότερο της Ελλάδας.
Το αμέσως ισχυρότερο ήταν της Ακρόπολης περιλάμβανε περισσότερους κλάδους Γοργόνειου γιατί περιβαλλόταν από πλήθος Ιερών αλλά ήταν και το κέντρο αποφάσεων της Αθηνάς".
Κάθε σπηλιά της βάσης της Ακρόπολης ευθυγραμμιζόταν με τον Παρθενώνα και ένα ιερό. Για παράδειγμα η γραμμή (ευθεία), που ξεκινά από τον Παρθενώνα, περνά από την σπηλιά Θρασύλλου, το ιερό της Βραβρώνας και καταλήγει στη Δήλο γενέτειρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος. Η ίδια πάντα γραμμή εκτεινόμενη βόρεια περνά από τη σπηλιά του Υποακραίου Απόλλωνα την Ελευσίνα και συνεχίζει στους Δελφούς.
Το αρμονικό οκτάγωνο αστέρι από το βιβλίο «Παρθενών» του Θεοφ. Μανία (Σελ. 54 ) αν το τοποθετήσουμε με κέντρο τον Παρθενώνα παρατηρούμε ότι οι γραμμές του δείχνουν τα πλησίον ιερά του οκταγωνικού άστρου αλλά και τις σπηλιές της βάσης. Σύμπτωση στις συμπτώσεις? Μου φαίνεται πολύ περίεργο για να είναι τόσα πολλά σημεία τυχαία.
Σπουδαίο ρόλο διαδραμάτιζαν τα μάτια από πολύτιμους λίθους καί το Γοργόνειο της Αιγίδας της Αθηνάς του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Παρθενώνα.
Η ενεργοποίηση μπορούσε να συντελεσθεί με πολλών ειδών ενέργεια, ηλιακή, αστρική, τελλουρική, κοσμική.
Το φως του Σειρίου όταν ανέτελε το πρωί της 25 Ιουλίου φώτιζε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Την ημέρα λειτουργούσε από το φως του Ηλίου που ενισχύεται σε μεγάλο ποσοστό από το φως του Σειρίου και δημιουργεί τα «Κυνικά Καύματα». Σύμφωνα με σύγχρονες επιστημονικές παρατηρήσεις, στην περίπτωση των κυνικών καυμάτων η ηλιακή ενέργεια ενισχύεται από τον Σείριο κατά 50%.
Στο σημείο αυτό θα κάνω μια μικρή παρένθεση για να αναφέρω ένα αξιοπερίεργο γεγονός. Πριν μερικά χρόνια μία ξένη αποστολή από επιστήμονες και ..λοιπούς, ανέβηκε στην Ακρόπολη, κατόπιν αδείας,το πρωί της 25ης Ιουλίου προ της ανατολής του Σειρίου(το καλοκαίρι ο Σείριος ανατέλει πρωί σχεδόν μαζί με τον Ήλιο)΄συνοδεύομενη από γνωστό Έλληνα πανεπιστημειακό καθηγητή και έστησε στο σημείο που υπήρχε στην αρχαιότητα το χάλκινο άγαλμα της Προμάχου Αθηνάς, ένα ακριβές ομοίωμα του δόρατος που κρατούσε το άγαλμα, καθώς και διάφορα μηχανήματα . Μόλις ανέτειλε ο Σείριος μία ακτίνα σαν κεραυνός έπεσε επάνω στην αιχμή του δόρατος το οποίο συρικνώθει σε μέγεθος καλαμακιού αναψηκτικών, τα δε μηχανήματα καταστράφηκαν !!!!
 Συνεχίζω περί Γοργονειου:
Τον χειμώνα αντλούσε ενέργεια από τον ηλεκτρισμό των νεφών.
Χρησιμοποιούσε και την πιεζοηλεκτρική ενέργεια που δημιουργείτο από το βάρος των κατασκευών από το πεντελικό μάρμαρο.
Τέλος το Γοργόνειο μπορούσε να ενεργοποιηθεί με ενέργεια που απορροφούσαν από το εσωτερικό της γης. Μια τέτοια απορρόφηση ενέργειας διαφοροποιούσε την κινητικότητα του διάπυρου μάγματος (λάβα) και προκαλούσε σεισμούς. Τα πηγάδια Βάθους 500 μέτρων που ανακάλυψε ο «Μετροπόντικας» κατά την κατασκευή του Μετρό, πιστεύω ότι χρησιμοποιούνταν για το λόγο αυτόν.
Οι κρύσταλλοι του Γοργόνειου πολλαπλασίαζαν την συλλεγόμενη ενέργεια από ομφαλούς και συλλέκτες. Οι πλανητικοί συλλέκτες ενέργειας του ενεργειακού πλέγματος της Ακρόπολης ήταν κατασκευασμένοι από πεντελικό μάρμαρο και φιλοξενούσαν πολύτιμους λίθους, που δρούσαν σαν πυκνωτές και λεγόταν ομφαλοί συμπύκνωσης.
Ο ισχυρότερος κρύσταλλος υπήρχε στους Δελφούς και τον είχε φέρει ο Ζευς από τον Γαλαξία της Ανδρομέδας, είναι ο «ΟΜΦΑΛΟΣ» γνωστός σε όλους, σαν πέτρα που είχε καταπιεί ο Κρόνος αντί του Δία. Όλο το πλέγμα των παραστάσεων του ομφαλού ήταν από άγνωστους κρυστάλλους, δεμένους με χρυσό και άλλα στοιχεία, οι οποίοι δημιουργούσαν αρμονία εναλασσόμενων χρωματισμών όταν ο Ιεροφάντης αφαιρούσε το κάλυμμα.
Ο κρύσταλλος της Ακροπόλεως είχε το σχήμα του Παρθενώνα διαστάσεων 1,39 χ 0,62 χ 0,42 μέτρων, ήταν εναλασσόμενων χρωμάτων και ενεργοποιείτο με την αφαίρεση του καλύμματος του. Τούτον τον έφερε η Αθηνά από το Γαλαξία της Παρθένου.
Και οι 7 αυτοί κρύσταλλοι φυλάσσονται στη γη μαζί με τη βάση του κρυσταλλικού Παρθενώνα, που βρισκόταν ακριβώς κάτω από το χρυσελεφάντινο άγαλμα σε κοιλότητα του ιερού βράχου.
Το Γοργόνειο το ενεργοποιούσαν σε περίπτωση κινδύνου, σε περίπτωση πολέμου και στα μυστήρια, προκειμένου να δημιουργήσουν υπερφυσικά φαινόμενα ή ευνοϊκές συνθήκες καθόδου των ουράνιων οντοτήτων στο χώρο.
Εκτός από τους κρυστάλλους σημασία είχε και το κάλυμμα το οποίο τους κάλυπτε που το ανανέωναν κάθε χρόνο.
Στην Ακρόπολη σαν κάλυμμα του κρυστάλλου, ομοίωμα του ναού, χρησιμοποιείτο ο πέπλος της Αθηνάς, για τον οποίον υπήρχε ειδική τελετή στη γιορτή των Παναθηναίων.
Τα Παναθήναια, γιορτές προς τιμήν της Αθηνάς, ετελούντο τα μεν μικρά μια φορά το χρόνο τα δε μεγάλα κάθε τέσσερα χρόνια και τα δύο στις 21 Ιουνίου, που ήταν το θερινό ηλιοστάσιο. Τον Πέπλο της Αθηνάς τον ύφαιναν δύο Αρρηφόροι με την ιέρεια του ναού, και χρειαζόταν 9 μήνες για την ύφανση του και υποθοηθούντο από τις εργάτριες (22/9 έως 22/6).Ο Πέπλος είχε κίτρινο και μπλέ χρώμα, χρυσοκέντητος, μάλλινος με παραστάσεις του Δία και της Αθηνάς από τον πόλεμο κατά των Γιγάντων καθώς και το Γοργόνειο κεντημένο.
Τον μετέφεραν με άρμα σχήματος πλοίου στο Ελευσίνιο ιερό δυτικά των Προπυλαίων όπου γινόταν και η πρώτη μύηση των Ελευσίνιων μυστηρίων. Κατόπιν τον ανέβαζαν στην Ακρόπολη και τον παρέδιδαν στην ιέρεια της Πολιάδας  Αθηνάς εμπρός στον Παρθενώνα. Οι Αρρηφόροι ήταν τέσσερα κορίτσια 7-11 ετών, από εξέχουσες οικογένειες. Φορούσαν λευκούς χιτώνες και χρυσά κοσμήματα που μετά τη γιορτή γινόταν ιερά. Κατοικούσαν στην Ακρόπολη για ένα χρόνο και στο φθινοπωρινό ηλιοστάσιο (22/9) έφευγαν αφού πρώτα είχαν εκλέξει άλλες.
'Οταν ήθελαν να ενεργοποιήσουν το Γοργόνειο της Ακρόπολης, μετακινούσαν τον Παρθενώνα κόσμημα-κρύσταλλο και το έφεραν κάτω ακριβώς από το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς του Παρθενώνα. Ο Ιεροφάντης αφαιρούσε τον πέπλο της Αθηνάς που σκέπαζε τον κρύσταλλο. Ήταν ο κύριος χειριστής που είχε τη δυνατότητα να κατευθύνει τη δέσμη ενέργειας όπου και όπως ήθελε, όπως ο χειριστής τη δέσμη λέιζερ.
Ο κεντρικός κρύσταλλος ενεργοποιημένος, ενεργοποιούσε αμέσως τα διαμαντένια μάτια και το γοργόνειο κόσμημα του αγάλματος της Αθηνάς, και πολλαπλασίαζε την ενέργεια χιλιάδες φορές περισσότερο.
Οι δύο βοηθοί του Ιεροφάντη παρέμεναν δίπλα στον κρύσταλλο και αυτός ανέβαινε στο ναό από το πηγάδι που σήμερα είναι σφραγισμένο, μεταφέροντας μαζί του ομοίωμα του σκήπτρου του Δία, που ήταν και το μέσον που προκαλούσε όλες τις ενέργειες λειτουργίας του Γοργόνειου.
Όταν η εναλλαγή των χρωματισμών του κεντρικού κρυστάλλου έπαιρνε την τελική μορφή, ο Ιεροφάντης με το ομοίωμα του σκήπτρου προκαλούσε όλες τις επιθυμητές διεργασίες. Ενεργοποιούντο, οι συλλέκτες ομφαλοί των γύρω λόφων από την Ακρόπολη και μέσω αυτών οι περιμετρικοί του Λεκανοπεδίου της Αττικής και σ' όποιο μέρος της Ελλάδας απαιτείτο. Από αυτό τον τρόπο λειτουργίας του Γοργόνειου έχουν εμπνευσθεί διάφοροι σκηνοθέτες του κινηματογράφου, εβραϊκής καταγωγής και τα μετέφεραν στην κιβωτό της διαθήκης που δεν είχε τέτοιες δυνατότητες.
Οι Ιεροφάντες είχαν τη δυνατότητα να παίρνουν φως που «Δινόταν σαν χάρη του Δία διά χειρός Απόλλωνα στους Ελλάνιους», όπως οι Ολύμπιοι μας είπαν.
Σύμφωνα με μήνυμα των Ολυμπίων: "Γνωρίζουμε το ενδιαφέρον σας για το Γοργόνειο. Δεν δυνάμεθα να σας δώσουμε πληροφορίες πού το έχουμε κρύψει στη Γαία. Εκεί φυλάσσονται οι κρύσταλλοι με απόλυτη ασφάλεια και μυστικότητα, και είναι καλώς φυλαγμένο. Το Γοργόνειον κατακαίει την ψυχήν αυτού που δεν είναι Έλληνας και δεν έχει πίστη. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για συμφέροντες ατομικούς σκοπούς. Υπάρχει δικλείδα ασφαλείας, που αν δεν είναι αγνά τα χέρια που θα το αγγίξουν, δηλαδή με αγνό σκοπό, τότε θα κατακαύσει τη σάρκα αυτού που θα το αγγίξει και την ψυχή του μαζί. Κανένας δεν μπορεί να το πλησιάσει αν δεν το επιτρέψουμε εμείς. Το προστατεύουμε περιμένοντας την ενεργοποίηση του με εντολή του Ιερού Άρχοντα Φωτός και Αυτοκράτορα Ζηνός- Διός, σε επιχειρήσεις υπέρ της ανθρωπότητας και εναντίον των αποστατών και γήινων συνεργατών τους, οι οποίοι επειδή δεν το έχουν στη διάθεση τους το αναζητούν επίμονα και συνέχεια.
Το Γοργόνειο καλύπτει όλες τις δυνατότητες της Αιγίδας, για μεγάλες αποστάσεις, για ισχυρά φαινόμενα, για πλήθος κόσμου, για αστροσκάφη και επί πλέον έχει 8.000 άλλες δυνατότητες που δεν μπορούν να αποκαλυφθούν αφού δεν θα τις καταλαβαίνατε.
Εκείνο που μπορούμε να σας αποκαλύψουμε είναι ότι η Ακρόπολη των Αθηνών και οι παρακείμενοι λόφοι φιλοξενούσαν τμήματα του Γοργόνειου όπλου.
Η κολοσσιαία ενέργεια που παρήγαγε το Γοργόνειο, διάνοιγε ομφαλούς και συλλέκτες και μπορούσε ακαριαία να πραγματοποηθεί ταξίδι στο σύμπαν, ανθρώπων και σκαφών. Γινόταν πομπός ακαριαίων μηνυμάτων προς τους Γαλαξίες σμήνους 13 Γαλαξιών.
Το Γοργόνειο μπορεί να στρεβλώνει τον χωροχρόνο με δική σας ορολογία, και να δημιουργεί τεχνητούς διαύλους επικοινωνίας, όμοιους με τους φυσικούς που σας έχουμε υποδείξει, να ενισχύει στο μέγιστο βαθμό την ενέργεια του χώρου, να ανοίγει πύλες εξόδου σε άλλη διάσταση και να δημιουργεί άριστες συνθήκες καθόδου μας στη Γαία.
Είναι υποπολλαπλασιαστής ενεργειών όλων των κυττάρων του εγκεφάλου. Ενεργοποιεί όλες τις αρχέγονες μνήμες, την ουδετέρα υπόφυση και μεταλλάσσει σε φωτοφόρο ον τον άνθρωπο που κατέχει όλες τις δυνάμεις που είχε ο άνθρωπος προ εκατομμυρίων ετών, όταν είχε δημιουργηθεί από εμάς, και πριν εξουδετερωθούν οι δυνάμεις του από τους αποστάτες. Το Γοργόνειο είναι επικίνδυνο αν υποπέσει στα χέρια οποιουδήποτε γιατί δημιουργεί τον υπεράνθρωπο.
Είναι ένα όπλο το οποίο θα κληθούν κάποιοι από εσάς να το ενεργοποιήσουν όταν δοθεί εντολή.
Όλο αυτό το ενεργειακό πλέγμα του ιερού βράχου και των γύρω λόφων παρήγαγε και παράγει, φωτεινά φαινόμενα, πίδακες φωτός, ακτινοβολήσεις άγνωστης υφής και είναι αυτά που προκάλεσαν το ενδιαφέρον του εβραιοχριστιανισμού, ο οποίος ήθελε να τ'αποδώσει στον Γιαχβέ και γι αυτό μετέτρεψε τον Παρθενώνα το 450 μ.Χ. σε χριστιανική εκκλησία".
ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ
Πριν κλείσω το θέμα " Ακρόπολης", θα αναφερθώ στις ιδιότητες του Λεκανοπεδίου Αττικής (όπως αναφέρονται στην "Διαθήκη του Προμηθέα" του Γερ. Καλογεράκη) ,διότι έχουν άμεση σχέση με την Ακρόπολη.
Το Λεκανοπέδιο Αττικής περιβάλλεται από τα παρακάτω βουνά τα οποία σύμφωνα με πληροφορίες των Ολύμπιων είναι ισχυρότατοι ενεργειακοί χώροι και χώροι επικοινωνίας με το διάστημα:
- Ο Υμηττός, στον οποίο υπήρχε άγαλμα του Διός και του Απόλλωνα.
-Η Πάρνηθα, στην οποία υπήρχε τεράστιο χάλκινο άγαλμα του Διός και βωμός.
-Το Αιγάλεω, στο οποίο υπήρχε άγαλμα και βωμός του Απόλλωνα.
-Η μυστηριώδης Πεντέλη με τα παράδοξα φαινόμενα, στην οποία υπήρχε άγαλμα και βωμός της Αθηνάς. Από το γνωστό σπήλαιο της Πεντέλης ξεκινά ενεργειακός άξονας δυναμικών στροβίλων πλάτους 600 μέτρων και σταματά στην Ακρόπολη Αθηνών (μήκος άξονα 19 χιλιόμετρα), την οποία φορτίζει όπως μας αποκάλυψαν οι Ολύμπιοι.
Τέλος το λεκανοπέδιο Αττικής έχει άνοιγμα στη θάλασσα με το Σαρωνικό Κόλπο.
Το Αττικό υπέδαφος (φρεάτια, σπηλαιώσεις , σήραγγες), το έδαφος, λόφοι και βουνά, με ισχυρά ενεργειακά πεδία μαζί με το πλήθος των ιερών συνιστούσαν φυσική προϋπόθεση για τη λειτουργία των κοσμικών δυνάμεων.
Εκτός από την Ακρόπολη που είναι τρίτος στη σειρά ισχυρός ενεργειακός χώρος της Ελλάδας, μετά τους Δελφούς και το ιερό βουνό του Άθωνα (σήμερα Άγιο Όρος), στην κορυφή του οποίου κατά τον Πλούταρχο και τον Αναξίμανδρο δέσποζε τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, οι λόφοι Λυκαβητού, Αρείου Πάγου, Φιλοπάππου, Πνύκας, Νυμφών (Αστεροσκοπείου) και Αρδητού συνιστούν το ενεργειακό πλέγμα της Ακρόπολης. Επίσης ο λόφος Στρέφι είναι ισχυρός ενεργειακός χώρος, αλλά δεν εντάσσεται στο ενεργειακό πλέγμα της Ακρόπολης.
Το Λυκαβητό κατά την παράδοση το μετέφερε από τον ουρανό η ίδια η Αθηνά και τον τοποθέτησε στη σημερινή θέση. Στην κορυφή του υπήρχε ναός του Απόλλωνα που γκρεμίστηκε για να χτισθεί το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.
Οι λόφοι αυτοί συγκέντρωναν όλα τα υπόγεια και κοσμικά ενεργειακά πεδία, ήταν ισχυροί ενεργειακοί δέκτες, ενώ με την κατασκευή των ιερών πάνω σε αυτούς, εξουδετέρωναν όλες τις επιβλαβείς μορφές ενεργείας που προέρχονται από τις εκρήξεις της λάβας στο εσωτερικό της γης. Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που παράγεται από τις εκρήξεις της λάβας, μοιάζει πολύ με αυτό του ανθρώπινου σώματος το οποίο και το ενισχύει.
Το υπέδαφος του Λεκανοπέδιου της Αττικής είναι μοναδικό σε ποικιλία πετρωμάτων με επικρατέστερα το μάρμαρο και τα ασβεστολιθικά πετρώματα κατά το πλείστον. Διασχίζεται από εκτεταμένο δίκτυο σπηλαιώσεων και σηράγγων φυσικών και τεχνητών που υποβοηθούν την κυκλοφορία των ενεργειακών ρευμάτων, τη διοχέτευση των υδάτων και την εκτόνωση των σεισμικών δονήσεων.
Η ενέργεια από το εσωτερικό της γης, συγκεντρώνεται στις εδαφικές προεξοχές, ή διαχέεται στην ατμόσφαιρα από τα σεισμικά ρήγματα ή ρήγματα ώθησης των πλακών των Ηπείρων όπου οι ποσότητες ενέργειας είναι πολύ μεγάλες.
Η εκτόνωση από τα ρήγματα αυτά Βοηθά τον πλανήτη γιατί σε αντίθετη περίπτωση η συσσώρευση ενέργειας θα τον είχε κατακερματίσει με τις εκρήξεις που θα προκαλούσε. Έχει υπολογισθεί ότι ο πλανήτης μέσα σ' ένα 24ωρο αυξομειώνει τον όγκο του κατά ένα μέτρο. Η ενέργεια αυτή για το Λεκανοπέδιο διοχετεύεται στην επιφάνεια του με τις υπόγειες σπηλαιώσεις, σήραγγες και στοές που υποβοηθούνται και με τεχνητά πηγάδια .Η Αθηνά γνώριζε την αντισεισμικότητα του Αττικού εδάφους, αφού η ίδια είχε φονεύσει τον Εγκέλαδο που προκαλούσε σεισμούς (όπως λέει η παράδοση μας).
Η αντισεισμικότητα των Αθηνών πιθανόν να οφειλόταν στον εκφυλισμό των σεισμικών δονήσεων από το Γοργόνειο, το οποίο όπως φαίνεται έπαψε να λειτουργεί από την καταστροφή του μαγνητικού πεδίου του Λεκανοπεδίου Αττικής. Έτσι αναστήθηκε και πάλι ο Εγκέλαδος και έπληξε την πόλη της Παλάδας με δύο καταστρεπτικούς σεισμούς το 1979 και το 1999.
Στην κλασική εποχή το κλίμα της Αττικής παρουσίαζε άριστες παραμέτρους και επηρέαζε πολύ θετικά τους κατοίκους της και ανέδειξε τους γίγαντες του πνεύματος της παγκόσμιας διανόησης.
Σήμερα η βαρεία και πολύμορφη μόλυνση της ατμόσφαιρας εξουδετερώνεται αισθητά από τα ενεργειακά ρεύματα με αποτέλεσμα 4.500.000 άνθρωποι να συνεχίζουν να ζουν, να χαμογελούν, να σκέφτονται το αύριο και να σχεδιάζουν το μέλλον τους.
Αλλά και τα χρησιμοποιούμενα δομικά υλικά είναι επιβλαβή. Το τσιμέντο είναι ραδιενεργό υλικό, και ο δομικός σίδηρος σε συνδυασμό με τις οικοσυσκευές αλλοιώνουν το μαγνητικό πεδίο του χώρου που ζούμε. Η αυτοσυγκέντρωση στα σημερινά διαμερίσματα είναι αδύνατη, η λήψη κοσμικών κραδασμών δεν είναι εφικτή και η επικοινωνία του ανθρώπου με το θείο δεν μπορεί να επιτευχθεί.
Όπως ανέφερα παραπάνω, πριν μερικά χρόνια δεν πετούσαν πουλιά πάνω από την Ακρόπολη ούτε και καθόντουσαν στα οικοδομήματα της. Τα τελευταία όμως χρόνια και ιδίως από το 1979 δεν ισχύει αυτό. Μάλλον η αιτία ήταν τα μαγνητικά της πεδία ,τα οποία ,όπως έγραψα, καταστράφηκαν.
Η Αθήνα, με τη βαρύτατη μόλυνση ατμόσφαιρας που έχει, ζει χάρη στην προστασία της πολιούχου της Αθηνάς και στις γονιδιακές καταβολές των Αθηναίων που δίνουν την αίσθηση του αθάνατου όπως οι θεοί των πατέρων τους.
ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ
Ο καθηγητής φυσικός-μαθηματικός δρ. Παναγιώτης  Παππάς , έχει αναφέρει τα παρακάτω:
"0 Μπρους Κάθυ είναι ένας παλαίμαχος πιλότος του Εθνικού Αερομεταφορέα της Νέας Ζηλανδίας, με περισσότερα από 30 χρόνια καθημερινών πτήσεων στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη μας. Κατά τη μακροχρόνια υπηρεσία του ως πιλότος, είχε παρατηρήσει κατ' επανάληψη εμφανίσεις "αγνώστου ταυτότητος αντικείμενων" στον ουρανό, όπως και πολύ άλλοι. Ο Κάθυ είχε προσέξει όμως ότι οι εμφανίσεις αυτές γίνονταν μόνο σε ορισμένους γεωμετρικούς τόπους, όπως είχε αναφέρει παλαιότερα και ο δικός μας καθηγητής, Παύλος Σαντορίνης, από στατιστικές παρατηρήσεις του.
Ο Κάθυ ανέλυσε τις παρατηρήσεις αυτές και βρήκε ότι ανήκουν στις έδρες ενός δικτύου που μοιάζει με το σχήμα που περιβάλει τον περίφημο "ομφαλό της γης" των Δελφών. Ο Κάθυ παρατήρησε ότι οι εμφανίσεις γίνονται από προτιμητέα σημεία του χώρου, κομβικά σημεία, τα οποία ας ονομάσουμε πύλες και καταλήγουν επίσης σε τέτοια σημεία-πύλες, κινούμενα μόνο κατά μήκος εδρών που ενώνουν πύλες. Το κοινό ερευνητικό ενδιαφέρον γρήγορα μας σύνδεσε με φιλία. Ο Κάθυ , δεν έχει έλθει ποτέ στην Ελλάδα. Από άλλα μνημεία γνώριζε την ιδιαιτερότητα της γεωγραφικής επιλογής των αρχαίων ναών, όπως και ο μεγάλος Ελληνας, Θεοφάνης Μανιάς. Μου ζήτησε τις γεωγραφικές συντεταγμένες του Παρθενώνα, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Η τεχνολογία των GPS δεν μου ήταν μόνο χρήσιμη για την διάψευση της ψευτοθεωρίας, πλέον, της Σχετικότητας, αλλά μπορούσαν τελικά να με βοηθήσουν για να βοηθήσω τον Κάθυ και να βρω τις συντεταγμένες του Παρθενώνα με την ακρίβεια που ήθελε, των 10-15 εκατοστών.
Βέβαια δεν μπορούσα να μπω μέσα στον Παρθενώνα, για δύο λόγους. Τον ένα λόγο τον ξέρετε: «Απαγορεύεται»... Ο άλλος λόγος δεν είναι καλά γνωστός. Τα GPS δεν δουλεύουν πλησίον του Παρθενώνα, τουλάχιστον προς το μεσημέρι και τις ημερομηνίες που εγώ έτυχε να πάω και υποθέτω το ίδιο ισχύει και μέσα στον Παρθενώνα. Αυτά παρατήρησε και ο Δρ. Φυσικής και Ηλεκτρόνικής Γιάννης Πηλιούνης, πλησίον και εντός του ναου του Επικουρίου Απόλλωνα στις Βάσσες(Πελοπόννησος νότια της Ανδρίτσαινας).
Είναι σαφές ότι δεν συντρέχει φανερός λόγος για κάτι τέτοιο. Αντίθετα, στους ναούς αυτούς, που βρίσκονται μακριά από εμπόδια και σε κάποιο υψόμετρο, η λήψη των GPS θα έπρεπε να είναι πολύ καλύτερη σε σύγκριση με την ευρύτερη περιοχή. Δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο, εκτός αν λάβει κανείς υπ' όψιν του το φαινόμενο που περιγράψαμε: την «ετερογένεια ή ιδιαιτερότητα» του Χώρου και του Χρόνου για τους ναούς αυτούς.
Για τον Παρθενώνα λοιπόν, σκέφθηκα και μέτρησα τέσσερις συντεταγμένες επί των προεκτεινόμενων νοητών διαγωνίων του ναού και έξω από τον ναό και σε ίσες αποστάσεις μακριά από τον ναό, κατά το δυνατόν. Στη συνέχεια, το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια απλή μαθηματική άσκηση για να βρω τις συντεταγμένες του κέντρου του ναού και μάλιστα με μεγαλύτερη ακρίβεια απ' ότι θα μετρούσα άμεσα τον κέντρο του με τα GPS, αν κάτι τέτοιο ήταν βέβαια δυνατόν.
Έστειλα με το διαδίκτυο στον Κάθυ τις συνταγμένες του κέντρου του Παρθενώνα, της Ακροπόλεως των Αθηνών. Η απάντηση ήλθε σε μία εβδομάδα. Απίστευτη και συγκλονιστική: Η θέση του Παρθενώνα ήταν η μία από τις πιο κομβικά σημαντικές θέσεις για το Αιθερικό Δίκτυο του Πλανήτη Γη! Συγκρινόμενη το ίδιο και καλύτερα από τη θέση της Πυραμίδας του Χέοπα και άλλων σημαντικών κομβικών αιθερικών θέσεων του πλανήτη!
Κλείνοντας, να αναφέρουμε τις πληροφορίες που επιβεβαιώνουν ότι όλα αυτά είναι γνωστά στα υψηλόβαθμα μέλη των Ιερατείων που μας κυβερνούν, αλλά ταυτόχρονα αποκρύπτονται και αποσιωπώνται από την Κοινή Γνώμη, για την οποία προορίζουν θεωρίες τύπου σχετικότητας...
ΥΠΟΧΘΟΝΙΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
Από το βιβλίο "Μυστική Αθήνα" του Ιωάννη Γιαννόπουλου :
Ο ιερός βράχος της Ακρόπολης με τους αμέτρητους λατρευτικούς χώρους, τα σπήλαια που αφθονούν στα διαβρωμένα του πετρώματα και τις ιερές πηγές που ξεπηδούν από τα σπλάχνα του, τυλιγμένος στην άχλη του μύθου στέκεται αινιγματικά στο πέρασμα του χρόνου κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των εξερευνητών με το πλήθος των θρύλων που μιλούν για θησαυρούς θαμμένους στο εσωτερικό του, αμύθητης αξίας αγάλματα και λαβυρινθώδεις στοές που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Υπάρχει μάλιστα και ένας θρύλος που τοποθετεί κάτω από το έδαφος της Ακρόπολης έναν Παρθενώνα μεγαλοπρεπέστερο από αυτόν που όλοι γνωρίζουμε. Ο Παυσανίας, περιγράφοντας την Ακρόπολη αναφέρει διάφορα ιερά σπήλαια, μυστηριώδη πηγάδια και ανοίγματα του εδάφους, καθώς και μυστικές τελετές που συνδέονταν με όλα αυτά.
Στη νότια πλευρά της Ακρόπολης, πάνω από το θέατρο του Διονύσου περιγράφει σπήλαιο πάνω στο οποίο βρισκόταν τοποθετημένος τρίποδας, ενώ στο εσωτερικό του έφερε παράσταση του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος να σκοτώνουν τα παιδιά της Νιόβης. Το σπήλαιο σήμερα πέρα από κάποιους εναπομείναντες κίονες φιλοξενεί (φυσικά!) και ένα χριστιανικό εκκλησάκι. Περιγράφοντας τον ιερό χώρο του Ερεχθείου ο Παυσανίας αναφέρει στο εσωτερικό του παράξενου οικοδομήματος την ύπαρξη ενός πηγαδιού με θαλασσινό νερό. Το αξιοπερίεργο σχετικά με αυτό το πηγάδι δεν είναι τόσο το γεγονός ότι διαθέτει θαλασσινό νερό, όσο το γεγονός ότι όταν φυσάει νοτιάς ακούγεται μέσα του ήχος κυμάτων! Υποτίθεται ότι το πηγάδι αυτό το δημιούργησε ο Ποσειδώνας με ένα χτύπημα της τρίαινάς του ως σημείο προς τους Αθηναίους κατά τη διάρκεια της φιλονικίας του με την Αθηνά για την κυριαρχία της πόλης. Άραγε υπάρχει κάποια υπόγεια διαδρομή που ενώνει το πηγάδι του Ερεχθείου με τη θάλασσα ? Σήμερα πάντως το εσωτερικό του Ερεχθείου είναι απρόσιτο για το κοινό, και κανείς δεν μπορεί να είναι εκεί όταν φυσάει νοτιάς για να ακούσει τον φλοίσβο των κυμάτων που ταξιδεύει με τον άνεμο ως το βράχο της Ακρόπολης.
Δυτικά του Ερεχθείου σε συνέχεια με τον ναό της Αθηνάς βρίσκεται ναός της Πανδρόσου της μόνης κόρης του Κέκροπα που δεν παράκουσε την εντολή της θεάς να μην ανοιχθεί το καλάθι στο εσωτερικό του οποίου βρισκόταν το παράξενο οφιοειδές πλάσμα που ονομαζόταν Εριχθόνιος. Σχετική με αυτό το γεγονός, ίσως σε ανάμνησή του, ήταν μια μυστική τελετή την οποία περιγράφει ο Παυσανίας. Γι' αυτή την τελετή προετοιμάζονταν δύο μικρές παρθένες, διαφορετικές κάθε φορά, οι οποίες κατοικούσαν για κάποιο χρονικό διάστημα κοντά στον ναό της Πολιάδος Αθηνάς και ονομάζονταν αρρηφόροι. Η τελετή διαδραματιζόταν κατά τη διάρκεια της νύχτας και είχε μυστηριακό χαρακτήρα.
Οι δύο αρρηφόροι τοποθετούσαν στα κεφάλια τους, κατά το πρότυπο των καρυάτιδων, καλάθια που τους έδινε η ιέρεια της Αθηνάς των οποίων το περιεχόμενο δεν γνώριζε ούτε η ιέρεια ούτε και οι ίδιες. Στη συνέχεια κατευθύνονταν προς τον περίβολο της Αφροδίτης των Κήπων ο οποίος βρισκόταν εκεί κοντά, στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης που είναι σήμερα κλειστή για το κοινό και από εκεί κατέβαιναν μέσω ενός υπόγειου περάσματος στο εσωτερικό του βράχου. Εκεί κάτω άφηναν τα αντικείμενα που μετέφεραν και έπαιρναν κάτι άλλο που έβρισκαν εκεί ήδη τοποθετημένο και έφερναν πίσω μαζί τους καλυμμένο. Ο Παυσανίας είτε δεν ήξερε είτε δεν ήθελε να αποκαλύψει τη φύση των μεταφερομένων αντικειμένων, καθώς και τη σκοπιμότητα αυτής της τελετής για την οποία απ' ό,τι φαίνεται ούτε και η ίδια η ιέρεια της Αθηνάς είχε επαρκή πληροφόρηση. Αλλά τότε ποιος είχε γνώση της φύσης όλων αυτών των αντικειμένων που πηγαινοέρχονταν μέσω υπογείων περασμάτων, χωρίς κάποιο προφανή λόγο με τέτοια μυστικότητα και μέσα στη νύχτα ? Προφανώς κάποιος ή κάποιοι που κατείχαν ιδιαίτερες γνώσεις σχετικές τόσο με τις χθόνιες λατρείες, οι οποίες είχαν συνήθως μυστηριακό χαρακτήρα, όσο και με την ιδιαίτερη σημασία της χρήσης σπηλαίων και υπογείων στοών σε τέτοιου είδους τελετουργίες.
Οι αρχαιολόγοι παραδέχονται ότι στην Ακρόπολη υπάρχουν πολλά οικοδομικά επίπεδα, κάποια από τα οποία παραμένουν άγνωστα ακόμα και σήμερα. Αυτό συμβαίνει επειδή, κάθε φορά που κτιζόταν η Ακρόπολη, τα νέα οικοδομήματα χτίζονταν πάνω στα προηγούμενα. Και δεν θα ήταν επιτρεπτό για κανέναν λόγο, για να βρούμε τι κρύβεται στις αρχαιότερες στρώσεις, να δημιουργήσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα στην νεότερες. Η Ακρόπολη λοιπόν έχει πολλά μυστικά ακόμα που περιμένουν να ανακαλυφθούν.
Στην νότια πλευρά της Ακρόπολης μάλιστα έχουν βρεθεί μεγάλα κομμάτια πέτρας. Αυτό γέννησε την υποψία ότι έχουν αφαιρεθεί με κάποιον τρόπο από το εσωτερικό του βράχου. Ως εκ τούτου θα ήταν πολύ πιθανό κάτω από την Ακρόπολη να υπάρχουν υπόγειοι θάλαμοι και στοές.
Η υποψία όμως αυτή του ότι υπάρχει κάτι αρκετά αξιόλογο κάτω από την Ακρόπολη που σχετίζεται με την αρχαία υπερτεχνολογία, ενισχύεται και από το ότι λέγεται ότι, κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ελλάδας, τον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, Ο Γερμανικός στρατός (Deutsche Wehrmacht) προχώρησε σε χαρτογράφηση των υπογείων στοών κάτω από την Ακρόπολη, αλλά σταμάτησε όταν, σε κάποιο σημείο ο δρόμος ήταν φραγμένος με τέτοιο τρόπο ώστε ακόμα και με εκρηκτικά, να μην είναι δυνατόν να τον ανοίξουν χωρίς να καταρρεύσει η στοά.
Ερευνώντας το θέμα, μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάτω από την Ακρόπολη υπάρχουν υπόγειες δίοδοι οι οποίες καταλήγουν σε πολλά σημεία της Αττικής. Αν και η πρόσβαση σήμερα σε τέτοιες στοές είναι πολύ δύσκολη, σε άλλες εποχές κάτι τέτοιο δεν ίσχυε και έτσι έχουμε διάφορες μαρτυρίες οι οποίες μας μιλούν για ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών στην Αττική με κέντρο την Ακρόπολη.
ΣΗΜΕΡΑ
Στις τελευταίες δεκαετίες διάφοροι παράγοντες και κυρίως η μόλυνση του περιβάλλοντος έχουν επιταχύνει τη φθορά των μαρμάρων της Ακρόπολης, τα οποία, ανάμεσα στα άλλα, γυψοποιούνται με καλπάζοντα ρυθμό.
Για να αντιμετωπιστεί η όλη κατάσταση, η Ελληνική πολιτεία σύστησε τον Φεβρουάριο του 1975 μια διεπιστημονική επιτροπή ειδικών. Πρόκειται για την Επιτροπή Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, που με την οικονομική ενίσχυση του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ενωσης και σε συνεργασία με την Α’ Εφορεία Αρχαιοτήτων, έχει αναλάβει το βαρύ έργο της προστασίας, αποκατάστασης, μελέτης και ανάδειξης των "Περικλείων έργων".
Δεν είναι δυνατόν λόγω περιορισμένου χώρου να αναφερθούν όλες οι εργασίες που γίνονται τα τελευταία χρόνια πάνω στην Ακρόπολη, μερικές από τις οποίες έχουν ήδη ολοκληρωθεί, όπως πχ στο Ερεχθείο. ‘Αλλες αποβλέπουν στο να θεραπευθούν ή να περιοριστούν πολλές και ποικίλης προέλευσης φθορές που έχουν προκληθεί στα μνημεία, όπως και στον ίδιο τον Βράχο. Ολα τα σιδερένια στοιχεία, κυρίως προσθήκες των παλαιών αναστηλώσεων, αντικαθίστανται με τιτάνιο, υλικό ανοξείδωτο. Οχι λιγότερο σημαντική είναι η εμπεριστατωμένη τεκμηρίωση των μνημείων, που γίνεται με τη βοήθεια σύγχρονης τεχνολογίας και μερικές φορές και με πρωτότυπους μηχανισμούς, συγκεντρώνονται δηλαδή όλες οι δυνατές πληροφορίες γι’ αυτά, ενώ γίνονται λεπτομερείς μετρήσεις, αποτυπώσεις και φωτογραφίσεις τους.
Μια άλλη σπουδαία εργασία αποβλέπει στην αρχειοθέτηση όλων των κατάσπαρτων στην περιοχή αρχαίων μαρμάρων. Επιδιώκεται η αναγνώρισή τους και, αν είναι δυνατόν, η επανατοποθέτηση στην αρχική τους θέση. Στο νέο μουσείο έγινε η μεταφορά όλων των κομματιών που φέρουν γλυπτή διακόσμηση, ενώ στα ίδια τα μνημεία τοποθετούνται, ή υπάρχει πρόθεση να τοποθετηθούν, πιστά τους αντίγραφα από τσιμέντο ειδικής σύνθεσης. Ακόμη διερευνάται και ενισχύεται η στατικότητα των μνημείων. Οι αναστηλωτικές εργασίες και γενικότερα όλες οι επεμβάσεις στα μνημεία γίνονται, σε γενικές γραμμές, με βάση τις αρχές του Διεθνή Χάρτη Αναστήλωσης, γνωστού ως Χάρτη της Βενετίας, από την πόλη που διατυπώθηκαν το 1964.(Σχετικοί σύνδεσμοι βίντεο στο τέλος του άρθρου).
Καλά είναι βέβαια όλα αυτά, αλλά στο σημείο όμως αυτό θα έπρεπε να αναφερθούμε στην άγνοια περί των μυστικών ιδιοτήτων του Παρθενώνα των υπευθύνων της συντήρησης του μνημείου, καθώς και των προϊσταμένων τους, η οποία αποτελεί την εγγύηση της μεγάλης καταστροφής και την καταστροφή μεγάλου μέρους της λειτουργίας του Παρθενώνα. Η αναστήλωση, εν αγνοία της ΠΑΝΑΙΘΕΡΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ του Παρθενώνα κάτω από λεπτές γεωμετρικές θέσεις του ενεργοποιημένου και προσανατολισμένου μαρμάρου σε ένα από τα πιο σπουδαία κομβικά σημεία του πλανήτη, ασφαλώς θα προκαλέσει την απώλεια μεγάλου μέρους της σπουδαίας του λειτουργίας, προς θριαμβευτική χαρά εκείνων που προσβλέπουν χωρίς να το κρύβουν, στην καταστροφή αυτών των ιδιοτήτων του Παρθενώνα. Γιατί υποστηρίζουν την ανάγκη της μεταλαμπάδευσης, με υποκλοπή, της θείας δύναμης στον δικό τους χώρο, για τη δική τους επικράτηση, με κάθε τρόπο.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Οι αρχαίοι Ελληνικοί ναοί δεν ήταν μόνο κέντρα λατρείας, αλλά χώροι μύησης, όχι μόνο των μυστηρίων αλλά και των επιστημονικών γνώσεων, τ' αποτελέσματα των οποίων γινόταν φανερά στους πιστούς. Μόνο σήμερα μπορούμε ν' αντιληφθούμε ότι ήταν αποτέλεσμα μιας απόκρυφης τέλειας τεχνολογίας που εκμεταλλευόταν όλες τις γήινες και κοσμικές δυνάμεις.
Οι πρόγονοι μας είχαν ουράνιες γνώσεις που εκμεταλλευόταν τα ενεργειακά πεδία του πλανήτη χωρίς να μολύνουν την ατμόσφαιρα, να καταστρέφουν την υδρογραφία ή να αντλούν τεράστιες ποσότητες υδρογονανθράκων που είναι απαραίτητες για την λειτουργία του γήινου οργανισμού και των όντων του.
Γιατί τόση αδιαφορία για το μεγαλύτερο πολιτισμό του κόσμου και το πιο φωτεινό παρελθόν της γης?
Εάν αυτοί που κυβερνούν την Ελλάδα σκεφτόταν περισσότερο έξυπνα, θα έβλεπαν ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται βαρείες βιομηχανίες και χρυσοφόρα κοιτάσματα για την ευημερία του λαού της, αφού έχει σπάταλα διασκορπισμένο στην επιφάνεια της ένα ουράνιο παρελθόν και μια ατέλειωτη διαδρομή στο χώρο και στο χρόνο.
Η αξιοποίηση της εύνοιας των θειϊκών οντοτήτων που ονομάσαμε θεούς θα καθιέρωνε την Ελλάδα σε τόπο προσκυνήματος των λαών της γης και τα οικονομικά οφέλη από αυτό θα ξεπερνούσαν και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις.
Η Ακρόπολη των Αθηνών δεν είναι μερικές μαρμάρινες κολώνες για τουριστικό αξιοθέατο. Είναι τόπος ιερός όπου η συμπαντική διάνοια συναντάται με τον ορατό κόσμο και την Ελλάδα. Ο ιερός της βράχος με τους αμέτρητους λατρευτικούς χώρους, τα σπήλαια που αφθονούν στα διαβρωμένα του πετρώματα και τις ιερές πηγές που ξεπηδούν από τα σπλάχνα του, τυλιγμένος στην άχλη των μύθων που τον περιβάλλουν, στέκεται αινιγματικά στο πέρασμα του χρόνου και με την ιστορία την οποία εμπεριέχει, ακτινοβολεί και εκπέμπει όλο το Ελληνικό Πνεύμα και τον Ελληνικό πολιτισμό.
-Από τις Γιγαντομαχίες και Τιτανομαχίες μέχρι τα Μηδικά.
-Από την Αθηνά, τον Ποσειδώνα και τον Ήφαιστο.
-Από τον Κέκροπα και το Ερεχθέα.
-Από την παρθένο Άγλαυρο που μόνη της εθυσιάσθει για να σωθεί η πόλη.
-Από τους φύλακες-οπλίτες που παρέμειναν φυλάσσοντες ¨τα του θεού" όταν ο υβριστής Ξέρξης εισήλθε στην πόλη της Παλλάδος, μέχρι τον φρουρό της σημαίας που εκυμάτιζε στην Ακρόπολη, τον Κώστα Κουκίδη που αυτοκτόνησε πηδώντας από τον βράχο κρατώντας την στην αγγαλιά του, όταν πάτησαν οι Γερμανοί την Αθήνα τον Απρίλιο του 1941.
-Από τον Απόλλωνα και την Κρέουσα που εγέννησαν τον Ίωνα, μέχρι το σπήλαιον του Πανός, την πομπή των Παναθηναίων ...και τόσα άλλα !!!
"Και πάντα οι βρύσες ρέουν εκεί του Μύθου, κι αναβρύζουν της Ιστορίας οι πηγές..."
Μιά ΙΣΤΟΡΙΑ χαραγμένη στον ΒΡΑΧΟ.
Μιά ΙΣΤΟΡΙΑ φυλαγμένη στον ΒΡΑΧΟ.
Μιά ΙΣΤΟΡΙΑ ιστορημένη από τον ίδιο τον ΒΡΑΧΟ.
Κωστής Παλαμάς    http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/2015/03/blog-post_917.html
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΔΑΜΙΤΣΗΣ

***  ΤΕΧΝΗΤΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Στόχος της εργασίας αυτής είναι να σηκώσουμε το πέπλο ενός μύθου, αυτού της γέννησης του Εριχθόνιου, και μέσα από αυτόν να αποκαλύψουμε την πιθανή πραγματικότητα της τεχνητής γονιμοποίησης, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία ή τις ενδείξεις που μας δίνει η προσεχτική μελέτη του εν λόγω μύθου..." Μία ἐξαίρετη ἔρευνα τοῦ κ. Σ. Μακρή γιά τό In Nomine Portal.

Μεγάλο μέρος της σύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας όσο κι αν φανεί παράδοξο ή απίθανο, ήταν γνωστό και στα αρχαία χρόνια. Οι επιστημονικές γνώσεις και επεμβάσεις περίπου δυόμισι με τρεις χιλιάδες χρόνια, πριν από σήμερα, βρίσκονταν περίπου στο σημερινό επίπεδο!

 



Από τα τότε χρόνια είναι γνωστό το ειδικό κάθισμα για την διεξαγωγή του τοκετού, που ονόμαζαν «μαιευτικό δίφρο», αλλά και ο «εμβρυουλκός» που χρησιμοποιήθηκε ως τις προηγούμενες δεκαετίες της σύγχρονης εποχής μας και υποβοηθούσε σε περιπτώσεις δυστοκίας. Η καισαρική τομή, ήταν από τότε γνωστή και εφαρμοζόταν όπως διαφαίνεται από αραβικά χειρόγραφα. Γνώριζαν και την τεχνητή γονιμοποίηση.
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗ
Σε ότι αφορά την κύηση και τον τοκετό πρώτος, με την επιστημονική έννοια, ασχολήθηκε ο Ιπποκράτης. Αργότερα οΣωρανός από την Έφεσο της Ιωνίας (98-138 μ.Χ.), ο πατέρας της Μαιευτικής, όπως αποκαλείται, έγραψε τέσσερα βιβλία, όπου στο τέταρτο ασχολείται με την δυστοκία και την εμβρυουλκία. Ο Αναξαγόρας (500-424 π.Χ.) από τις Κλαζομενές, οΗρόφιλος (331-250 π.Χ.) ο Χαλκηδόνιος μαθητής του Ιπποκράτη μαζί με τον Ερασίστρατο τον Κείο ίδρυσαν την περίφημη Ιατρική Σχολή της Αλεξάνδρειας, που αργότερα ονομάστηκε Ηροφίλειος. Η Σχολή αυτή προσέφερε πάρα πολλά στον τομέα της μαιευτικής. Πολλές γυναίκες, επίσης, κράτησαν τα ηνία της μαιευτικής, όπως η Αγνοδίκη, η Θηβαία, η Σάλπη από την Λέσβο και άλλες.

ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ;

Στόχος της εργασίας αυτής είναι να σηκώσουμε το πέπλο ενός μύθου, αυτού της γέννησης του Εριχθόνιου, και μέσα από αυτόν να αποκαλύψουμε την πιθανή πραγματικότητα της τεχνητής γονιμοποίησης, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία ή τις ενδείξεις που μας δίνει η προσεχτική μελέτη του εν λόγω μύθου.
Από όλους τους μύθους, λιγότερο, ίσως, γνωστός είναι εκείνος για τον Εριχθόνιο που έδιωξε μετά δώδεκα χρόνια βασιλείας τον Αμφικτύωνα. Η πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή για την γέννηση του Εριχθόνιου είναι η εξής:
Η Αθηνά είχε επισκεφθεί τον Ήφαιστο για μία παραγγελία όπλων. Εκείνος όμως απατημένος από την γυναίκα τουΑφροδίτη, έριξε τα μάτια του στην όμορφη Αθηνά. Προσπάθησε να συνευρεθεί μαζί της σεξουαλικώς.
Εκείνη, φρόνιμος και παρθένος καθώς ήταν τον απέφυγε. Εκείνος χωρίς ντροπή και χωρίς να κοκκινίζει, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις ορμές του, και χωρίς τελικά η Αθηνά να τον αγγίξει, εκείνος κατάφερε να εκσπερματώσει. Και μάλιστα το σπέρμα του έπεσε επάνω στο πόδι της Αθηνάς.
Η θεά αηδιασμένη σκούπισε το σπέρμα από το γυμνασμένο μηρό της, το πέταξε κάτω και έφυγε. Έτσι γεννήθηκε ο Εριχθόνιος. Παρά όμως την παράδοξη διαδικασία που γεννήθηκε, η Αθηνά τον ανέθρεψε κρυφά από τους άλλους θεούς γιατί ήθελε να τον κάνει αθάνατο. Έτσι, όταν ο Εριχθόνιος μεγάλωσε έστησε ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς, έγινε βασιλιάς της Αθήνας, καθιέρωσε τα Παναθήναια και παντρεύτηκε την νύμφη Πραξιθέα με την οποία και έκανε τον Πανδίωνα.
Μάλιστα, το ίδιο το κείμενο όπως μας το δίνει ο Απολλόδωρος μας λεει ότι αφού ο Ήφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς. Εκείνη δε μυσαχθείσα ερίω απομάξασα τον γόνον εις γην έρριψε. Φευγούσης δε αυτής και της γονής εις γην πεσούσης Εριχθόνιος γίνεται. Τούτον Αθηνά κρυφά των άλλων θεών έτρεφεν, αθάνατον θέλουσα ποιήσαι και καταθείσα αυτόν εις κίστην Πανδρόσω τη Κεκροπος παρακάθετο, απειπούσα την κίστην ανοίγειν». Η ακριβής μετάφραση όπως την αποδίδουν οι περισσότεροι μεταφραστές είναι η εξής: «αυτός όμως (ο Ήφαιστος) έχυσε το σπέρμα του εις το σκέλος της θεάς. Εκείνη δε με αηδία σκούπισε το σπέρμα με μαλλί και το πέταξε στην γη. Καθώς δε ετράπη σε φυγή αυτή, άμα έπεσε το σπέρμα στη γη, γεννήθηκε ο Εριχθόνιος. Αυτόν η Αθηνά τον ανέτρεφε κρυφά από τους άλλους θεούς, γιατί ήθελε να τον κάμει αθάνατον. Και αφού τον έβαλε σε μία θήκη τον άφησε παρακαταθήκη στην Πάνδροσο του Κέκροπα, με την ρητή απαγόρευση του να μην ανοίξει το κουτί.»
Η ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ
Παραθέτω ερμηνευμένες λέξεις του κειμένου αλλά και συγγενείς ή παράγωγα αυτών προκειμένου να γίνει καλύτερα κατανοητή η ερμηνεία και αποκρυπτογράφηση του μύθου.
Απομάξασα = του απομάσσω που σημαίνει σπογγίζω, αποσπογγίζω, καθαρίζω, / αλλά και αποτυπώνω, σχηματίζω το αποτύπωμα ενός αντικειμένου. - Λαμβάνω το εκμαγείον τινός, αντιγράφω από άλλο.
Απόμαγμα = η ακαθαρσία, το μέσον προς καθαρισμό, αλλά και το αποτύπωμα σφραγίδας.
Μάσσω = άπτομαι, εγγίζω, χειρίζομαι, ψηλαφώ / αλλά και εργάζομαι (κατεργάζομαι, δουλεύω) τι δια των χειρών.
Μάγμα = πηκτή αλοιφή.
Γόνος = το γεννώμενον ή παραγόμενον τέκνον, απόγονος. /το γεννάν, ή γέννησις.
Ερίω = δοτική του έριον = μαλλί προερχόμενο από πρόβατα, φημισμένα και πανάκριβα τα Μεγαρικά, Αττικά και της Μιλήτου τα έρια.
Έρος = ποιητικός τύπος αντί έρως = έρως, αγάπη, πόθος, επιθυμία.
Μυσαχθείσα = μετοχή του μυσάττομαι = αποστρέφομαι, αισθάνομαι αηδία
Μύδος = υγρασία
Μύσος = παν το προκαλούν αηδία, αποστροφή, αλλά ετυμολογικά προέρχεται μάλλον από το μύδ-σος = υγρασία
Μύω = είμαι κλειστός, κλεισμένος, / διατηρώ τους οφθαλμούς μου κλειστούς. Παράγωγά του είναι μυώ, μύστης, μυστικός,
Άγω = μεταφέρω (για έμψυχα) /ανατρέφω, διαπαιδαγωγώ /αναλαμβάνω, επιχειρώ.
Καταθείσα = μετοχή του κατατίθημι = εναποθέτω, τοποθετώ.
Κίστη = κιβώτιο
Δρόσος = η δροσιά
Πανδρόσω = οι Αγλαυρίδες κόρες του Κέκροπα: Αγλαυρος, Ερση & Πάνδροσος.
Άγλαυρος = αγλαός = εξαίρετος, περίφημος
Έρση = δρόσος άφθονος, (άρδω = ποτίζω /δροσίζω // αλλά και περιθάλπω, περιποιούμαι)
Πάνδροσος = δροσιά
Για την αποκρυπτογράφηση του παραπάνω κειμένου πρέπει ν ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τις λέξεις κλειδιά «μυσαχθείσα, απομάξασα, καταθείσα, κίστην, Πανδρόσω». Πριν προχωρήσουμε θα συμπτύξουμε το κείμενο στην ουσία του, ως εξής:
Ο Ηφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς. Εκείνη δε μυσαχθείσα ερίω απομάξασα τον γόνον ... και καταθείσα αυτόν εις κίστην Πανδρόσω τη Κεκροπος παρακάθετο, απειπούσα την κίστην ανοίγειν.» Ο λόγος της σύμπτυξης είναι διότι το κομμάτι που αφαιρέθηκε κατ αρχήν προσπαθεί να δικαιολογήσει το όνομα Εριχθόνιος: όπου καθώς έπεσε το σπέρμα στη γη (χθών, χθόνιος) γεννήθηκε ο Εριχθόνιος. Κι ύστερα μιλάει για την προσπάθεια της Αθηνάς να το κρύψει από τους άλλους θεούς. Ακριβώς επειδή πρόκειται για παρεμβάσεις, προσωρινά τις αφαιρώ για να ασχοληθούμε με αυτές στην συνέχεια.
Με βάση το παραπάνω λεξικό συμπεραίνουμε τα εξής: το μυσαχθείσα, εκτός από μετοχή του μυσάτομαι = αποστρέφομαι, είναι σύνθετη λέξη αποτελούμενη από το μυσ- και το -αχθείσα. Το αχθείσα είναι μετοχή παθητικού αορίστου του άγω. Το πρώτο συνθετικό μυσ- (και γνωρίζοντας πόσο άρεσαν στους προγόνους μας τα λογοπαίγνια) ίσως να περιλαμβάνει κάποιες, μερικές ή και όλες από τις εξής έννοιες: υγρασία, μυώ, μυστικά /κρυφά.
Δηλαδή σύμφωνα με την νέα απόδοση που επιχειρούμε έχουμε: η Αθηνά ανέλαβε το υγρό /σπέρμα μυστικά προς αποτύπωση /αντιγραφή δηλ. προς αναπαραγωγή και το εναπόθεσε σε κιβώτιο /θήκη δροσιάς. Με άλλα λόγια πιο σημερινά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Αθηνά, ανέλαβε να τοποθετήσει το σπέρμα σε μέρος με θερμοκρασία ψύξης (Πανδρόσω - άφθονη δρόσος = Ερσην) . Για ποιό λόγο; Ήθελε να αποτυπώσει (απομάξασα), να δημιουργήσει γόνο, απόγονο.
Αλλά πως να δημιουργήσει γόνο, πως να κάνει αναπαραγωγή, τι να γονιμοποιηθεί μόνο με το σπέρμα του Ήφαιστου αν και η ίδια δεν συνέβαλε με σπέρμα δηλαδή με ωάρια που κάποιο από αυτά θα συλλάβει το σπέρμα του Ήφαιστου;
Αλλά ο Ήφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς».
Εις το σκέλος. Ούτε καν στο πλευρό, απ' όπου πλάστηκε η Εύα. Όμως ο μηρός του ανθρώπου είναι φαλλικό σύμβολο και κατ επέκταση της δημιουργίας. Αλλά ο φαλλός που είναι η Γενεσιουργός Δύναμη είναι και αρρενωπό όργανο και λογικά ή όπως γνωρίζουμε είναι αταίριαστο με την γυναικεία φύση της Αθηνάς.
Η όλη υπόθεση είναι αλληγορική φυσικά. Δεν είναι παρά ένας παραλληλισμός. Θέλει να πει ότι όπως το σπέρμα «εκσπερματίζεται» δηλαδή εξέρχεται του σώματος προκειμένου να τεκνοποιήσει, ενώ τα ωάρια παραμένουν για να συλλάβουν, έτσι κάπως, αλλά με τεχνητά μέσα ειδικοί έφεραν εκτός σώματος ωάρια ώστε να γονιμοποιηθούν από το σπέρμα. Εξάλλου πέρα από την συμβολική ερμηνεία υπάρχει και ιατρική τεκμηρίωση, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον αντρικό μηρό. Κάτι που δεν ξέφυγε από τις γνώσεις του Απολλόδωρου, όπως θα δούμε. Ψηλά στο σκέλος, στην αρχή του μηρού, υπάρχει ο σπερματικός τόνος που περιέχει τον σπερματικό πόρο, ο οποίος είναι μέρος της σπερματικής οδού που ακολουθούν τα σπερματοζωάρια για να φτάσουν ως την ουρήθρα. Βέβαια, αυτά όλα αφορούν το σπέρμα και τον μηρό άρρενος. Ήδη αναφέραμε πως όλα είναι συμβολικά. Και θέλουν να δείξουν ότι όπως στον άντρα όπου το σπέρμα εξέρχεται του σώματος, το ίδιο συνέβη στα ωάρια αλλά με τεχνητό τρόπο φυσικά.
Πολύ σημαντικό είναι να αναφέρουμε παρενθετικά, χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω αναλύσεις που θα μας βγάλουν από το θέμα μας, ότι ουσιαστικά το πόδι (μηρός) είναι το σημάδι των παρθενογεννημένων από γήινη μήτρα και ουράνιο σπέρμα, όπως έγινε με την γέννηση του Διονύσου από τον μηρό του Δία.
ΤΕΧΝΗΤΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ
Έτσι, η Αθηνά σύμφωνα και με το κείμενο αφού ο Ήφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς» δηλαδή σύμφωνα με τα όσα είπαμε αφού το σπέρμα γονιμοποίησε κάποιο ωάριο, η Αθηνά «μυσαχθείσα ερίω απομάξασα τον γόνον» ανέλαβε το προϊόν της γονιμοποιήσεως, τον γόνο, τον απόγονο με ζεστασιά και αγάπη «και καταθείσα αυτόν εις κίστην Πανδρόσω» και εναπόθεσε το γονιμοποιημένο ωάριο, τον γόνο, σε ειδική αναπαραγωγική θήκη /θύλακα με την κατάλληλη θερμοκρασία προς την από κει και πέρα ανάπτυξη του γόνου.
Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με τεχνητή γονιμοποίηση;
Και μόνο η απουσία μήτρας δηλώνει απόγονο που γεννήθηκε όχι με φυσικό τρόπο. Και βέβαια ούτε μυθικό ή φανταστικό. Ας εξετάσουμε τις αντιστοιχίες του κειμένου με την σύγχρονη πραγματικότητα, αφήνοντας απ έξω τους πιθανούς γυναικολογικούς λόγους που οδήγησαν στην τεχνητή γονιμοποίηση. Σύμφωνα με τον μύθο το σπέρμα του Ήφαιστου έπεσε στον μηρό της Αθηνάς δηλαδή συνάντησε ωάρια τα οποία έλαβαν ειδικοί ιατροί με κάποιο διακολπικό ιατρικό εργαλείο της τεχνολογικά αναπτυγμένης αρχαιότητας. Μετά, μας λεει, ότι ο γόνος έπεσε στην γη που δεν είναι άλλο παρά ο χώρος στον οποίο φυτά, λουλούδια κλπ καλλιεργούνται. Δηλαδή τον τοποθέτησαν προς επώαση σε ανάλογα με τα σημερινά τρίβλια. Μετά, για κάποιο λόγο δεν προέβησαν αμέσως στην ενδομήτρια τοποθέτησή του γόνου, παρά έβαλαν αυτόν στην πάνδροσο κίστη, ή όπως θα λέγαμε σήμερα σε καλαμάκια κατάψυξης και μετά στον καταψύκτη με πολύ χαμηλή θερμοκρασία.
Με την παρέλευση σωστού χρόνου γίνεται η διαδικασία της απόψυξης και η εμβρυομεταφορά πραγματοποιείται στο ενδομήτριο ή όπως μας λεει πιο κάτω ο Απολλόδωρος «Εν δε τω τεμένει τραφείς Εριχθόνιος υπ αυτής Αθηνάς». Τέμενος = ιερός χώρος, αλλά και καλλιεργήσιμη γη. Και μάλιστα «... τεμένει ... υπ αυτής Αθηνάς» δηλαδή η καλλιεργήσιμη γη ήταν της Αθηνάς. Συνεπώς ο γόνος τοποθετήθηκε στο τέμενος /μήτρα για να τραφεί, να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει κανονικά.
Όλα ταιριάζουν...
ΕΡΙ-ΧΘΟΝΙΟΣ
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο κείμενο που προσωρινά αφαιρέσαμε για να το αναλύσουμε. Όταν η Αθηνά απομάξασα τον γόνον «εις γην έρριψε. Φευγούσης δε αυτής και της γονής εις γην πεσούσης Εριχθόνιος γίνεται. Τούτον Αθηνά κρυφά των άλλων θεών έτρεφεν, αθάνατον θέλουσα ποιήσαι». Το απόσπασμα τούτο είναι που βοηθά και συντελεί στην κρυπτογράφηση της τεχνητής γονιμοποίησης και δημιουργεί τον μύθο. Κατ' αρχάς θέλει να δηλώσει το όνομα του γόνου, το οποίο είναι σύνθετη λέξη έρι- και -χθόνιος. Χθόνιος = ο εν τοις κόλποις της γης. Δηλαδή αυτός που γεννήθηκε στην γη. Αλλά που τοποθετήθηκε (καταθείσα) δηλαδή τεχνητά, όπως έχουμε ήδη πει.
Και μάλιστα ο Εριχθόνιος είχε την αγάπη (έρος = ποιητικός τύπος του έρως που μάλλον είναι συγχωνευμένος στο έριο = μαλλί/ ζεστασιά, μεταφορικά: στοργή) της Αθηνάς, την ζεστασιά, την φροντίδα και την στοργή της. Εδώ, είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως ένα νεογέννητο που έχει πρόωρα γεννηθεί και έχει τοποθετηθεί στην θερμοκοιτίδα θα πάρει βάρος και θα αναπτυχθεί πολύ γρηγορότερα εάν είναι ξαπλωμένο σε προβιά, δηλαδή σε μαλλί προβάτου = έριο, παρά στο σεντόνι ή σε οποιοδήποτε άλλο ύφασμα. Σε ότι αφορά το πρώτο συνθετικό, το μόριο έρι, οι μυθογράφοι έφτιαχναν λογοπαίγνια που άλλοτε είχε την σημασία της «έριδας» και άλλοτε την σημασία της «υπερβολής».
«Φαίνεται όμως, ότι το έριον έχει τινά μυστική έννοιαν της φύσεως», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Αθ. Σταγειρίτη. Και να συμπληρώσω ότι το έριον παίζει ένα ρόλο-κλειδί στην όλη μυθολογία. Για ποιό λόγο με έριο έδεσε ο Δίας τον Κρόνο; Γιατί έστεψαν την Ειρεσιώνη με λευκό έριο; Γιατί η Αθηνά απέμαξε τον γόνο με έριο; Ο Διόνυσος Ζαγρέας παίζει με 7 παιχνίδια. Το ένα από αυτά είναι το έριο. Γιατί όλοι αυτοί δεν χρησιμοποίησαν κάποιο άλλο μέσο; Ποια άλλη έννοια υπάρχει στο έριο;
Να σημειώσουμε ότι "Εραν" έλεγαν οι αρχαίοι την γη. Ισως το έριο να ήταν σύμβολο ευφορίας.
Με όλα αυτά ξεφεύγουμε από το θέμα, απλά θέλω να τονίσω την σημαντικότητα του έριου και πως η αναφορά του δεν είναι καθόλου τυχαία στο κείμενο. Ο συμβολισμός του, ο ρόλος του δεν μπορεί, δυστυχώς, να εντοπιστεί με ακρίβεια από τον γράφοντα. Ωστόσο το έριον, η τομαροπροβιά, το δέρμα, η λεοντή κλπ είναι από τα πιο αινιγματικά αντικείμενα της αρχαιότητας, όπως οι ιδιότητες του χρυσόμαλλου δέρατος κλπ. Τελειώνοντας με τα του «ερίου» να θυμηθούμε πως για τους αρχαίους το κριάρι ήταν ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα γονιμότητας, όπως η Δήμητρα = Γη Μήτηρ, (όπου το σπέρμα «εις γην έρριψε») είναι προστάτιδα των σπερμάτων «σπερμείή» σύμφωνα με τους Ορφικούς Ύμνους. Και σπέρμα δεν είναι μόνο ο σπόρος για τα φυτά αλλά και ο ανθρώπινος, το σπέρμα. Το κείμενο τούτο λοιπόν δικαιολογεί το όνομα Εριχθόνιος και αναφέρει την επιθυμία της Αθηνάς να κάνει τον γιο της αθάνατο. Στα κρυφά όμως.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
Υποτίθεται ότι η Αθηνά αηδιάζει με το σπέρμα του Ηφαίστου που πέφτει επάνω της και το πετάει στο χώμα. Αλλά παίρνει το νεογέννητο κρυφά από τους άλλους θεούς. Το κρατάει στην αγκαλιά της να το θηλάσει με το θεϊκό της γάλα διότι ήθελε να τον κάνει αθάνατο, αν και δεν τα κατάφερε, διότι ο μύθος μας λεει πως μετά τον θάνατο του Εριχθόνιου βασίλεψε ο γιος του Πανδίονας. Στα κρυφά. Γιατί άραγε; Μήπως από θεά και θεό ένα παιδί δεν γεννιέται και πάλι θεός; Αλλά πρώτα θα πρέπει να αναρωτηθούμε κάτι άλλο.
Ο μύθος περιγράφει μία τεχνολογία άγνωστη, μάλλον, στην εποχή του Απολλόδωρου. Γίνεται όμως φανερό πως το αντικείμενο της τεχνολογίας σίγουρα δεν ήταν άγνωστο στον ίδιο, όπως και σε κάποιους μυημένους. Άλλωστε και γι αυτό φρόντισε να διατηρήσει την ουσία μέσα στον μύθο. Η θεά Αθηνά βάζει το μωρό (εννοεί τον γόνο, η έννοια του μωρού εισάγεται για παραστατικότητα) σε ένα κουτί /καταψύκτη και το παρέδωσε στις Αγλαυρίδες, με ρητή απαγόρευση να μην ανοίξουν το κουτί. Γιατί να μην το ανοίξουν; Και γιατί το παρέδωσε σ αυτές; Έπειτα, όταν αυτές άνοιξαν το κουτί θανατώθηκαν, όπως μας λεει παρακάτω ο Απολλόδωρος. Τις σκότωσε το φίδι (το φίδι είναι σύμβολο του φύλακα) που ήταν κουλουριασμένο γύρω από το βρέφος, ή αυτοκτόνησαν από την Ακρόπολη. Εκτός αν ο θάνατός τους δεν συνέβη ποτέ και απλά υπονοεί την μυστικότητα του γεγονότος που πρέπει να μία απαραβίαστη. Το μυστικό της τεχνολογίας.
Ας μην μας παραξενεύει ο όρος «Τεχνητή γονιμοποίηση» για την εποχή εκείνη. Η τεχνολογία τότε ήταν ισάξια της δικής μας, αν όχι πολύ ανώτερη. Και φυσικά μιλάμε για την δεύτερη και πέρα χιλιετηρίδα π.Χ. Από τότε πολλά μεσολάβησαν και η εικόνα αυτής της τεχνολογίας έφτασε σε μας σαν μύθος. Ιδιαίτερα αν συλλογιστούμε τα λόγια του Charles Mugler πως για τους αρχαίους Έλληνες αποτελούσε ύβρις να επιδίδονται σε πειραματισμούς και απέφευγαν την τεχνητή παραγωγή ενός φαινομένου της φύσης διότι μπορούσε να αλλοιώσει τον φυσικό ρου του κοσμικού γίγνεσθαι.
Ίσως. Ίσως οι αρχαίοι μας πρόγονοι να είχαν κάποιες άσχημες εμπειρίες από τους δικούς τους αρχαίους προγόνους, που πραγματικά αλλοίωσαν τον φυσικό ρου του κοσμικού γίγνεσθαι λόγω μάλλον κακού χειρισμού. Κατά συνέπεια δεν θέλησαν ή λόγω έλλειψης της ανάλογης τεχνολογίας, δεν μπόρεσαν να επαναλάβουν.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όλοι οι μύθοι κρύβουν μία πραγματικότητα που έχει χαθεί, ξεχαστεί, ή ακόμα και παραμορφωθεί, αλλοιωθεί ή και σκόπιμα συγκαλυφθεί. Μια πραγματικότητα που, τουλάχιστον σε ότι αφορά την τεχνολογία, για να δούμε πόσο προηγμένη υπήρξε, θα πρέπει να την συγκρίνουμε απαραίτητα με την σημερινή. Ο μύθος του Εριχθόνιου και της Αθηνάς σε παραβολή με την σύγχρονη ιατρική πραγματικότητα είναι ένα μικρό δείγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν είναι μύθος. Όλη η επιστήμη και η τεχνολογία του 2-3.000 π.Χ. και πίσω, η οποία είναι σύγχρονη αν όχι και ανώτερη της σημερινής, έχει φτάσει ως τις μέρες μας εκφρασμένη στους μύθους. Οι λόγοι που δεν έφτασαν όλες αυτές οι γνώσεις ως εμάς μπορεί να είναι πολλοί. Φυσικές καταστροφές, πόλεμοι, απόρρητες μυστικές γνώσεις και τελευταία η επιβολή της χριστιανικής θρησκείας.
Σε ότι αφορά τον τελευταίο παράγοντα, αρκεί να αναφέρουμε πως εκείνα τα χρόνια γίνονταν πολλές προσπάθειες με διάφορους τρόπους και φάρμακα για την ελαχιστοποίηση, αν όχι την ανυπαρξία, πόνων της επιτόκου. Δυστυχώς όμως, η Εκκλησία απαγόρεψε κάθε τέτοια απόπειρα καθώς, σύμφωνα με την Γένεση, η γυναίκα έπρεπε να φέρνει τα παιδιά της στον κόσμο με πόνους. Στα χρόνια του Βυζαντίου η επιστήμη της μαιευτικής διώκεται.
Βιβλιογραφία
Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, απόδοση Πύρρου Πετρίδου, Ζαχαρόπουλος, 1959
Τζαρτζάνου Α.Α., Γραμματική της αρχαίας ελληνικής Γλώσσης, Αδελφοί Κυριακίδη ΑΕ, 1995
R.M.H. McMinn & R.Τ.Ηutchings, Εγχρωμος άτλαντας του ανθρώπου, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλιάς, 1995
5ο Πανελλήνιο συνέδριο Μαιευτικής & Γυναικολογίας, Εκδόσεις Advancing Publicing Μ. Πιτσιλίδης - Ν. Βατικιώτης ΟΕ, 1991
Ιωαννίδη, Κ. Παντελή, Η άγνωστη προϊστορία των Ελλήνων, εκδόσεις Διον, 1996
Σταγειρίτη Αθανάσιου, Ωγυγία ή αρχαιολογία, τόμος Δ, Ελεύθερη Σκέψις, 1994
Αξιώτη Θεόδωρου, Η αποκρυπτογράφηση του Δισκου της Φαιστου -Γενεση, Σμυρνιωτακης
Αρχαία Ελληνική Επιστήμη (συλλογικό), Αρχέτυπο, 2003
Δρανδάκη Παύλου, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, στο λήμμα "έριον"
Παπυρος - Λαρούς - Μπριτάνικα, τόμος 55, 15η έκδοση, 89-97
Κούπερ Τζ., Λεξικό Συμβόλων, εκδόσεις Πύρινος Κόσμος
Σταματάκου Ιωάννη, Λεξικό αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, Βιβλιοπρομηθευτική, 1990
Περιοδικό Ανεξήγητο
Περιοδικό Άβατον
Περιοδικό Αέροπος
Γιά τον συγγραφέα:
ΜΑΚΡΗΣ ΣΠΥΡΟΣ: Ἐρευνητής, συγγραφέας, ἀρθρογράφος. Τά τελευταία χρόνια ἔχει ἀφιερωθεῖ στή μελέτη τοῦ τρόπου σκέψης τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, ὁ ὁποῖος, ἀκόμα καί σήμερα, ἔχει σημαντικότατες ἐφαρμογές σέ πολλούς τομεῖς τῆς σύγχρονης κοινωνίας μας. Ἄρθρα τοῦ ἔχουν δημοσιευτεῖ στά περιοδικά Ἀέροπος. Strange, Ἄβατον, Ἱστορία Εἰκονογραφημένη, Mystic View, Ἀνεξήγητο, Mystery, Ἰχώρ  .-  http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/2015/01/blog-post_848.html .-
 
***   Τσιμέντο του 1000 π.Χ. αδιαπέραστο από την ραδιενέργεια
Τσιμέντο του 1000 π.Χ. αδιαπέραστο από την ραδιενέργεια
Όπως έχει αποκαλύψει ο καθηγητής Ευστάθιος Ευσταθιάδης Χημικός Μηχανικός Ε.Μ.Π., απόφοιτος έτους 1945, τ. Επιμελητής Ε.Μ.Π., Επίτιμος Γενικός Διευθυντής Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε,οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν μπετόν εδώ και 3.000 χρόνια πιο ανθεκτικό από το Αμερικάνικο Portland.Και σύμφωνα με ανακοίνωση της Martha Goodway, φυσικοχημικού, μεταλλουργού και αρχαιολόγου (Smithsonian) το 1992 σε συνέδριο στην Βοστώνη,το κονίαμα της κατασκευής των επιχρίσεων των δεξαμενών του Λαυρίου είναι αδιαπέραστο από την ραδιενέργεια (προφανώς λόγω και της παρουσίας του μολύβδου, το οποίο είναι μέταλλο με ιδιότητες προστασίας από τις επιβλαβείς ακτίνες).
Συνέστησε μάλιστα την χρήση του υλικού αυτού ως μέσο επιχρίσεως των δεξαμενών αποθήκευσης πυρηνικών αποβλήτων..!
Η συμπεριφορά του αρχαίου ελληνικού τσιμέντου κατά την πήξη μοιάζει με εκείνη του γνωστού βιομηχανικού τσιμέντου Portland.
Οι προσεκτικές ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις του εξειδικευμένου χημικού μηχανικού Ευστ. Ευσταθιάδη (1978) επί του αρχαίου σκυροδέματος της δεξαμενής της Καμείρου, αποκάλυψαν τα παρακάτω ουσιώδη χαρακτηριστικά : • Προσεκτική αναλογία και άριστη κοκκομετρική διαβάθμιση των αδρανών υλικών (τύπων άμμου και χαλίκων). Χρησιμοποιήθηκαν τουλάχιστον δύο, πιθανώτερα δε τρία, διαφορετικά (τόσο ως προς την κοκκομετρική όσο και ως προς την ορυκτολογική τους σύσταση) αδρανή υλικά και συγκεκριμένα :α) Πυριτικά αδρανή υλικά,β) Κοκκώδη ασβεστολιθικά υλικά καιγ) Λεπτόκοκκα ασβεστολιθικά υλικά,σε τέτοια μεταξύ τους αναλογία ώστε η τελική του μίγματος αυτού κοκκομετρική διαβάθμιση και καμπύλη να προσεγγίζει πάρα πολύ την σχετικά πρόσφατα (1907) από τον Αμερικανό Fuller δοθείσα (και από τους σύγχρονους Μηχανικούς γνωστή) μαθηματική έκφραση της άριστης κοκκομετρικής διαβαθμίσεως, η οποία παρέχεται από τον μαθηματικό τύπο της συνημμένης φωτογραφίας, όπου :P = τα διερχόμενα ποσοστά βάρους των αδρανών από κάθε κατά μέρους κόσκινο,d = τα ενδιάμεσα μεγέθη κόκκων καιD = το μέγιστο μέγεθος των κόκκων του μίγματος των αδρανών υλικών. • Χρήση, ύστερα από προσεκτική επιλογή για λήψη, κόκκων κανονικού γεωμετρικού σχήματος (κυβοειδούς και όχι πλατυσμένης μορφής).


 Η απουσία φυσικών (αλλά επιβλαβών για την πρόσφυση) προσμίξεων (π.χ. αργιλικές ή ιλυώδεις επικαλύψεις των κόκκων) υποδηλώνει την προσεκτική απομάκρυνση των προσμίξεων με πλύσιμο πριν από την χρήση των υλικών. • Ακρίβεια στην αναλογία του περιεχομένου λεπτού κονιάματος, το οποίο περιλαμβάνει τον ασβέστη, την φυσική ηφαίστεια γη και την λεπτή άμμο μεγέθους έως 2 χιλιοστά. • Αξιοσημείωτη κατανομή του τσιμεντοκονιάματος στην όλη μάζα του μπετόν. Η πρόσφυση του κονιάματος που χρησιμοποιήθηκε είναι ιδιαίτερα ισχυρή στην επιφάνεια των κόκκων των αδρανών υλικών ακόμη και σήμερα, με αποτέλεσμα τον δυσχερέστατο διαχωρισμό του ακόμη και με την χρήση σύγχρονων χαλύβδινων κοπτικών οργάνων. • Ταυτόχρονος και αρμονικός συνδυασμός στεγανότητας, υψηλής μηχανικής αντοχής και συνεχούς μάζας χωρίς ρηγματώσεις, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις κατακόρυφων επιφανειών (π.χ. πλευρικών τοιχωμάτων δεξαμενών), οι οποίες διαστρώθηκαν μέσα σε ξυλότυπο. Αλλά και η ορθή αναλογία του νερού που χρησιμοποιήθηκε για την ανάμιξη του μπετόν είχε μεγάλη σημασία. Λιγότερο ή περισσότερο νερό στο μίγμα θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις στο αρμονικό δέσιμο των υλικών και στο “εργάσιμο” του μπετονΣε ότι αφορά τις μηχανικές αντοχές του αρχαίου ελληνικού τσιμέντου, σειρά δοκιμών του κ. Ευσταθιάδη έδειξαν ότι η τάση θραύσεως σε θλίψη ανέρχεται σε 135 χιλιοστόγραμμα ανά τετραγωνικό εκατοστό, κατατάσσοντάς το στην κατηγορία στεγανού μπετόν τύπου Β 120 (Ευσταθιάδης 1978). Η έρευνα στις Η.Π.Α. έδωσε εφαρμογές συνδυασμού αρχαίου μπετόν και σημερινού Portland. Κατασκευάστηκε φράγμα στην UTAH το 1987, που αποτελείτο από 40% Portland και 60% κονία, υποπροϊόν καύσης άμορφης πυριτιούχας μάζας που είναι χημικά ίδια με την ηφαίστεια γη (υποπροϊόν εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος). Το ενυδατωμένο Portland απέδιδε την συνιστώσα των υδραυλικών ενώσεων του ασβεστίου που περιεχόταν στις χημικές ενώσεις του αρχαίου μπετόν. Υπάρχουν δύο πρότυπα ASTM για την πρόσμειξη τεχνητής ηφαιστειακής κονίας στο μπετόν (C-618 και C-311). Η συνήθης αναλογία είναι τουλάχιστον 25% αντικατάσταση τεχνητού τσιμέντου με fly-ash από την καύση γαιανθράκων σε εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Ο αρχαιολογικός χώρος της Τούμπας Θεσσαλονίκης, γνωστός από το 1895, εκτείνεται σε ένα υψίπεδο στα ανατολικά της πόλης. Περιλαμβάνει τον κωνικό λοφίσκο με επάλληλες οικοδομικές φάσεις της Εποχής του Χαλκού (αρχές 2ης χιλιετίας – 1.100 π.Χ.), της Εποχής του Σιδήρου (1.100 – 800 π.Χ.) και ιστορικών χρόνων (800 π.Χ. και μετά), την τραπεζιόσχημη έκταση γύρω από το λοφίσκο με υπολείμματα του οικισμού από την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου, τα αρχαϊκά (800 – 480 π.Χ.), τα κλασικά (480 – 323 π.Χ.) και τα πρώιμα ελληνιστικά (323 – 300 π.χ.) χρόνια, διάσπαρτες μεμονωμένες εγκαταστάσεις σε ακτίνα πεντακοσίων μέτρων από τον οικισμό και το εκτεταμένο νεκροταφείο του. Μελετήθηκαν δείγματα κονιαμάτων της φάσεως της Ύστερης Εποχής του Χαλκού (1.200 – 1.100 π.Χ.) : Ωμόπλινθοι, συνδετικό κονίαμα και πηλοκονία επιχρίσματος, τα οποία ελήφθησαν από εσωτερικούς και εξωτερικούς τοίχους κατοικιών και από αναλημματικούς τοίχους. Από την συνδυασμένη ανάλυση κοκκομετρίας, χημικής σύστασης, μικροσκοπικής εξέτασης και προσδιορισμού μηχανικής αντοχής, προέκυψαν τα ακόλουθα αποτελέσματα : • Στα πλιθιά, το ποσοστό του CaO κυμαίνεται από 6 – 12% (SiO2 : 46 – 55%, Al2O3 : 12 – 14%) ενώ στα συνδετικά πηλοκονιάματα είναι σταθερά 15 – 17% και στα επιχρίσματα 24%. Σε πλίνθο αναλημματικού νότιου τοίχου, η περιεκτικότητα σε CaO βρέθηκε 21%.• Δεν φαίνεται να υπάρχει διαφοροποίηση των πηλών ως προς την λεπτότητα (το 65 – 85% του υλικού διέρχεται από οπή νεροκόσκινου, διαμέτρου 0,04 χιλιοστόμετρων.• Οι αντοχές των πηλοκονιαμάτων κυμαίνονται από 5 – 7 χιλιόγραμμα ανά τετραγωνικό εκατοστό.• Υπάρχουν στα πλιθιά εγκλείσματα (κεραμικά υλικά, κοχύλια), ίνες ξύλου, κόκκοι κάρβουνου, βότσαλα, συσσωματώματα ασβεστίτη, ριζίδια και άλατα.
“”Από την υδατοδεξαμενή της πόλης της αρχαίας Καμείρου της νήσου ΡόδουΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2004ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ 2Το περιεχόμενο της εργασίας αφορά και στοχεύει ουσιαστικά στην ανάδειξη- παρουσίαση και υπογράμμιση της υψηλής στάθμης της εξειδικευμένης «αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας υλικών κατασκευών».Η εξειδικευμένη «αρχαία ελληνική τεχνολογία υλικών κατασκευών» ξεκινά από τους αρχαίους Έλληνες μηχανικούς της αρχαϊκής και κλασσικής περιόδου, με την παγκοσμίως πρωτοποριακή παραγωγή ελληνικού δυαδικού υδραυλικού τσιμέντου και μπετόν και συνεχίζοντας την εξελικτική πορεία της ανά τους αιώνες, φθάνει κληρονομούμενη από γενεάς εις γενεά, στους Έλληνες μηχανικούς της Βυζαντινής περιόδου.Αυτοί, όπως οι πρόγονοί τους συμβάλλουν υποδειγματικά, συνεισφέροντας νέες ανάλογες επινοήσεις στον τομέα αυτό, με την παραγωγή δυαδικού υδραυλικού κεραμοκονιάματος (κουρασάνι) και κεραμομπετόν για υποθερμαινόμενα δάπεδα (υπόκαυστα) κ.λπ.Τα αξιόλογα αυτά πρωτότυπα θέματα που ανήκουν στην ιστορία της ελληνικής τεχνολογίας, υπήρξαν αντικείμενα εργαστηριακών και ερευνητικών μου τεχνολογιών κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης ακαδημαϊκής και επαγγελματικής σταδιοδρομίας μου αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, όπως:Η άγνωστη, διεθνώς μέχρι το 1978, γενομένη αποκάλυψή μου, της μεθοδολογίας- Τεχνολογίας, που χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες μηχανικούς της αρχαϊκής και κλασσικής αρχαιότητας για την παραγωγή «ελληνικού τσιμέντου» σε «δυαδική μορφή», παραγόμενο όμως με άλλη εντελώς διαφορετική τεχνολογία, προσαρμοσμένη στα τότε τεχνολογικά δεδομένα και τις τότε ανάγκες.
Σήμερα, η τεχνολογία, αντιθέτως, χρησιμοποιεί βαριές ογκώδεις εγκαταστάσεις, μη αναγκαίες εκείνη την εποχή, προσαρμοσμένη στα διεθνή τεχνολογικά δεδομένα και στις σημερινές πολύ μεγάλες ποσοτικές κυρίως ανάγκες και ταχύτητες προωθήσεως για περαίωση των έργων Τα ίχνη της αρχαίας αυτής ελληνικής γνώσης είναι ορατά, παρά το πέρασμα των χιλιετιών, σε μια πληθώρα κατασκευών οι οποίες χρονολογούνται τουλάχιστον από την 2η χιλιετία π.Χ. :
Η Δεξαμενή νερού της Καμείρου Ρόδου.
Οι δεξαμενές των μεταλλευτικών εγκαταστάσεων του Λαυρίου Αττικής.
Δεξαμενή και λουτήρες στην Αίγινα Αττικής.Δεξαμενές στην Περαχώρα Κορινθίας.
Υδραυλικές εγκαταστάσεις στην Γερόνησο Κύπρου.
Το Υπέρθυρο του “Θησαυρού του Ατρέως” στις Μυκήνες.
Οι υπόγειες στοές των Μινύων στον Πειραιά.
Ιπποδάμεια υδραυλικά έργα στον Πειραιά.
Η γέφυρα του Ιλισσού των Αθηνών.
Τα τείχη των αρχαίων Αθηνών.
Δεξαμενές βρόχινου νερού των Αθηνών.
Η προμνησίκλεια υδατοδεξαμενή στην Ακρόπολη των Αθηνών.
Ασβεστοκονιάματα στην Στοά του Αττάλου Β’ των Αθηνών.Υδατοδεξαμενή στις Οινιάδες Ακαρνανίας.
Υδατοδεξαμενές στην Όλυνθο Χαλκιδικής.Υδατοδεξαμενή στην Πάλαιρο Ακαρνανίας.Υδατοδεξαμενές στο πυραμιδοειδές του Κεφαλαριού Αργολίδος. Υδατοδεξαμενές στο πυραμιδοειδές του Λυγουριού Αργολίδος.Συνδετικά κονιάματα στην κλιμακωτή πυραμίδα του Αμφείου Θηβών.
Ελληνιστική δεξαμενή στο Κούριον Κύπρου.Κονιάματα από τον προϊστορικό οικισμό της Τούμπας Θεσσαλονίκης.Υδραυλικά κονιάματα σε λουτρό της Περγάμου.
Σε ότι αφορά τις μηχανικές αντοχές του αρχαίου ελληνικού τσιμέντου, σειρά δοκιμών του κ. Ευσταθιάδη έδειξαν ότι η τάση θραύσεως σε θλίψη ανέρχεται σε 135 χιλιοστόγραμμα ανά τετραγωνικό εκατοστό, κατατάσσοντάς το στην κατηγορία στεγανού μπετόν τύπου Β 120 (Ευσταθιάδης 1978).

***  Tα Ασκληπιεία και η Ιερή Ιατρική στην αρχαία Ελλάδα
Η Αναβίωση του Ασκληπιού
Στη βάση του βράχου όπου ορθώνεται ο Παρθενώνας, βρίσκεται το Ασκληπιείο Αθηνών.Μπορεί κανείς να φτάσει ως εκεί εύκολα, ανεβαίνοντας ανατολικά από το θέατρο του Διονύσου ένα ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί από το λογείο του θεάτρου απευθείας στον ιερό χώρο του ναού.
Παλαιότερα, το ίδιο μονοπάτι συνέχιζε κυκλικά γύρω από την βάση της Ακρόπολης. Ο ασθενής, ο ικέτης, μπορούσε να προσεγγίσει τον ναό είτε από τα δυτικά, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της Αθηνάς, είτε από τα ανατολικά, όπως και σήμερα, περνώντας μέσα από τον χώρο της αναγέννησης και της έκστασης που διαφέντευε ο Διόνυσος.Με τις εργασίες αναστήλωσης της αρχαιολογικής υπηρεσίας που έγιναν εκεί τα τελευταία χρόνια, ο σημερινός επισκέπτης μπορεί να δει θαλάμους εγκοίμησης πίσω από το άβατο, το ιερό του ναού, καθώς και μια τεράστια κυκλική πέτρα που αποτελούσε την βάση ενός βωμού για τον θεό.


Μετά από αιώνες, ο Ασκληπιός φανερώνει ξανά το πρόσωπό του στην Αθήνα.Η αναστήλωση του Ασκληπιείου Αθηνών στην εποχή μας αποκτά ιδιαίτερα συμβολικές προεκτάσεις. Σηματοδοτεί όχι μόνο μια χρονική συγκυρία κατά την οποία το ενδιαφέρον για την εγκοίμηση και την θεραπευτική χρήση του ονείρου αναβιώνει μέσα από ορισμένες προωθημένες τάσεις της σύγχρονης ψυχοθεραπείας, αλλά και την αναγνώριση από την ιατρική και θεραπευτική σκέψη της ανάγκης για την σημασία της αντιμετώπισης των ασθενειών μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πνευματικότητας και αναζήτησης του νοήματος της ζωής.Αν και δεν ήταν το πιο φημισμένο από τα 300 περίπου Ασκληπιεία – τα πρώτα θεραπευτικά συγκροτήματα ή νοσοκομεία της ανθρωπότητας – που λειτούργησαν για μια περίπου χιλιετία μέχρι τα μισά του 5ου μ.Χ. αιώνα στην Ελλάδα, στην Νότια Ιταλία, στα παράλια της Μικράς Ασίας και ευρύτερα στον μεσογειακό χώρο, είναι ένα θεραπευτικό συγκρότημα που χαρακτηριστικά η αρχιτεκτονική του λειτουργεί ως μια ιερή αλληγορία. Αντανακλά την αντίληψη και την προσέγγιση της αρχαιοελληνικής σκέψης για την υγεία και την ασθένεια. Καταδεικνύει τον δρόμο για την ίαση, που λειτουργεί σαν ένας άξονας.
Στα ανατολικά η ίαση περνά μέσα από τον θέατρο, τον χώρο του δράματος, του χορού, του εκστατικού πάθους και της αναγέννησης μέσα από τον θάνατο. Στα δυτικά, για να φτάσεις στην ίαση περνάς κάτω από την Αθηνά, από τον χώρο της λογικής, της σοφίας, της επιβεβαίωσης, της υπεροχής και της εκφρασμένης τελειότητας. Η χωροθέτηση και η αρχιτεκτονική του λοιπόν συμπυκνώνουν την έννοια της ίασης μέσα από την αρχαιοελληνική θεώρηση και σκέψη. Η θεσμοθετημένη πρακτική που αντανακλούσε αυτή την θεώρηση είχε σαν κέντρο της την διαδικασία της εγκοίμησης, που δεν ήταν απλώς μια αναζήτηση για ένα θεραπευτικό όνειρο, αλλά μια πορεία κάθαρσης και εξαγνισμού ώστε ο ασθενής να έρθει σε επαφή με το Θείο.
Ιερή Ιατρική
Αν και η σύγχρονη δυτική ιατρική επικεντρώνει τις -σαφώς υπολογίσιμες και αποτελεσματικές -δυνάμεις της στον στόχο της θεραπείας του ασθενή και την ανακούφισή του από παθολογικές καταστάσεις του οργανισμού του, βαρύνεται με το γεγονός ότι αγνοεί την συνειδητότητα του ασθενή και την περίπλοκη σχέση σώματος-νου, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στην αποκατάσταση του σώματος με χρήση μηχανημάτων και φαρμακευτικών σκευασμάτων. Αυτή η στάση συνεχίζεται, παρά την ανάπτυξη και την εμφανή στροφή των πασχόντων σε εναλλακτικές θεραπείες και άλλα συστήματα ιατρικής, όπως η ομοιοπαθητική, η ινδική Αγιουβέρδα ή η κινέζικη ιατρική που αντανακλούν διαφορετικές προσεγγίσεις και βλέπουν περισσότερο τον άνθρωπο σαν ένα ενεργειακό όν και την ασθένεια σαν ένα μπλοκάρισμα ή αγκύλωση ροής της ενέργειας. Η ολιστική ιατρική αναγνωρίζει καθαρά την σημασία της αντιμετώπισης των ασθενειών μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο σχέσεων και αλληλεπίδρασης της σωματικής, της συναισθηματικής, της νοητικής και ευρύτερα της ψυχικής ενέργειας.Η έννοια λοιπόν της θεραπείας για την ολιστική ιατρική, όπως διαμορφώνεται σήμερα μέσα από την ζύμωση και τον διάλογο των διαφορετικών προσεγγίσεων, δυτικών και ανατολικών, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αποκατάσταση της ισορροπίας της ενεργειακής ροής του ανθρώπινου οργανισμού, που είναι συνώνυμη με την υγεία μεν, αλλά όχι και με την ευεξία.Η παράδοση του Ασκληπιού διαμορφώνει μια τελείως διαφορετική αντίληψη. Η έννοια της ίασης για την αρχαιοελληνική σκέψη είναι κατά πολύ ευρύτερη από την σημερινή έννοια της θεραπείας. Πηγάζει από μια οπτική του κόσμου κατά την οποία το άτομο είχε πλήρη συναίσθηση ότι ήταν μέρος μιας κοσμικής τάξης που περικλείει τα πάντα. Ίαση σημαίνει προσωπική ολοκλήρωση, που απαιτεί την αποκατάσταση των δυσλειτουργιών, στην ψυχή και το σώμα. Αυτό σημαίνει αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με την φύση, την κοινωνία και το θείο, την εύρεση μιας αίσθησης σκοπού και την εναρμόνιση της ύπαρξης του με την εσωτερική και την ευρύτερη κοσμική τάξη.
Περιλαμβάνει την επαφή με αυτό που ο ψυχίατρος Roberto Assagioli, ο θεμελιωτής της Ψυχοσύνθεσης, ονομάζει «ανώτερο ψυχοπνευματικό» μέρος του ανθρώπου. Η αποκατάσταση της υγείας έρχεται μέσα από μια καταφυγή σε μια υπερ-ατομική αντίληψη, μια προσπάθεια σύνδεσης με το κοσμικό γίγνεσθαι και το Όλον. Ίαση είναι η θεραπεία της ίδιας της ψυχής και η επανένωση της με την ηρακλείτεια αφανή αρμονία, η αναγνώριση της θεϊκής της φύσης και η προσπάθεια προσέγγισης της. Γι΄ αυτό τα Ασκληπιεία είναι πρώτα απ΄ όλα ιεροί ναοί και ύστερα θεραπευτικά κέντρα. Πηγαίνοντας πέρα από την ολιστική ιατρική, της αντίληψης του ανθρώπου σαν ένα ενεργειακό πλέγμα, η παράδοση του Ασκληπιού είναι μια θρησκευτική, μια ιερή ιατρική. Πνευματικές ανησυχίες, συναισθήματα, ελπίδες, όνειρα και απογοητεύσεις είναι βασικά και όχι περιφερειακά στοιχεία για την ιερή ιατρική, γιατί όλες αυτές οι λειτουργίες είναι εκφράσεις της ψυχής. Συνεπώς, έχοντας σαν κεντρικό άξονα την ψυχή, η ιερή ιατρική είναι η κατεξοχήν Ψυχοθεραπεία.
Η Μεγάλη Πορεία
Το πλήθος των αρχαιολογικών, φιλολογικών και επιγραφικών τεκμηρίων μας επιτρέπει να έχουμε σήμερα μια πλήρη εικόνα της πορείας αναζήτησης του ικέτη-ασθενή προς την ίαση. Η διαδικασία διέφερε και ως προς τον σκοπό της αλλά και ως προς την πρακτική της από κέντρο σε κέντρο.Εγκοίμηση δεν γινόταν μόνο στα πολυάριθμα Ασκληπιεία, αλλά και σε μαντεία ή άλλους ιερούς τόπους. Στο μαντείο του Τροφώνιου στην Λιβαδιά, αλλά και στο Αμφιαράειον του Ωρωπού, η εγκοίμηση γινόταν κυρίως για μαντικούς σκοπούς, όπως γινόταν και στην Αίγυπτο στους ναούς της Ίσιδος και του Σαράπιδος. Στην Μικρά Ασία, ήταν οι ιερείς που υποβάλλονταν σε εγκοίμηση για λογαριασμό των πιστών στα Πλουτώνεια, ενώ κάποια άλλα Ασκληπιεία, όπως αυτό της Περγάμου, όπου μαθήτευσε και θεράπευε μελετώντας τα δικά του όνειρα και των ασθενών ο Γαληνός, αυτός ο μεγάλος Έλληνας φυσιολόγος, ανατόμος και ιατρός του 2ου μ.Χ αιώνα, και της Κω, όπου μαθήτευσε και αργότερα δίδαξε ο Ιπποκράτης, λειτουργούσαν παράλληλα και σαν σχολές ιατρικής, όπου πολλοί μαθήτευαν γύρω από τους μεγάλους θεραπευτές της εποχής. Τα σημαντικότερα Ασκληπιεία εξελίχτηκαν σε μεγάλα κτιριακά συμπλέγματα που περιελάμβαναν γυμναστήρια, λουτρά, θέατρα και χώρους διαβίωσης για τους πολυάριθμους ασθενείς. Το θέατρο της Επιδαύρου, για παράδειγμα, ήταν μέρος του συγκροτήματος του τοπικού Ασκληπιείου που ήταν το μεγαλύτερο και το πιο ξακουστό στον αρχαίο κόσμο, μια και ο ίδιος ο Ασκληπιός, ακολουθώντας τις υποδείξεις του δασκάλου και μέντορά του στην τέχνη της θεραπευτικής, του κενταύρου Χείρωνα, έδωσε ο ίδιος οδηγίες για την χωροθέτηση και κατασκευή του. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, με τις υποδείξεις του Ασκληπιού μεταφέρθηκε χώμα και τρίμματα ορυκτού από την περιοχή της Μαγνησίας- που ήταν πλούσιο σε μαγνητίτη- και στρώθηκε στην Επίδαυρο.
Σ΄ αυτό το χώμα φύτευαν τα βότανα που χρησιμοποιούσαν οι Ζάκορες, οι ιεροί θεραπευτές στις θεραπευτικές αγωγές τους. Επίσης οι κατσίκες και τα άλλα ζώα του ναού τρέφονταν από χόρτα φυτεμένα σ΄ αυτό το χώμα. Το γάλα απ΄ αυτές τις κατσίκες ήταν και η κύρια τροφή για τους περίφημους παρείες τα λίγο μεγαλύτερα του ενός μέτρου ξανθόφιδα που, εκπαιδευμένα από τους Ζάκορες, κατά την διάρκεια της τελευταίας φάσης της εγκοίμησης όταν πλέον ο ασθενής κοιμόταν στο άβατο, έγλειφαν και καθάριζαν χρόνια αποστήματα και πληγές, κάθονταν στις κοιλιές των στείρων γυναικών κ.α.
Όταν ο ασθενής πλησίαζε στην Επίδαυρο, έβλεπε στον δρόμο του και στον χώρο μπροστά στον ναό εκατοντάδες επιγραφές. Ήταν η καταγραφή πολλών περιστατικών από ασθενείς που βρήκαν την ίαση από το χέρι του Ασκληπιού. Από μόνες τους αυτές οι πινακίδες ήταν μια ισχυρή υποβολή που τόνωνε την πίστη στην θεραπεία, μέσα από την συνάντηση με το θείο. Γνώριζαν με αυτόν τον τρόπο ότι εδώ κατοικεί ο θαυματουργός Ασκληπιός και το μόνο που είχαν να κάνουν για να θεραπευτούν ήταν να παραδώσουν πλήρως και τελειωτικά την ασθένειά τους σε εκείνον και στους ιερείς- θεραπευτές εκπροσώπους του. Έπρεπε λοιπόν να εξαγνίσουν τον εαυτό τους και να προετοιμαστούν για την άφιξή του στα όνειρά τους.Πριν φτάσει ο ασθενής στην τελευταία φάση της εγκοίμησης, τον ύπνο στον καθαγιασμένο χώρο μπροστά στο υποβλητικό χρυσελεφάντινο άγαλμα του θεού που βρισκόταν στο άβατο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου, για δυο- τρεις ημέρες ακολουθούσε ένα τυπικό εξαγνιστικών τελετουργιών, που περιελάμβανε τα –πολύ σημαντικά- καθαρτήρια λουτρά, αυστηρή νηστεία ή συγκεκριμένους διαιτητικούς περιορισμούς ανάλογα με την περίπτωση, αποχή από ερωτική πράξη κ.α.Μέσα στο τυπικό συμπεριλαμβάνονταν η παρακολούθηση των διδασκόμενων στο θέατρο τραγωδιών και η προσφορά θυσιών. Υπήρχε επίσης και η παροχή μιας πρωτοβάθμιας περίθαλψης πριν την εγκοίμηση, που ήταν η κορύφωση της πορείας για την ονειρική συνάντηση με τον Ασκληπιό.Αυτή η πρωτοβάθμια περίθαλψη ήταν αρκετά εκτεταμένη στο εύρος της, μια και περιελάμβανε χειρουργικές επεμβάσεις όπως διάνοιξη αποστημάτων, ανατάξεις σπασμένων μελών κλπ., αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θεωρούνταν η αιτία για την ίαση των ασθενειών. Αυτή την δώριζε αποκλειστικά η «επιφάνεια» του Ασκληπιού μέσω του θεραπευτικού ονείρου.
Η Επίσκεψη του Θεού
Όταν οι ασθενείς είχαν ολοκληρώσει την προκαταρτική διαδικασία, ξάπλωναν στις στιβάδες (στρώματα) τους μέσα στο άβατο. Περίμεναν με αγωνία τον γεροντότερο ιερέα να μπει από την είσοδο της ανατολής και να φωνάξει τρεις φορές: « Ασκληπιέ θαυματουργέ, σε περιμένουμε». Ακολουθούσε ομαδική ψαλμωδία, με ύμνους προς τον πανθεραπευτή Ασκληπιό και επικλήσεις να τους επισκεφτεί την ώρα του ύπνου και να τους θεραπεύσει από τα πάθη τους. Κατόπιν ο Ζάκορας άρχιζε να ψέλνει λόγια ακατανόητα και να χειρονομεί υψώνοντας τα χέρια προς το άγαλμα του θεού και κατεβάζοντας τα προς τους ασθενείς. Μόλις οι λύχνοι έσβηναν, έμεναν μόνο τα μάτια του θεού να λάμπουν από το επιβλητικό παράστημα του Ασκληπιού στο άκρο του άβατου που τραβούσε τα βλέμματα των γεμάτων πίστη και ελπίδα ασθενών. Καθώς ακούγονταν ο απόμακρος ήχος ενός αυλού και κάποιου κρουστού σε ένα όλο και πιο αργό, υπνωτιστικό ρυθμό βυθίζονταν αργά σε ένα βαθύ στάδιο χαλάρωσης Όλη αυτή η διαδικασία ήταν μια τελετουργική υποβολή, μια επαγωγή σε ομαδική ύπνωση, που δεν αργούσε να ρίξει σε ύπνο τους ασθενείς, κάποιοι από τους οποίους είχαν από πριν πιει συγκεκριμένα σκευάσματα που τους είχαν δοθεί. Σε μια περίπου ώρα μετά το σβήσιμο των λύχνων, οι παραστάτες, το βοηθητικό προσωπικό του ναού, άνοιγαν αθόρυβα τις πόρτες και έμπαιναν μέσα οι ειδικευμένοι ιερείς- θεραπευτές. Έκαναν θεραπευτικές επεμβάσεις, όπως έμπλαστρα και εντριβές, ψαύσεις και επαναφορές στην θέση μυών και νεύρων, πλύσεις και καθαρισμούς πληγών κλπ. Μαζί τους έμπαιναν στην τεράστια αίθουσα οι παρείες, τα εκπαιδευμένα ιερά φίδια, που επικουρούσαν το θεραπευτικό έργο. Σέρνονταν ανάμεσα στις στιβάδες και πάνω στα σώματα των σε βαθύ ύπνο και ονειρευόμενων ασθενών.Ο θεός Ασκληπιός εμφανίζονταν στα όνειρα σαν ένας γενειοφόρος άντρας που κρατούσε μια βακτηρία (μπαστούνι), ή σαν ένα αντρικό χέρι που άγγιζε το πάσχον μέρος. Συχνά ήταν τα θεραπευτικά όνειρα με φίδια. Επίσης καλοί οιωνοί θεραπείας ήταν η εμφάνιση ενός σκύλου, που θεωρούνταν σύντροφος του Ασκληπιού ή ενός πετεινού, επίσης σύμβολο του θεού.Την άλλη μέρα, οι ασθενείς εξιστορούσαν τι είδαν στον ύπνο τους στους ιερείς, και ανάλογα με το όνειρο, τους δινόταν κάποια αγωγή για να ακολουθήσουν. Ήταν πολλές οι φορές όμως που ο ασθενής ξυπνούσε εντελώς θεραπευμένος και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως γνωρίζουμε από τις επιγραφές, η θεραπεία έφτανε στα όρια μιας θαυματουργής ιάσεως από μακρόχρονη ασθένεια. Τέλος, όλο το ιστορικό της ασθένειας, του ονείρου και της ίασης, καταγραφόταν στις πινακίδες και εκτίθεντο σε κοινή θέα. Επίσης συχνά η ίδια η ιαματική θεότης ζητούσε την προσφορά ενός αφιερώματος εκ μέρους του θεραπευμένου πλέον ικέτη, κάτι που δινόταν ασφαλώς με περίσσια γενναιοδωρία.
Ουροβόρος Όφις
Όπως τα όνειρα γεννιούνται από άτομα, έτσι οι μύθοι γεννιούνται από πολιτισμούς. Ο εξοστρακισμός του μύθου και η επικράτηση της επιστημονικής λογικής είναι το συλλογικό όνειρο της εποχής μας, που μας οδήγησε στο σημείο που βρίσκεται η ανθρωπότητα σήμερα. Και είναι ακριβώς σήμερα, που περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, καταλαβαίνουμε την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας. Έχουμε την άμεση ανάγκη, μπροστά στο αδιέξοδο και στο φάσμα της καταστροφής, να τοποθετήσουμε την ζωή μας σε ένα πλαίσιο που προσδίδει νόημα, χωρίς να απογυμνώνει τον άνθρωπο από την πνευματικότητά του. Έχουμε την ανάγκη να ανακαλύψουμε ένα καινούργιο μύθο, για να μπορέσουμε να ονειρευτούμε ξανά.Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι πιο προωθημένες τάσεις στην ψυχοθεραπεία και στην ιατρική σήμερα κατανοούν αυτή την ανάγκη επαναπροσδιορισμού μιας καινούργιας θεώρησης για το τι σημαίνει υγεία και ευημερία. Έτσι, το φίδι του Ασκληπιού μετουσιώνεται, κινείται μέσα στον χρόνο και εμφανίζεται ξανά στην εποχή μας σαν ένας ουροβόρος όφις, ένα φίδι που δαγκώνει την ουρά του, συμβολίζοντας την ολοκλήρωση, αλλά και την επιστροφή στην αρχική πηγή. Ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στο να ανακαλύψουμε, αρκεί μόνο να θυμηθούμε την πηγή μας, να εμβαπτιστούμε ξανά στον αρχικό μύθο. Τον μύθο της προσωπικής ολοκλήρωσης και της επαφής μας με το Θείο, τον μύθο του πανθεραπευτή Ασκληπιού.
http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/2015/02/t.html .-

 ***    Καλώς ήρθατε στην Μυστική Αθήνα!!!
Υπόγεια και μυστική Αθήνα,λίγο πολύ όλοι έχετε ακούσει για στοές,μυστικά περάσματα και υπόγεια ποτάμια,μεταφέρω ένα άρθρο του Παντελή Γιαννουλάκη το οποίο καλύπτει πλήρως ακόμα και τον πιο δύσπιστο.

«Δεν υπάρχει πόλη που να θέλει να απολαμβάνει τη ζωή και να αποφεύγει τα βάσανα περισσότερο από την Ευσαπία. Για να είναι μάλιστα το πέρασμα από τη ζωή στο θάνατο λιγότερο απότομο, οι κάτοικοι έκτισαν ένα κανονικό αντίγραφο της πόλης τους κάτω από τη γη». Ίταλο Καλβίνο



«Η νεομυθολογία δεν είναι τα διαδεδομένα ψέματα. Η νεομυθολογία είναι φαινόμενο στη ροή της πληροφορίας, που περιέχει, μεταξύ πολλών άλλων, και διαδεδομένα ψέματα, αλλά ακόμη πιο πολλές –παραλλαγμένες ή μεταλλαγμένες- αληθινές ιστορίες. (Μια αληθινή κατάσταση μπορεί να λάβει διαστάσεις νεομυθολογίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι αληθινή η κατάσταση)». Παντελής Γιαννουλάκης
ΚΑΘΟΔΟΣ
Κατάδυση στον υπόγειο κόσμο της Αθήνας σημαίνει κατάδυση στη σκοτεινή της πλευρά, στο υποσυνείδητό της. Σημαίνει κατάδυση στους φόβους, στις ανασφάλειες και τις αμφιβολίες της, στην άβυσσο των δοξασιών, των θρύλων και των δεισιδαιμονιών, στην άβυσσο του αρχέγονου τρόμου, ενός τρόμου που καλύφθηκε στο πέρασμα του χρόνου με τόνους μπετόν, πέτρας και χώματος, λωρίδες ασφάλτου και θόρυβο.
Η νεομυθολογία της υπόγειας Αθήνας. Μάλλον δεν χρειάζεται να είναι κανείς «ειδικός» στα θέματα του μυστηρίου για να την γνωρίζει. Ο καθένας πλέον το έχει ακούσει. Άλλωστε είναι ένα ζήτημα που κατάφερε να γίνει πρωτοσέλιδο ακόμη και στην εφημερίδα Espresso (12 & 13/12/2000). Το υπέδαφος της πρωτεύουσας είναι γεμάτο από υπόγειες στοές. Αυτές συνδέονται μεταξύ τους και συνδέουν τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της πόλης, ενώ ποιος ξέρει και τι μπορεί να συμβαίνει τα βράδια σε ορισμένες από αυτές. Η ιστορία έχει ως εξής. Ξεκινάς το ταξίδι σου από κάποια από τις «γνωστές εισόδους» του κέντρου της πόλης. Από τα υπόγεια της Βουλής στο Σύνταγμα, την εκκλησία της Αγίας Δυνάμεως δίπλα στο Υπουργείο Παιδείας στην οδό Μητροπόλεως, την Ρώσικη Εκκλησία στην οδό Φιλελλήνων ή το κτίριο της οδού Ακαδημίας 58a με τον θρυλικό και απομακρυσμένο πλέον υπέρθυρο δράκο. Από εκεί συνεχίζεις το δρόμο και ανάλογα με την πορεία που θα ακολουθήσεις μπορείς να βγεις στους Αγίους Ισιδώρους στον λόφο του Λυκαβηττού, ή στις υπόγειες στοές κάτω από την Ακρόπολη όπου υπάρχει άλλωστε και ο «πραγματικός» μυστικός Παρθενώνας. Αν προχωρήσεις για ώρα μέσα στις σκοτεινές στοές μπορείς να φτάσεις ως το μοναστήρι της Καισαριανής στον Υμηττό, ή φυσικά στην σπηλιά «του Νταβέλη» στην Πεντέλη περνώντας και κάτω από το σπίτι της Δουκίσσης της Πλακεντίας.
Σύμφωνοι λοιπόν, όλοι φαίνεται πως έχουν ακούσει τις σχετικές ιστορίες, ή έστω τις πιο γνωστές απ’ αυτές, όμως πόσοι στ’ αλήθεια έχουν πράγματι προσπαθήσει έστω, να εισέλθουν σε κάποια από τις στοές για να εξετάσουν το θέμα; Πόσοι απ’ αυτούς έχουν στη συνέχεια ακολουθήσει τις περίφημες αυτές διαδρομές και έχουν διαπιστώσει με τα μάτια τους την αλήθεια;
Δυστυχώς οι απαντήσεις, για όσους αγαπούν τα μυστήρια, είναι μάλλον απογοητευτικές. Ελάχιστοι έχουν επιχειρήσει να μπουν σε κάποια από τις εισόδους των στοών, ξεπερνώντας το φόβο τους για το σκοτάδι και το άγνωστο που αυτές συμβολίζουν, καθώς κανείς δεν γνωρίζει τι είναι πιθανόν να συναντήσει στον υπόγειο αυτό κόσμο. Αλλά και για αυτούς τους λίγους, τους περισσότερο παράτολμους, που κάποτε μπορεί να το επιχείρησαν, το τέλος δεν ήταν αυτό που είχαν ονειρευτεί. Το υπόγειο ταξίδι συνήθως δεν προχωρά περισσότερο από μερικά μέτρα και οι στοές φαίνεται να μην οδηγούν πουθενά αλλού. Όταν, λοιπόν, οι περισσότερες είσοδοι της Υπόγειας Αθήνας έχουν ερμητικά σφραγιστεί και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ανοίξει δύο - τρεις καινούργιες, αρκούμαστε στη Φαντασία μας για να εξερευνήσουμε στοές και λαγούμια. Κυρίες, κύριοι, καλωσήρθατε στην «Κλειδωμένη Υπόγεια Αθήνα».
Ωραία ως εδώ. Οι σκεπτικιστές μπορούν να χαμογελάσουν και τρίβοντας τα χέρια από ικανοποίηση να πουν: «Αν δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις, τότε δεν υπάρχει κανένα ζήτημα. Φαίνεται πως πρόκειται απλά για ένα θέμα που ξεκίνησε από φήμες και συνεχίστηκε παίρνοντας διαστάσεις νεομυθολογίας». Μια στιγμή όμως, είπαμε πως: «Μια αληθινή κατάσταση μπορεί να λάβει διαστάσεις νεομυθολογίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι αληθινή η κατάσταση». Ακόμη κι αν δεν υπάρχουν (ή τουλάχιστον δεν τις γνωρίζουμε) ατράνταχτες αποδείξεις για την ύπαρξη στοών από ανθρώπους που έχουν περπατήσει σε αυτές ή από υπόγειους χάρτες που περιγράφουν με ακρίβεια τις διαδρομές, υπάρχουν, ωστόσο, στοιχεία που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Για τον ερασιτέχνη κυνηγό μυστηρίων, κάθε συλλογισμός μπορεί να πυροδοτήσει διαδοχικές διανοητικές εκρήξεις. Μία ερώτηση, ένας συνειρμός μπορούν να αποτελέσουν το κλειδί. Όταν τα κλειδιά για την Υπόγεια Αθήνα έχουν χαθεί ή σαπίζουν σε σφηνωμένα συρτάρια, μόνο μέσο εξερεύνησης είναι οι υπάρχουσες πληροφορίες, η Φαντασία και διάθεση συλλογιστική. Μπορεί κάτι να μας ξέφυγε…
Ανοίγουμε τον χάρτη της Αθήνας και προσπαθούμε να παρατηρήσουμε. Γραμμές, σχέδια, τετραγωνάκια, χρώματα, γράμματα. Αγγίζουμε τον χάρτη, μα το μόνο που νιώθουμε είναι το χαρτί, μία επιφάνεια τίποτα περισσότερο. Κάτω από το χαρτί με τα σχεδιάκια δεν υπάρχει τίποτα, κανένα βάθος. Κάτι ξένο απλώνεται κάτω και πέρα από το χάρτη. Ο Χάρτης δεν είναι η Αθήνα. Το μάτι μας πέφτει στην Ακρόπολη και το αφήνουμε να περιπλανηθεί στους δρόμους γύρω της, όπως το μάτι του δορυφόρου. Εστιάζουμε όπου μας κάνει εντύπωση, ψάχνουμε για άγνωστα μέρη, τοποθεσίες πάνω στον χάρτη που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ, παράξενα ονόματα, η φαντασία μας οργιάζει. Και τα ερωτήματά μας παραμένουν αναπάντητα. Αχαρτογράφητα. Ο χάρτης είναι ελλιπής. Απουσιάζουν τα υπόγειά του, θριαμβεύουν οι ταράτσες του. Ο δορυφόρος ερωτοτροπεί με την επιφάνεια, με το πρόσωπο, δεν ενδιαφέρεται για τα μύχια. Το μόνο που μπορούμε, είναι λάθρα να υποθέτουμε και λάθρα να φανταζόμαστε. Η Υπόγεια Αθήνα κρύβει τα Μυστικά της. Χρειαζόμαστε άλλη όραση για να τα εξερευνήσουμε.
Ο ΝΤΑΒΕΛΗΣ, Ο ΤΡΕΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
Το νερό της βροχής αλλά και ανθρώπινα χέρια κατέσκαψαν τα βουνά γύρω από την Αθήνα. Λατομεία, ορυχεία, λατρευτικές σπηλιές χρωστούν στον άνθρωπο τη διαμόρφωσή τους. Ληστές, επαναστάτες, μοναχοί, βοσκοί, στρατός έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς τους πέτρινους όγκους που περικυκλώνουν την Αθήνα. Το πιο φημισμένο βουνό της Αθήνας στο πεδίο των παράξενων μελετών είναι η πολυσυζητημένη Πεντέλη. Στην αρχαιότητα τροφοδοτούσε τους Αθηναίους με το περίφημο πεντελικό μάρμαρο από το οποίο είναι κατασκευασμένος και ο Παρθενώνας. Αιώνες μετά η σπηλιά των Αμώμων που βρίσκεται στο βουνό και κάποτε αποτελούσε λατρευτικό και ασκητικό χώρο, όπως μαρτυρούν και τα μικρά εκκλησάκια που στέκουν στην είσοδό της, συνδέεται με καθοριστικό τρόπο με τον φοβερό λήσταρχο Νταβέλη και έκτοτε γίνεται γνωστή με το όνομα «Σπηλιά του Νταβέλη». Η λαϊκή φαντασία ήθελε τον Νταβέλη να μπαινοβγαίνει απαρατήρητος στην πόλη των Αθηνών χρησιμοποιώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών που με κομβικό σημείο την Πεντέλη οδηγούσε σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, ενώ επέτρεπε και την διαφυγή σε μακρινά σημεία εκτός της πόλης. Μία από αυτές τις στοές μάλιστα υποτίθεται πως οδηγούσε στα υπόγεια της θερινής έπαυλης της Δούκισσας της Πλακεντίας στην Πεντέλη. Η αλληλεπίδραση φαντασίας και πραγματικότητας στο τρίπτυχο Πεντέλη- Νταβέλης- Δούκισσα της Πλακεντίας, με εξαιρετικά γόνιμο τρόπο μας έδωσε τον πιο συναρπαστικό σύγχρονο θρύλο των Αθηνών.
Το ενδιαφέρον για τα μυστήρια της Πεντέλης αναζωπυρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και τις αρχές του ’80, όταν ξεκίνησαν τα θρυλικά στρατιωτικά έργα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της σπηλιάς με άκρα τότε μυστικότητα. Οι θεωρίες συνωμοσίας της εποχής μιλούσαν για δημιουργία υπογείων αποθηκών πυρηνικών και για επαφές με εξωγήινους. Μια άλλη θεωρία ήθελε μεγάλες ποσότητες λατύπης από το βουνό να ταξιδεύει για ύποπτους λόγους στην Αμερική. Τα μυστηριώδη μέχρι και σήμερα έργα σταμάτησαν στις αρχές περίπου της δεκαετίας του ’90, όταν η περιοχή εγκαταλείφθηκε μ’ έναν μάλλον βιαστικό και ακατανόητο τρόπο. Τα ίχνη που άφησαν αυτά τα έργα στο χώρο είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Αινιγματικές και σχεδόν κωμικές δυο στοές στέκουν εκατέρωθεν της σπηλιάς των Αμώμων. Μοιάζουν σαν ο στρατός να προσπαθούσε να προσεγγίσει την σπηλιά από …τα πλάγια. Πολλές θεωρίες έχουν αναφερθεί για τη χρησιμότητα αλλά και την παραδοξότητα των ημιτελών, όπως φαίνεται, αυτών έργων. Το σίγουρο είναι ότι κάποτε υπήρξε ενδιαφέρον, ο στρατός προσπάθησε να ανοίξει σήραγγες. Να υποθέσουμε ότι το μετάνιωσε στην πορεία ή ότι ευοδώθηκαν άλλα έργα που εξυπηρετούσαν καλύτερα τα όποια συμφέροντα; Αχ, Πεντέλη! Με τόσο κόσμο μαζεμένο εκεί πάνω τα ραντάρ έπιαναν παράσιτα.
Η μόνη είσοδος στοάς που υπάρχει ανοικτή σήμερα εντός της σπηλιάς, δεν οδηγεί παρά μερικά μέτρα πιο βαθιά σε μια υπόγεια μικρή λίμνη. Μόνο υποθέσεις μπορούμε πλέον να κάνουμε για την πιθανή ύπαρξη και άλλων στοών πριν την έναρξη των έργων. Από το βουνό βέβαια δεν εξαλείφθηκαν τα παράξενα φαινόμενα, με υπόκωφους μηχανικούς θορύβους, θεάσεις αγνώστων όντων και παρεμβολές σε μηχανήματα να συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Φαντάζει πάντως παράλογο ο ελληνικός στρατός ή όποιες δυνάμεις εκμεταλλεύονταν με κάποιο τρόπο το πεντελικό όρος να έπαψαν ξαφνικά να ενδιαφέρονται για αυτό. Η Αθήνα χρειάζεται αεράμυνα, χρειάζεται καταφύγια και χρειάζεται υπόγειες βάσεις. Στοιχειώδης στρατηγική προετοιμασίας πολέμου. «Αν θέλεις ειρήνη, προετοίμαζε τα βουνά σου…» Η κοινή λογική προστάζει ότι αν οι ιθύνοντες, έπαψαν να ασχολούνται με την Πεντέλη, δεν είναι γιατί έχασαν το ενδιαφέρον τους, αλλά γιατί έστρεψαν την προσοχή τους αλλού. Κάπου εδώ, ξεκίνησαν να ακούγονται ιστορίες για τον Υμηττό. Ο Υμηττός ή αλλιώς Τρελός (!) βρίθει από τρύπες και ανοίγματα με μαρτυρίες για ανθρώπους που χάθηκαν για πάντα στα βάθη του. Φημολογείται ότι οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις δεν είχαν παρά να εκμεταλλευτούν τις ήδη υπάρχουσες διόδους. Άλλες μαρτυρίες μιλούν για θεάσεις UFO, παράξενων φώτων ή ακόμη και πλασμάτων. Είναι γεγονός πάντως ότι απαγορεύεται η παραμονή στον Υμηττό μετά τη δύση του ηλίου.
Ο Υμηττός θεωρείται θετικός πόλος σε ένα παράξενο κύκλωμα που περιζώνει την Αθήνα. Αντίθετα, αρνητικός πόλος θεωρείται η Πεντέλη και εξισορροπιστής ο χαρακτηριστικότερος λόφος των Αθηνών: Ο Λυκαβηττός. Στο κέντρο της Αθήνας, στέκει πράσινος ακόμα και φυλάει τα μυστικά του. Κλειδαμπαρωμένες είσοδοι προς το εσωτερικό του, εκκλησάκια κτισμένα πάνω στον βράχο και πάνω από στοές, ημιτελή έργα και άφαντες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Το 1885 ο ρομαντικός κλασικιστής αρχιτέκτονας Ερνέστος Τσίλερ ατενίζει τον Λυκαβηττό, επιθυμεί να τον ονομάσει «Αερικόν Θεραπευτήριον» και ονειρεύεται κήπους ένυδρους, καταρράχτες και κιονοστοιχίες με θέα την Ακρόπολη. Φαίνεται, γνωρίζει ότι ο Λυκαβηττός κρύβει υπόγεια ποτάμια, τα σχέδιά του όμως μένουν στα συρτάρια. Από το Λυκαβηττό βλέπεις τον λόφο του Στρέφη, θυμάσαι κάποιον που σου είπε ότι μεταξύ Λυκαβηττού και Στρέφη κάποτε ήταν δάσος με νεράιδες (στο παρελθόν δεν χτίζονταν σπίτια εκεί, αλλά όταν οι παραδόσεις ξεχάστηκαν και άρχισε να οικοδομείται, δημιουργήθηκε μια «νέα πόλη»,η σημερινή περιοχή Νεάπολη) και χαμογελώντας αποστρέφεις το βλέμμα σου. Εξάλλου πάντα ο λόφος σε αποπροσανατόλιζε, ακριβώς όπως και οι αλλοπρόσαλλες κατασκευές στα πλευρά του, λες και ο χώρος ήταν κομβικό σημείο, σταυροδρόμι.
Από τα υπόγεια μυστήρια της Αττικής δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα ορυχεία και τα μεταλλεία της. Στο Λαύριο, όπου οι Αθηναίοι διατηρούσαν στην αρχαιότητα μεταλλεία αργύρου, υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που αναφέρουν παράξενες όσο και εξωφρενικές ιστορίες για τις στοές των ορυχείων. Ορυχεία και νταμάρια αποτέλεσαν για μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα πολλοί από τους λόφους και τα βουνά της Αθήνας. Η φύση των εργασιών προϋπέθετε διάνοιξη εισόδων και εξόδων στους ορεινούς όγκους. Πολλές φορές, ωστόσο, οι εργασίες διακόπτονταν απότομα και δίχως εμφανή δικαιολογία. Οι χάρτες των στοών των ορυχείων αποτελούν συλλεκτικά αντικείμενα μεταξύ των ερευνητών των υπόγειων στοών αλλά και των επίδοξων κυνηγών θησαυρών. Πολύτιμοι οδηγοί είναι και οι γνώστες των στοών που κάποτε δούλευαν εκεί. Οι ιστορίες που διηγούνται αφορούν δαιδαλώδη δίκτυα, άγνωστα ακόμα και στους πιο έμπειρους, μυστηριώδη φώτα και φωνές, χαμένους συντρόφους, ξεχασμένα κοιτάσματα, συναισθήματα τρόμου και αποπροσανατολισμού. Οι άνθρωποι αυτοί κυριολεκτικά μετοίκησαν στην Υπόγεια Αθήνα και έζησαν εκεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. Στις διηγήσεις τους πάντα αναφέρουν τον φρικτό φόβο τους να αποκλειστούν στα έγκατα της Γης, όσο και την λυτρωτική ανακούφισή τους όταν αντίκριζαν τον Ήλιο μετά από ώρες σκοταδιού.
ΥΔΑΤΙΝΟΙ ΘΕΟΙ ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Ένα άλλο άγνωστο κεφάλαιο της Υπόγειας Αθήνας είναι οι διάφοροι ποταμοί που την διέσχιζαν και πλέον ρέουν υπογείως. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια ανασκαφών, ανεγέρσεων οικοδομών και των εργασιών του Μετρό οι εργάτες συνάντησαν κομμάτια των ποταμών αυτών που παλαιοί περιηγητές αλλά και κάτοικοι θυμούνται. Η Αθήνα είχε ανέκαθεν πολλούς ποταμούς-χειμάρρους και ήταν πλούσια σε νερά, με το 80% των νερών να απορροφούνται από το έδαφος. Μελέτες (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 29/12/2002) έχουν αποδείξει ότι κάτω από την Αθήνα, σχεδόν σε κάθε δρόμο της, κρύβεται ένα μπαζωμένο ρέμα ή ένα υπόγειο ποτάμι που συνεχίζει να κυλά. Μόνο στο Λεκανοπέδιο της Αττικής έχουν μπαζωθεί και τσιμεντοποιηθεί περίπου 550 χιλιόμετρα ρέματα και χείμαρροι. Τα ποτάμια μπαζώθηκαν προκειμένου να πραγματοποιηθούν τα οικιστικά όνειρα των κατοίκων της ΑΘήνας αλλά σε πολλά σημεία τους συνεχίζουν να κατεβάζουν νερό και να αποτελούν απειλή όταν φουσκώνουν από τις νεροποντές.
Ο Ιλισός, το μεγαλύτερο ποτάμι που διέσχιζε την Αθήνα, ξεκινούσε από τον Υμηττό και σήμερα κυλάει εξ ολοκλήρου υπογείως. Συνεχίζει κάτω από τη Μιχαλακοπούλου, περνάει από την Βασ. Σοφίας μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο, συνεχίζει στην Καλλιρρόης, για να καταλήξει μετά την Καλλιθέα στη θάλασσα. Οι Αθηναίοι θεωρούσαν τον Ιλισό ιερό και στις όχθες του διατηρούσαν βωμούς πολλών θεών. Η σπουδαιότητά του, ωστόσο διαφαίνεται περισσότερο από το γεγονός ότι εκεί τελούνταν τα Μικρά Μυστήρια τα οποία σχετίζονταν τόσο με τα Ελευσίνια Μυστήρια, όσο και με Διονυσιακές τελετουργίες. Από το ιερό ποτάμι το μόνο που απομένει τώρα εμφανές είναι η στεγνή και χορταριασμένη κοίτη του δίπλα στην οποία είναι χτισμένη η Αγία Φωτεινή του Ιλισού. Στον Ιλισό χυνόταν ο Ηριδανός που ξεκινούσε από τον Λυκαβηττό και κατέβαινε από το Κολωνάκι. Κατά τη διάρκεια των εργασιών του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος, ανακαλύφθηκε η αρχαία κοίτη του. Ο ποταμός συνεχίζει στις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού, στην Αρχαία Αγορά και καταλήγει στον Κεραμεικό. Την κοίτη του Ηριδανού συνάντησε το Μετρό και στο Μοναστηράκι, γεγονός που ανησύχησε ιδιαίτερα τους υπεύθυνους, καθώς το ποτάμι φούσκωσε κάποιες φορές επικίνδυνα κατά τη διάρκεια των εργασιών. Ακόμα και σήμερα, ο υπόγειος ποταμός κατεβάζει 20-30 κυβικά νερού την ώρα, ενώ τις βροχερές μέρες το νερό υπερδιπλασιάζεται και από τα νερά του πλημμυρίζει η Ποικίλη Στοά και η Αρχαία Αγορά.
Από το Λυκαβηττό ξεκινούσε και ο Βοϊδοπνίχτης που χωριζόταν, με ένα μέρος του να περνάει από την οδό Δημοκρίτου και στην οδό Ακαδημίας προς το Αρσάκειο. Από τα Τουρκοβούνια ξεκινούσε ο Κυκλόβορος, ένας από τους μεγαλύτερους χειμάρρους της Αθήνας, έφθανε στο Πεδίον του Άρεως και διαμέσου της οδού Μάρνη κατέληγε στην πλατεία Βάθης. Το Παγκράτι και τον Βύρωνα διέσχιζαν ο Αλασσώνας και το ρέμα «Πήδημα της Γριάς» αντίστοιχα. Στο Φάληρο χύνονταν ο Βουρλοπόταμος (ή Ξηροτάγαρος) και το ρέμα της Πικροδάφνης. Το ρέμα του Ποδονίφτη κυλάει κάθετα τους δήμους Χαλανδρίου, Ψυχικού, Φιλοθέης και Ν. Ιωνίας, διασχίζει υπόγεια τη Λεωφόρο Κηφισίας καταλήγοντας στον Κηφισό. Οι σχετικές πανεπιστημιακές μελέτες συγκρίνουν την σημερινή τσιμεντούπολη με τις παλαιότερες διαμορφώσεις της όπου γεωργικές εκτάσεις, χωράφια και ποτάμια διέσχιζαν τη γη. Η εικόνα των πανάρχαιων ποταμών που πότιζαν την Αθήνα και απορροφούσαν τα νερά της βροχής έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Λόγω των επιχωματώσεων και των αλλοπρόσαλλων οικιστικών σχεδίων τα υπόγεια ποτάμια φουσκώνουν και πλημμυρίζουν κάθε φορά που βρέχει λίγο παραπάνω, υπενθυμίζοντάς μας την μακραίωνη ύπαρξή τους που χλευάζει τις όποιες προσπάθειες εξαφάνισής τους. Στις υπόγειες πια διαδρομές τους τα ποτάμια συνεχίζουν τις πορείες τους μουρμουρίζοντας φευγαλέα μυστικά μηνύματα κάτω από τα πόδια μας...
«ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΗΡΙΟ»
Ο Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος, το «Μέγα Θηρίο», μεταφέρει σήμερα τους δικούς του μυημένους στην Υπόγεια Αθήνα. Κατά τη διάρκεια των εργασιών που επίσημα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1992 αποκαλύφθηκε ένας άγνωστος κόσμος κάτω από την επιφάνεια. Πριν ξεκινήσουν οι εργασίες η εταιρία κατασκευής του Μετρό, χρηματοδότησε και υποστήριξε τεχνικά ανασκαφές έκτασης 69.000 τετραγωνικών μέτρων, τις εκτενέστερες που έγιναν ποτέ στην Αθήνα. Το Υπουργείο Πολιτισμού σχεδίασε και επέβλεπε τις αρχαιολογικές έρευνες που ομολογουμένως ολοκληρώθηκαν σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα. Ο Κεραμεικός, το Ολυμπιείο, το Σύνταγμα, η Ακαδημία και το Μοναστηράκι χαρακτηρίστηκαν Περιοχές Υψηλού Αρχαιολογικού Κινδύνου, ενώ σε κάθε σταθμό, οι ανασκαφές αλλά και αργότερα τα μηχανήματα εκσκαφής, αποκάλυπταν πληθώρα αναπάντεχων ευρημάτων από τη νεολιθική έως και τη σύγχρονη εποχή. Εκτεταμένα αποχετευτικά δίκτυα, υδραγωγεία, δημόσια λουτρά, νεκροταφεία, εργαστήρια, δρόμοι, τείχη και μία μυστηριώδης αίθουσα γεμάτη με λυχνίες ελαίου διακοσμημένες με ερωτικές σκηνές, περιλαμβάνονταν μεταξύ των πολύ σημαντικών ευρημάτων. Μόνο στον Κεραμεικό, το σημαντικότερο αρχαίο νεκροταφείο της Αθήνας, βρέθηκαν περίπου 1200 τάφοι. Φρέατα αποκαλύφθηκαν στο Ζάππειο, στον Εθνικό Κήπο, στο Σύνταγμα, στην Οδό Αμερικής και σε άλλες τοποθεσίες που θα περνούσε το Μετρό. Στην οδό Σανταρόζα υπόγειες σήραγγες συνέδεαν φρέατα και δεξαμενές που αποτελούσαν τμήματα υδραυλικών συστημάτων. Αποχετευτικά συστήματα, Ρωμαϊκοί αγωγοί ομβρίων υδάτων και δίκτυα φρεάτων ήταν συνήθη ευρήματα σε μέρη όπως ο Σταθμός Λαρίσης, ο Ευαγγελισμός και η σήραγγα Παλαιολόγου.
Πολλά από τα εν λόγω υδρευτικά και αποχετευτικά δίκτυα χαρακτηρίζονται ως πυκνότατα και πολύπλοκα και οι ίδιες οι επίσημες πινακίδες που έχουν αναρτηθεί στους σταθμούς του Μετρό αποδεικνύουν την ύπαρξη πυκνών υπόγειων στοών, πηγαδιών και φρεάτων κατά την διάρκεια των εργασιών. Σύμφωνα με την επίσημη πινακίδα που έχει αναρτηθεί δίπλα από την γιγαντοαφίσα στον σταθμό του Μετρό στην Ακρόπολη σχετικά με το φρέαρ νο. 68, «τα συμβατικά μηχανήματα εκσκαφής συναντούσαν στην πορεία τους αρχαία ορύγματα-πηγάδια και δεξαμενές- το υλικό πλήρωσης των οποίων με τα πρώτα χτυπήματα εκχυνόταν στο δάπεδο της σήραγγας» (φωτογραφία από τα αρχεία της Α’ ΕΠΚΑ). Η γιγαντοαφίσα δεν δημιουργεί και τις καλύτερες σκέψεις για το τι απέγιναν τα χιλιάδες ευρήματα. Στις πινακίδες τονίζεται ιδιαίτερα έως ύποπτα η μικρή σημασία που είχαν τα περισσότερα ευρήματα, η χρήση των πηγαδιών και των φρεάτων αποκλειστικά σαν αποχετευτικών δικτύων και η διάσωση των περισσότερων αρχαιοτήτων σε αποθήκες. Ελάχιστο μέρος των ευρημάτων παρουσιάζεται στους σταθμούς και αφού δεν γνωρίζουμε που βρίσκονται τα ευρήματα, πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τους υπόγειους χώρους, τα νεκροταφεία και τις υπόγειες στοές που συνάντησαν τα μηχανήματα του Μετρό;
Για να αποφευχθούν τέτοιες συναντήσεις, οι σήραγγες διανοίχθησαν σε βάθος 20 μέτρων «πολύ χαμηλότερο από αυτό στο οποίο βρίσκονταν οι αρχαιότητες». Όπως αποδεικνύει η ζημιογόνα συνάντηση του Μετρό με το Αδριάνειο Υδραγωγείο σε βάθος 27 μέτρων στο σταθμό της Πανόρμου (Ελευθεροτυπία 12/07/2002) οι αρχαιότητες δεν περιορίζονταν στα είκοσι μέτρα κάτω από την επιφάνεια, αλλά εκτείνονταν πολύ βαθύτερα. Γιατί έχει αποκλειστεί η ύπαρξη αρχαιοτήτων σε μεγαλύτερα βάθη; Αν οι υπεύθυνοι δεν γνώριζαν τις ακριβείς τοποθεσίες αρχαιολογικών ευρημάτων λίγα μέτρα κάτω από την επιφάνεια, πώς θα μπορούσαν να γνωρίζουν για πολύ πιο βαθιά; Ό,τι υπάρχει από εκεί και κάτω πέρασε στην ανυπαρξία από τη στιγμή που το πρώτο βαγόνι μπήκε σε λειτουργία. Προφανώς δεν θα επιτραπεί σε κανέναν αρχαιολόγο να αναζητήσει θησαυρούς κάτω από τις σήραγγες του Μετρό, αν θίγονται ιδιωτικά συμφέροντα.
Εκτός από το αρχαιολογικό ενδιαφέρον, τα αποχετευτικά δίκτυα και τις υπόγειες σήραγγες (γνωστές και άγνωστες), τα μηχανήματα του Μετρό συνάντησαν ένα έδαφος που δυσκόλευε αφάνταστα το έργο τους. Οι γεωλογικοί σχηματισμοί που αποτελούν το υπέδαφος της Αθήνας ονομάζονται «Αθηναϊκός Σχιστόλιθος», με τις δυνάμεις της φύσης να έχουν δημιουργήσει ένα πολυσύνθετο υπόβαθρο με κερματισμένα, πτυχωμένα και παραμορφωμένα στρώματα. Η δε βραχoμάζα χαρακτηρίζεται αvoμoιoγεvής, αvισότρoπη και αποσαθρωμένη. «Ανοιχτές ασυνέχειες, καρστικά έγκοιλα σε ασβεστολιθικά πετρώματα και κατακερματισμένο υλικό σε συμπαγή πετρώματα» τονίζουν την ιδιαιτερότητα του «Αθηναϊκού Σχιστόλιθου» Η Υπόγεια Αθήνα δείχνει να είναι σαθρή και διάτρητη. Μάλιστα, οι διαφοροποιήσεις αυτές, από τους πιο σκληρούς ως τους πιο χαλαρούς γεωλογικούς σχηματισμούς, δεν συναντούνται σε άλλες πόλεις με Μετρό, όπως το Παρίσι, η Μαδρίτη και το Βερολίνο! Σαν αποτέλεσμα, οι γεωτρήσεις που έγιναν δεν ήταν καθόλου αξιόπιστες, αφού κάθε λίγα μέτρα η μορφολογία του εδάφους άλλαζε. Τα υπερσύγχρονα μηχανήματα ΤΒΜ (Μετροπόντικες) αναγκάζονταν να αδρανοποιούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα και τη θέση τους έπαιρναν συμβατικές μέθοδοι προκειμένου να ολοκληρωθούν τα έργα. Ο ένας Μετροπόντικας ήταν καθηλωμένος για περίπου δύο χρόνια στην περιοχή της οδού Αγ. Κωνσταντίνου, ενώ ο άλλος έβρισκε ανυπέρβλητες δυσκολίες στις περιοχές της Ερμού και του Κεραμεικού και κάτω από τη Συγγρού συνάντησε ασταθή εδάφη, υπόγειες λίμνες και στοές.
Εξαιτίας του εδάφους αλλά και πιθανών λανθασμένων υπολογισμών σημειώθηκαν καθιζήσεις στην πλατεία Καραϊσκάκη, στην Αγίου Κωνσταντίνου, στην Ομόνοια, στην οδό Νίκης στο Σύνταγμα, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και στη Δουκίσσης Πλακεντίας. Θυμηθείτε το διάσημο πλέον περίπτερο στην Πανεπιστημίου 44, που η γη άνοιξε και το κατάπιε. Μόνο κάτω από το σημείο εκείνο βρέθηκαν δύο πηγάδια, μία υπόγεια στοά και ένας υπόγειος ποταμός!(Το Βήμα, 28/03/1999) Τσιμέντο ταχείας πήξεως κάλυψε το ανεπιθύμητο άνοιγμα, ενώ συνολικά 600.000 κ.μ. τσιμέντου χρησιμοποιήθηκαν για να γεμίσουν τις τρύπες που άφηναν πίσω τους οι Μετροπόντικες. Μία και μόνο εικόνα, του περιπτέρου που σε ζωντανή σύνδεση κατέρρεε, ήταν αρκετή για να τρομάξει τους υπεργήινους και να προβληματίσει τους υπεύθυνους. Σοβαρά ερωτηματικά τέθηκαν την περίοδο εκείνη ακόμα και για τη συνέχεια των έργων του Μετρό αφού η μία δυσκολία διαδεχόταν την άλλη. Εκτός από το σαθρό έδαφος και τις αρχαιότητες, τα μηχανήματα δεν μπορούσαν να προχωρήσουν τις ήδη καθυστερημένες εργασίες επειδή έπεφταν πάνω σε δίκτυα κοινωφελών οργανισμών, παράνομους και επομένως άγνωστους αγωγούς, μπαζωμένα ρέματα και ποτάμια, παλιές γαλαρίες και υπόγειες στοές τις οποίες οι γεωλόγοι δεν γνώριζαν που ακριβώς βρίσκονται.
Τα έργα, ωστόσο, ολοκληρώθηκαν και εδώ και έξι περίπου χρόνια ο Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος των Αθηνών εξυπηρετεί εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Ανησυχίες όμως εκφράζονται για την αντοχή του ήδη επιβαρημένου και αποδεδειγμένα πλέον κούφιου υπεδάφους. Παρόμοιοι προβληματισμοί αφορούν και τις μελλοντικές επεκτάσεις του Μετρό ιδίως προς περιοχές όπως το Περιστέρι που παλιότερα λειτουργούσαν λιγνιτωρυχεία. Όσον αφορά τις μελλοντικές νέες γραμμές, στην «Κίτρινη», θα συνδέονται Μαρούσι, Άνω Λιόσια, Παγκράτι/ Καισαριανή, Κολωνάκι, Πανεπιστήμιο, Εξάρχεια, Δικαστήρια, Γαλάτσι, Άλσος Βεΐκου. Δεν έχουν ακουστεί λίγα για υπόγειες διαδρομές που περνούν κάτω από ορισμένα από τα παραπάνω μέρη. Γιατί δεν ξεκλειδώνονται άραγε οι ήδη υπάρχουσες υπόγειες στοές να εξυπηρετηθεί ο κόσμος;
ΥΠΟΧΘΟΝΙΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
Ας πάμε και μια βόλτα ως την Ακρόπολη (την γνωστή, όχι την υπόγεια). Ένας μικρός περίπατος, στην πιο όμορφη ίσως περιοχή της πρωτεύουσας, τον πεζόδρομο των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου, αλλά και στο λόφο του Φιλοπάππου θα μας αποκαλύψει μια σειρά από σφραγισμένες με σιδερένιες πόρτες εισόδους σε μικρά σπήλαια ή «πηγάδια». Το ίδιο θα διαπιστώσουμε αν συνεχίσουμε και προς την αρχαία Αγορά, τον Κεραμεικό ή τους στύλους του Ολυμπίου Διός (κάπου εκεί κοντά όπου ο Δευκαλίων είδε κάποτε τα τελευταία νερά του κατακλυσμού να υποχωρούν σε μια ρωγμή του εδάφους). Αλλά και στους πρόποδες του «ιερού βράχου» θα δούμε κλειστά σπήλαια, όπως του Πανός και του Απόλλωνος.
Ο ιερός βράχος της Ακρόπολης με τους αμέτρητους λατρευτικούς χώρους, τα σπήλαια που αφθονούν στα διαβρωμένα του πετρώματα και τις ιερές πηγές που ξεπηδούν από τα σπλάχνα του, τυλιγμένος στην άχλη του μύθου στέκεται αινιγματικά στο πέρασμα του χρόνου κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των εξερευνητών με το πλήθος των θρύλων που μιλούν για θησαυρούς θαμμένους στο εσωτερικό του, αμύθητης αξίας αγάλματα και λαβυρινθώδεις στοές που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Υπάρχει μάλιστα και ένας θρύλος που τοποθετεί κάτω από το έδαφος της Ακρόπολης έναν Παρθενώνα μεγαλοπρεπέστερο από αυτόν που όλοι γνωρίζουμε. Ο Παυσανίας, περιγράφοντας την Ακρόπολη αναφέρει διάφορα ιερά σπήλαια, μυστηριώδη πηγάδια και ανοίγματα του εδάφους, καθώς και μυστικές τελετές που συνδέονταν με όλα αυτά.
Στη νότια πλευρά της Ακρόπολης, πάνω από το θέατρο του Διονύσου περιγράφει σπήλαιο πάνω στο οποίο βρισκόταν τοποθετημένος τρίποδας, ενώ στο εσωτερικό του έφερε παράσταση του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος να σκοτώνουν τα παιδιά της Νιόβης. Το σπήλαιο σήμερα πέρα από κάποιους εναπομείναντες κίονες φιλοξενεί (φυσικά!) και ένα χριστιανικό εκκλησάκι. Περιγράφοντας τον ιερό χώρο του Ερεχθείου ο Παυσανίας αναφέρει στο εσωτερικό του παράξενου οικοδομήματος την ύπαρξη ενός πηγαδιού με θαλασσινό νερό. Το αξιοπερίεργο σχετικά με αυτό το πηγάδι δεν είναι τόσο το γεγονός ότι διαθέτει θαλασσινό νερό, όσο το γεγονός ότι όταν φυσάει νοτιάς ακούγεται μέσα του ήχος κυμάτων! Υποτίθεται ότι το πηγάδι αυτό το δημιούργησε ο Ποσειδώνας με ένα χτύπημα της τρίαινάς του ως σημείο προς τους Αθηναίους κατά τη διάρκεια της φιλονικίας του με την Αθηνά για την κυριαρχία της πόλης. Άραγε υπάρχει κάποια υπόγεια διαδρομή που ενώνει το πηγάδι του Ερεχθείου με τη θάλασσα; Σήμερα πάντως το εσωτερικό του Ερεχθείου είναι απρόσιτο για το κοινό, και κανείς δεν μπορεί να είναι εκεί όταν φυσάει νοτιάς για να ακούσει τον φλοίσβο των κυμάτων που ταξιδεύει με τον άνεμο ως το βράχο της Ακρόπολης.
Δυτικά του Ερεχθείου σε συνέχεια με τον ναό της Αθηνάς βρίσκεται ναός της Πανδρόσου της μόνης κόρης του Κέκροπα που δεν παράκουσε την εντολή της θεάς να μην ανοιχθεί το καλάθι στο εσωτερικό του οποίου βρισκόταν το παράξενο οφιοειδές πλάσμα που ονομαζόταν Εριχθόνιος. Σχετική με αυτό το γεγονός – ίσως σε ανάμνησή του – ήταν μια μυστική τελετή την οποία περιγράφει ο Παυσανίας. Γι’ αυτή την τελετή προετοιμάζονταν δύο μικρές παρθένες – διαφορετικές κάθε φορά – οι οποίες κατοικούσαν για κάποιο χρονικό διάστημα κοντά στον ναό της Πολιάδος Αθηνάς και ονομάζονταν αρρηφόροι. Η τελετή διαδραματιζόταν κατά τη διάρκεια της νύχτας και είχε μυστηριακό χαρακτήρα.
Οι δύο αρρηφόροι τοποθετούσαν στα κεφάλια τους, κατά το πρότυπο των καρυάτιδων, καλάθια που τους έδινε η ιέρεια της Αθηνάς των οποίων το περιεχόμενο δεν γνώριζε ούτε η ιέρεια ούτε και οι ίδιες. Στη συνέχεια κατευθύνονταν προς τον περίβολο της Αφροδίτης των Κήπων ο οποίος βρισκόταν εκεί κοντά – στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης που είναι σήμερα κλειστή για το κοινό – και από εκεί κατέβαιναν μέσω ενός υπόγειου περάσματος στο εσωτερικό του βράχου. Εκεί κάτω άφηναν τα αντικείμενα που μετέφεραν και έπαιρναν κάτι άλλο που έβρισκαν εκεί ήδη τοποθετημένο και έφερναν πίσω μαζί τους καλυμμένο. Ο Παυσανίας είτε δεν ήξερε είτε δεν ήθελε να αποκαλύψει τη φύση των μεταφερομένων αντικειμένων, καθώς και τη σκοπιμότητα αυτής της τελετής για την οποία απ’ ό,τι φαίνεται ούτε και η ίδια η ιέρεια της Αθηνάς είχε επαρκή πληροφόρηση. Αλλά τότε ποιος είχε γνώση της φύσης όλων αυτών των αντικειμένων που πηγαινοέρχονταν μέσω υπογείων περασμάτων, χωρίς κάποιο προφανή λόγο με τέτοια μυστικότητα και μέσα στη νύχτα; Προφανώς κάποιος ή κάποιοι που κατείχαν ιδιαίτερες γνώσεις σχετικές τόσο με τις χθόνιες λατρείες, οι οποίες είχαν συνήθως μυστηριακό χαρακτήρα, όσο και με την ιδιαίτερη σημασία της χρήσης σπηλαίων και υπογείων στοών σε τέτοιου είδους τελετουργίες.
Ο λόφος του Φιλοπάππου βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Ακρόπολη προσφέροντας την ωραιότερη θέα προς τον Παρθενώνα. Εκεί δεσπόζουν καγκελόφραχτες οι υποτιθέμενες φυλακές του Σωκράτους που φημολογείται ότι συνδέονται με άλλο ένα τμήμα υπόγειων στοών. Μεταξύ των διαφόρων φραγμένων «πηγαδιών» που αφθονούν στο λόφο υπάρχει ένα που «κραυγάζει» ότι κάτι δεν πάει καλά. Λίγα μόλις μέτρα από την Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά πάνω στην πλαγιά, κάποιος έφερε από το σπίτι του ένα βράδυ ένα στρώμα και μια καρέκλα και τα τοποθέτησε στο «πηγάδι». Επειδή μάλιστα τον ενδιέφερε η διάταξη των απορριμμάτων του, κατάφερε με κάποιον τρόπο να τοποθετήσει από ύψος τεσσάρων περίπου μέτρων, την καρέκλα όρθια στο στρώμα! Πρέπει να ήταν κάποιος πολύ τακτικός για να μην την πετάξει απλά μέσα…
ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΥΠΟ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ
Στην Αθήνα ιδιαίτερη σχέση με την φημολογούμενη ύπαρξη υπογείων στοών και σηράγγων που συνδέουν διάφορα σημεία της πόλης έχουν και αρκετοί χριστιανικοί ναοί. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο ναός των Αγίων Ισιδώρων στον Λυκαβηττό στο εσωτερικό του οποίου υπάρχει ένα άνοιγμα που σύμφωνα με την αναρτημένη μέσα στον ναό επιγραφή αποτελούσε έξοδο διαφυγής των πιστών κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η ίδια επιγραφή αναφέρει ότι η υπόγεια διαδρομή έφτανε στο Γαλάτσι και από εκεί μέσω μιας άλλης οπής κατέληγε στην Πεντέλη. Η οπή όμως σήμερα δεν οδηγεί παρά μόνο λίγα μέτρα μακριά (βλ. άρθρο Άγιοι Ισίδωροι Λυκαβηττού, Η σφραγισμένη έξοδος, Μυστική Ελλάδα # 8, Μάρτιος 2005). Άραγε κάποιοι για λόγους που μόνο να φανταστούμε μπορούμε έκλεισαν την υπόγεια δίοδο ή απλά αυτή δεν υπήρξε ποτέ; Το ενδιαφέρον είναι ότι αν δεν υπήρξε, τότε η επιγραφή είναι η ατράνταχτη απόδειξη μιας εισβολής του φανταστικού στο πραγματικό! Η επιγραφή διασώζει έναν θρύλο αν όχι ένα γεγονός και στηρίζει την ύπαρξη αρχαίων υπογείων διαδρομών, έστω και στο επίπεδο του συλλογικού ασυνειδήτου.
Ένα ανάλογο παράδειγμα αποτελεί ο ναός της Αγίας Δυνάμεως στη γωνία των οδών Μητροπόλεως και Πεντέλης. Σύμφωνα με το ενημερωτικό φυλλάδιο που διανέμεται στο ναό, το εκκλησάκι που αποτελεί μετόχι της μονής Πεντέλης διαθέτει μία υπόγεια στοά που φτάνει ως το σκοπευτήριο Καισαριανής και χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας για τη μεταφορά πυρομαχικών. Τα πυρομαχικά αυτά κατασκευάζονταν από καλόγερους σε έναν υπόγειο χώρο του ναού που βρίσκεται σε βάθος 15 μέτρων κάτω από την Αγία Τράπεζα, από τον οποίο ξεκινούσε η στοά. Όπως μας πληροφορεί το φυλλάδιο «τους τοίχους του υπόγειου χώρου κοσμούν παλιές τοιχογραφίες και σκαλισμένες παραστάσεις πουλιών, φύλλων αμπέλου και αγγέλων που κρατούν ρομφαίες», γεγονός που υποδεικνύει ότι κάποτε αποτελούσε τόπο λατρείας. Η ύπαρξη μάλιστα κάποιων κιόνων εκεί ανάγει την ύπαρξη λατρευτικού τόπου στην αρχαιότητα. Το ιερό του ναού είναι βεβαίως κλειστό και για άλλη μία φορά αδύνατο να διαπιστωθεί η αλήθεια ή όχι των όσων επίσημα αναφέρονται για τα υπόγεια της Αγίας Δυνάμεως.
Μία άλλη εκκλησία της περιοχής του κέντρου που αποτέλεσε σταθμό στην νεομυθολογία της υπόγειας Αθήνας είναι η γνωστή ρώσικη εκκλησία στην Φιλελλήνων, στην περιοχή που κάποτε ονομαζόταν «Μπουμπουνίστρα» λόγω των ανεξήγητων κρότων που ακούγονταν κατά καιρούς από το υπέδαφος. Η Ρώσικη Εκκλησία γνωστή και ως εκκλησία της Παναγίας Λυκοδήμου διαθέτει μία κρύπτη αλλά η στοά που ξεκινά από αυτή δεν οδηγεί σε κάποιο δαιδαλώδες δίκτυο, αλλά αντίθετα σταματά σε ένα ρηχό αρχαίο πηγάδι. Άλλοι χριστιανικοί ναοί που έχουν συνδεθεί με το θέμα της Υπόγειας Αθήνας είναι η Μονή Καισαριανής, η Μονή Αστερίου και η Ομορφοκκλησιά στο Γαλάτσι.
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Από τα πιο μυστηριώδη «αόρατα» σημεία του κέντρου είναι η πόρτα στην Ακαδημίας 58 a που αποτελεί δεύτερη είσοδο του νεοκλασικού κτιρίου της οδού Μαυρομιχάλη 6. Δημιούργημα και οικία του μεγάλου και ιδιαίτερου αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ , το κτίριο παραμένει εντυπωσιακό και αποπνέει μυστήριο. Η παράδοξη αρχιτεκτονική και διακόσμηση μπορούν να εξάψουν την φαντασία του ερευνητή, με αποκορύφωμα ένα μικρό βυζαντινό μουσείο, μεταγενέστερη προσθήκη, που μοιάζει (;) με εκκλησάκι και καλύπτει όλη την εσωτερική αυλή. Περίτεχνα τέμπλα, κόγχες και η μεγαλοπρέπεια ενός άλλου αιώνα ιντριγκάρουν τη σκέψη. Το γεγονός ότι ο Τσίλερ σύμφωνα με τα αρχεία της Μασονικής Στοάς της Ελλάδας υπήρξε Μασόνος μάλλον δεν είναι αρκετό για να υποστηρίξει και τα όσα περί μυστικών τελετών εντός του κτιρίου έχουν αναφερθεί κατά καιρούς. Ο μεταλλικός δράκος που στόλιζε την είσοδο από Ακαδημίας 58a αποκαθηλώθηκε πριν λίγα χρόνια, αφού έγιναν ανόητες και ύποπτες συνδέσεις με «σατανιστικές» τελετές στο χώρο του οικήματος. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ούτε και είσοδοι που οδηγούν στον «κάτω κόσμο» παρά μόνο σκάλες που οδηγούν στον πάνω όροφο. Κανένα στοιχείο δεν αποδεικνύει τη σύνδεση της οικίας με υπόγειες στοές. Η πρόσβαση στην Ακαδημίας 58a από το εσωτερικό του σπιτιού έχει κλείσει με δύο τσιμεντένια χωρίσματα και στους δύο ορόφους, καθιστώντας οποιαδήποτε έρευνα αδύνατη.
Το κτίριο των παλαιών ανακτόρων που στεγάζει σήμερα το ελληνικό κοινοβούλιο υπήρξε ανέκαθεν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία αναφοράς των θρύλων που μιλούν για δαιδαλώδη δίκτυα στοών που διατρέχουν το υπέδαφος της Αθήνας. Η Βουλή χτίστηκε την περίοδο 1836-1840 από Βαυαρούς αρχιτέκτονες σ’ έναν ιδιόμορφο, υπερυψωμένο από τη μία πλευρά και σχεδόν επικλινή γεωγραφικό χώρο, ο οποίος πριν φιλοξενήσει το γνωστό σε όλους αυστηρό και επιβλητικό κτίριο είχε την ονομασία «Αναλαμπή»! Ως κτίριο προορισμένο για βασιλείς και μάλιστα μιας χώρας που δεν είχε ακόμη σταθεροποιηθεί πολιτικά, είναι πολύ πιθανό να διέθετε υπόγειες διεξόδους που θα χρησιμοποιούνταν σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης. Εντυπωσιακό μάλιστα είναι το πολυεπίπεδο υπόγειο γκαράζ της Βουλής, η ύπαρξη του οποίου οδηγεί συνειρμικά στη φήμη που θέλει τα υπόγεια της Βουλής να συνδέονται με τα σπήλαια του απαγορευμένου μετά το σούρουπο Υμηττού δημιουργώντας μία μυστική έξοδο κινδύνου, διαθέσιμη στα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου.

Το 1842, άρχισε η κατασκευή και του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία, που είναι το πρώτο κτίριο, εκτός των Ανακτόρων, που χτίστηκε στην πλατεία Συντάγματος. Για τις υπόγειες στοές της περιοχής έχουν επίσης ακουστεί πολλά. Τα Χριστούγεννα του 1944, μια ομάδα ανταρτών, εισερχόμενη από κάποια υπόγεια είσοδο της οδού Πειραιώς μετέφερε ένα τόνο δυναμίτιδας κάτω από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, όπου γινόταν συνάντηση των συμμάχων (ανάμεσά τους και ο Γ. Τσόρτσιλ και ο Γ. Παπανδρέου). Η έκρηξη δεν έγινε, γιατί η ασφάλεια του ξενοδοχείου ειδοποιήθηκε και εντόπισε εγκαίρως τα εκρηκτικά. Το σχέδιο των υπογείων δικτύων υποτίθεται πως είχε διαρρεύσει από την πολεοδομία Αθηνών (βλ. άρθρο του Jonathan Bright «Υπόγειες Πολιτείες», strange 23).
Για την περίπτωση του Συντάγματος είναι προφανές πως δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη ή μη υπογείων στοών για λόγους «εθνικής ασφαλείας». Αν πράγματι υπάρχει, όπως λέγεται, υπόγεια διαδρομή προς τα σπήλαια του Υμηττού, που θα οδηγούσε εκεί την πολιτική εξουσία (την παλαιότερη ή την σημερινή) σε περίπτωση κινδύνου, σίγουρα είναι μια πληροφορία που δεν θα έπρεπε να γνωρίζει ο καθένας, τουλάχιστον όχι στις ακριβείς λεπτομέρειές της.
Τώρα, το που μπορεί να οδηγούν όλες αυτές οι υπόγειες στοές δεν είναι το μεγαλύτερο μυστήριο σχετικά με αυτές. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει φήμες και για το τι μπορεί να συμβαίνει κάποια βράδια εκεί, όταν κανείς δεν μπορεί να το δει. Πόσο πιθανό είναι τελικά να υπάρχουν «μυστικές οργανώσεις» που δρουν στην Αθήνα και τελούν «παράξενες λειτουργίες» στα υπόγεια γύρω από το κέντρο της πόλης, ακόμα και κάτω από τη Βουλή, πράγμα που θα σήμαινε ότι σε αυτές λαμβάνουν μέρος και δημόσια πρόσωπα υπεράνω υποψίας;
Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 όταν ο Γιώργος Μπαλάνος, ο οποίος έχει συμβάλει καθοριστικά και σε αυτό το ζήτημα, δημοσίευσε έναν (θρυλικό πλέον) πρόλογο λίγων σελίδων στις «Ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου» (εκδόσεις Ωρόρα). Εκεί, ως συνήθως, αφήνοντας πολλά δυσνόητα υπονοούμενα, μεταξύ άλλων, για τις υπόγειες στοές της Αθήνας και τις πιθανές συνδέσεις τους με τη δράση μυστικών αδελφοτήτων, δίνει εντελώς νέα και διαφορετική όψη στο όλο θέμα. Φυσικά ήταν μερικά χρόνια νωρίτερα, όταν με το «Αίνιγμα της Πεντέλης» είχε κινήσει το ενδιαφέρον του κόσμου για το ζήτημα της σπηλιάς του Νταβέλη και της ευρύτερης περιοχής, που τελικά έφτασε, μέσα και από αρκετές παρεξηγήσεις, να αναφέρεται σε κάθε συζήτηση γύρω από την υπόγεια Αθήνα. Κάποια στιγμή στο παρελθόν ζητήθηκε και από κρατικές υπηρεσίες η βοήθειά του για να ερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί ένας «υπόγειος κίνδυνος», όπως έχει ο ίδιος αποκαλύψει. Το θέμα φαίνεται πως συνδέεται και με αυτό της «Σκιάς» και τελικά και με τα παράξενα καπάκια που φέρουν σύμβολα παραδοσιακά αποκρυφιστικά, όπως τα πεντάκτινα αστέρια σε όλες τις πιθανές εκδοχές τους και άλλα περίεργα σχήματα, και βρίσκονται διάσπαρτα στους δρόμους της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων.
Μυστηριώδη καπάκια, τρύπια βουνά, εκκλησίες με μυστικές κρύπτες, υπόγεια ποτάμια, υποχθόνιες λατρείες, απόρρητες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, απόκρυφες αδελφότητες με σκοτεινούς σκοπούς φτιάχνουν ένα περίπλοκο αλλά και συναρπαστικό μωσαϊκό που αποτελεί πρόκληση για κάθε επίδοξο εξερευνητή. Η νεομυθολογία της υπόγειας Αθήνας είναι το ίδιο λαβυρινθώδης και γοητευτική με τις σήραγγες που υποτίθεται πως διατρέχουν την πόλη. Ίσως και περισσότερο…
ΑΝΟΔΟΣ
Περπατάμε αμέριμνοι σε μία Νεκρή Πόλη. Την Αθήνα. Νεκροί Άνθρωποι και Νεκρά Κτίρια την αποτελούν. Ξένοι σε ένα αφιλόξενο νεκροταφείο, έχουμε χάσει τα κλειδιά της εξόδου. Ίσως δεν τα είχαμε ποτέ. Περιμένουμε τη Ζωή από το Σκοτάδι, μία δροσοσταλίδα δράσης, μία ανακάλυψη από μία Αθήνα που πέρασε στη Λήθη. Την Υπόγεια Αθήνα και τα ξεχωριστά μυστικά της. Αναζητούμε μία Έξοδο, αλλά οι έξοδοι έχουν κλείσει. Χωρίς κλειδιά, αναπολούμε μπροστά από πόρτες άδειες…
«Έτσι η Ευσαπία των ζωντανών άρχισε να αντιγράφει το υπόγειο αντίγραφό της. Λένε ότι αυτό δεν συμβαίνει μονάχα τώρα: λένε ότι στην πραγματικότητα είναι οι νεκροί που έκτισαν την πάνω Ευσαπία κατ’ εικόνα και ομοίωση της πόλης τους. Λένε ακόμα ότι στις δυο δίδυμες πόλεις δεν υπάρχει πλέον τρόπος για να ξεχωρίσει κανείς ποιοι είναι οι ζωντανοί και ποιοι οι νεκροί». Ίταλο Καλβίνο http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/2014/12/blog-post_843.html .-

***
~*~ ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  :  






















1~ ΥΓΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ μας Πέμπτη 14 Μαΐου 2015   : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/14-2015.html  .-
2~** ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Πέμπτη   14  Μαϊου  2015 : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/14-2015.html .-
3~** ~
ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  Παρασκευή  15  Μαϊου  2015   :
http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/15-2015.html .-
4~**   
~  ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  ,  Παρασκευή  22  Μαϊου 2015  : 
http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/22.html .-
5~***  ΥΓΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ μας Παρασκευή 22 Μαΐου 2015  ΒΛΑΣΗΣ  :http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/05/blog-post.html .-
6~ **  ΥΓΕΙΑ  για   ΟΛΟΥΣ  μας  Τρίτη 26 Μαΐου  2015 : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/26-2015.html .  -
7~**  ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Τετάρτη  27  Μαϊου  2015 :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/27-2015.html  .-
 8~**  ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ μας   Παρασκευή  29  Μαϊου  2015 :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/29-2015.html .-
 9~** ΟΛΑ  ΓΙΑ ΤΟ ΦΡΑΓΚΟΣΥΚΟ και  την Φραγκοσυκιά  Παρασκευή  30  Μαϊου  2015  :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/05/30-2015.html .-
 10~** ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Κυριακή  07  Ιουνίου  2015  : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/06/07-2015.html .- 
 11~**   ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ   μας - Δευτέρα  08  Ιουνίου  2015  : http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/06/08-2015.html .- 
 12 ~ ΥΓΕΙΑ   για  ΟΛΟΥΣ  μας  Τρίτη  09  Ιουνίου  2015  : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/06/09-2015.html .-  
13 ~ ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας ,  Παρασκευή  12  Ιουνίου   2015  :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/06/12-2015.html .- 
14 ~
ΥΓΕΙΑ  για ΟΛΟΥΣ  μας   Δευτέρα  15  Ιουνίου  2015 ΒΛΑΣΗΣ :
http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/06/15-2015.html .-    
 15 ~
ΟΛΑ  για  την ΑΛΟΗ  ΒΕΡΑ  Τρίτη  16  Ιουνίου  2015 ΒΛΑΣΗΣ : http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/06/16-2015.html , ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  , ΟΛΑ  για  την  ΥΓΕΙΑ , ΑΛΟΗ  ΒΕΡΑ στη ζωή μας. 
16~ΥΓΕΙΑ   για  ΟΛΟΥΣ  μας , Τετάρτη  17  Ιουνίου  2015 ΒΛΑΣΗΣ :  http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/06/17-2015.html .-
17 ~ ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας   , Σάββατο  20  Ιουνίου  2015 :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/06/20-2015.html .-
 18 - ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Τετάρτη  24  Ιουνίου  2015 : http://snsarfara.blogspot.gr/2015/06/24-2015.html .-
19.- ΎΓΕΙΑ για  ΟΛΟΥΣ  μας  Πέμπτη 09 Ιουλίου  2015 : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/07/09-2015.html
 20 .- ΥΓΕΙΑ για  ΟΛΟΥΣ  μας   Σάββατο 18  Ιουλίου  2015  : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/07/18-2015.html .-
21 ~
ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Σάββατο  18  Ιουλίου  2015  ΒΛΑΣΗΣ : 
http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/07/18-2015.html .-
22.- ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Τετάρτη  22 Ιουλίου  2015 : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/07/22-2015.html .-
23.- 
ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας   Τετάρτη  05  Αυγούστου  2015 :
http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/08/05.html .-
24.-ΥΓΕΙΑ  γιά  ΟΛΟΥΣ  μας  Δευτέρα  17  Αυγούστου  2015 : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/08/17-2015.html  .-
 
25 ~ ΥΓΕΙΑ  γιά  ΟΛΟΥΣ  μας  Τετάρτη  19  Αυγούστου  2015  :
http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/08/19-2015.html .-
26.-
~ΥΓΕΙΑ  για ΟΛΟΥΣ  μας   11 Σεπτεμβρίου  2015   : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/09/11-2015.html .-
27.- 27.-
ΥΓΕΙΑ  για ΟΛΟΥΣ  μας Πέμπτη  17  Σεπτεμβρίου  2015 :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/09/17-2015.html .-
28.- 
~ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Σάββατο  10  Οκτωβρίου  2015    http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/10/10-2015.html .-

29.- ~ΥΓΕΙΑ  για ΟΛΟΥΣ  μας  Τετάρτη  21 Οκτωβρίου  2015  :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/10/21-2015.html .-

30.-ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Παρασκευή  23  Οκτωβρίου  2015 : http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/10/23-2015.html .-

 31~ΥΓΕΙΑ  γιά  ΟΛΟΥΣ  μας  Δευτέρα  26 Οκτωβρίου  2015  :  http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/10/26-2015.html .-

32 .- ΥΓΕΙΑ  γιά  ΟΛΟΥΣ  μας   04  Νοεμβρίου  2015  : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/11/04-2015.html .-                                                                      ~33.-~ΥΓΕΙΑ γιά ΟΛΟΥΣ  μας Κυριακή  08 Νοεμβρίου 2015   : http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/11/08-2015.html .-
34.- ~ ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Τετάρτη  11  Νοεμβρίου  2015 :  http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/11/11-2015.html  .-   
  35.- ~ΥΓΕΙΑ  γιά ΟΛΟΥΣ  μας Παρασκευή  13 Νοεμβρίου  2015 : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/11/13-2015.html .-
36.-







 
*** ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  2015  :                        
~ΥΓΕΙΑ  για ΟΛΟΥΣ  μας  Τετάρτη  21 Οκτωβρίου  2015  :  http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/10/21-2015.html .-                                                                                                              
~Η  Εφημερίδα  μας ARFARA  NEWS   στο αγιάζι της  ενημέρωσης  Πέμπτη  22 Οκτωβρίου  2015   : http://arfara-messinia-stamos-stamos.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-22-2015.html ,.-                 
~   ΕΛΛΑΔΑ  ΠΑΝΤΟΥ Πέμπτη  22  Οκτωβρίου  2015     Εκδρομές - Διαδρομές - Διασκέδαση στις  Ελληνικές Ομορφιές !!  Φωτογραφίες  και Βίντεο !! :  http://arfaramessiniasgreece.blogspot.gr/2015/10/22-2015.html .-                                                                                                                            
~ Η  Εφημερίδα  μας ARFARA NEWS  το  αγιάζι της ενημέρωσης  Παρασκευή 23  Οκτωβρίου  2015  : http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-23-2015.html .-                                                                                                                   
~ΥΓΕΙΑ  για  ΟΛΟΥΣ  μας  Παρασκευή  23  Οκτωβρίου  2015 : http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/10/23-2015.html .-                    
 ~ Το  αγιάζι  στην  ενημέρωση  Παρασκευή  23  Οκτωβρίου  2015  : http://stamos-dynami.blogspot.gr/2015/10/23-2015.html   .-                                           
~ Αθλητικό Σαββατοκύριακο  24  και 25  Οκτωβρίου  2015 : http://asterasarfaron2011.blogspot.gr  .=                                                   
~Η  Εφημερίδα  μας  ARFARA  NEWS  στο  αγιάζι  της  ενημέρωσης  Σάββατο  24  Οκτωβρίου  2015  : http://httpdimmetoparfarablogspotcom.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-24-2015.html .-                                                                                                
~ Η  Εφημερίδα  μας ARFARA  NEWS  στο  αγιάζι  της  ενημέρωσης Κυριακή  25  Οκτωβρίου  2015 : http://arfara-messinia-stamo
s.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-25-2015.html .-                                                                                                       
~Η  Εφημερίδα  μας   ARFARA  NEWS  στο  αγιάζι της ενημέρωσης  Δευτέρα  26 Οκτωβρίου  2015  :  http://snsstamoskal.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-26-2015.html .-                                                                                                               ~ΥΓΕΙΑ  γιά  ΟΛΟΥΣ  μας  Δευτέρα  26 Οκτωβρίου  2015  :  http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/10/26-2015.html .-                      
~  Η  Εφημερίδα  μας  ARFARA  NEWS  στο  αγιάζι  της  ενημέρωσης  Τρίτη  27  Οκτωβρίου  2015 : http://snsarfara-stamos-dynami.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-27-2015.html .-                                                                                                   
~ ΕΛΛΑΔΑ  ΠΑΝΤΟΥ  Όμορφες διαδρομές στις Ελληνικές ομορφιές Οκτώβρης  2015  : http://vlasisarfarablogspot.blogspot.gr/2015/10/2015.html .-    
~Η  Εφημερίδα  μας   ARFARA  NEWS  στο  αγιάζι  της  ενημέρωσης  Τετάρτη  28η  Οκτωβρίου  2015 : http://arfara-messinias-stamos-2010.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-28-2015.html .-                              
~ Η  Εφημερίδα μας   ARFARA  NEWS  στο  αγιάζι της ενημέρωσης  Πέμπτη  29  Οκτωβρίου  2015 : http://arfara-kalamata-greece.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-29-2015.html  .-                                                                                            
~ Η  Εφημερίδα  μας   ARFARA  NEWS   στο  αγιάζι της ενημέρωσης Παρασκευή  30  Οκτωβρίου  2015  : http://dimmetoparfara.blogspot.gr/2015/10/arfara-news-30-2015.html .-                                                                                                              
 ~
Το  αγιάζι  της  ενημέρωσης  Παρασκευή  30  Οκτωβρίου  2015 : http://arfara-messinias-stamos.blogspot.gr/2015/10/30-2015.html .- 
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ  ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  2015  :
~Αθλητικό Σαββατοκύριακο  31/10  και 1, 2 Νοεμβρίου 2015  : http://asterasarfaron2011.blogspot.gr/2015/10/3110-1-2-2015.html .-
~  Η  Εφημερίδα  μας   ARFARA   NEWS   στο  αγιάζι της ενημέρωσης  Κυριακή  01  Νοεμβρίου  2015 : http://vlasiosarfara.blogspot.gr/2015/11/arfara-news-01-2015.html .- 
~Η  Εφημερίδα  μας  ARFARA NEWS  στο αγιάζι  της  ενημέρωσης  Δευτέρα  02  Νοεμβρίου  2015  : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr /  .-                                                            
~Η  Εφημερίδα  μας  ARFARA  NEWS  Τρίτη  03  Νοεμβρίου  2015  :  http://arfara-messinia-stamos-stamos.blogspot.gr/2015/11/arfara-news-03-2015.html .-                                                                                                              
~ Η  Εφημερίδα  μας    ARFARA  NEWS  Τετάρτη  04  Νοεμβρίου  2015 : http://arfaramessiniasgreece.blogspot.gr/2015/11/arfara-news-04-2015.html .-                                                                                                                        
~ΥΓΕΙΑ  γιά  ΟΛΟΥΣ  μας   04  Νοεμβρίου  2015  : http://stamos-stamoskalsnsblogspotcom.blogspot.gr/2015/11/04-2015.html .-          
~ Η  Εφημερίδα  μας   ARFARA  NEWS  στο  αγιάζι της ενημέρωσης  Πέμπτη  05  Νοεμβρίου  2015  : http://vlasisarfarablogspotcom.blogspot.gr/2015/11/arfara-news-05-2015.html .-                                                                                                       
~Η  Εφημερίδα  μας    ARFARA  NEWS   στο αγιάζι της ενημέρωσης  Παρασκευή  06  Νοεμβρίου  2015  : http://snsarfara.blogspot.gr/2015/11/arfara-news-06-2015.html .-
~ Αρχαία  Ελλάδα -Έρευνα  και  Επιστήμη Παρασκευή 06Νοεμβρίου  2015  : http://stamos-dynami.blogspot.gr/2015/11/06-2015.html .-  
~                                                        
*** *   BINTEOΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ...ΒΙΝΤΕΟΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ:   1. - Stamatios Skoulikas =  Stamatios Skoulikas  , http://www.youtube.com/stamos01 ,   4437  video.  -    Σταματης Σκουλικας  
2. - Stamos Skoulikas =        Stamos Skoulikas  
http://www.youtube.com/stamatios01   ,    2643 video.     σταμος σκουλικας ,  
3. - Vlasis Skoulikas =   Vlasis Skoulikas , +Stamos ,.
http://www.youtube.com/vlasiskal , =      2642   video. -                 
https://plus.google.com/u/0/+VlasisSkoulikas/posts?csrc=yt&cfem=1  ,.- - βλάσης σκούλικας ,
Σύνολον                                        9715  βίντεο   .-

***  ~    http://facebook.com/home.php?=home?#!/?ref=home   , 4614 /. -   
 https://www.facebook.com/stamatios.skoulikas ,
https://www.facebook.com/profile.php?id=1037492258 , 563 /   

 https://www.facebook.com/stamatios.n.skoulikas ,
https://www.facebook.com/arfarakalamatasmessinias   , = ARFARA MESSINIAS    1.428   

Arfara Kalamatas Messinias | Facebook ,                        
*** https://www.facebook.com/SYLLOGOS.ARFARON.AG.THEODOROI , «ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ «ΑΡΦΑ ΡΩΝ.-   527 .-     

  https://twitter.com/  ,   Skoulikas
@stamos01    .  ,,   http://messinia1234.com/?page_id=937  
~ https://www.facebook.com/pages/agios-floros/257560450948935  483. -   

ΑΓΙΟΣΦΛΩΡΟΣ     
~ https://www.facebook.com/profile.php?id=100009016280105 .- = Βρωμόβρυσης  Σύλλογος ΔΑΓΡΕ  139  .                
*** http://www.twitter.com/stamos01/  , 685/502/28 , 20,5  χιλ./261 / 11 .-                                                     

STAMOS -ARFARA -GREECE ,
ΑΡΦΑΡΑ-ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ-ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ,
http:// arfara-messinias-news.blogspot.com ,
stamos-dynami  ,
http://dimmetop.arfara.blogspot.com  ,
Arfara-Messinias  ,
Arfara-Messinias 1 - FOTOS  ,
http://dimmetop.arfara.blogspot.com  ,
Arfara-Messinias 2  ,
http://arfara-messinias-stamos-2010   
~